Simplisme in het NIW

Het jongste nummer van het Nieuw Israelietisch Weekblad (NIW) is interessante lectuur. Niet zozeer door wat de redactie geschreven heeft echter - die loopt namelijk stevig achter de feiten aan. Bart Schut schreef - alsnog - een opsomming van wat er door andere media op het gebied van antisemitisme boven water is gebracht over de partij van Baudet. En hoofdredactrice Esther Voet plaatste een stukje waarin ze zich verweert tegen de Volkskrant, dat nog eens pijnlijk duidelijk maakte dat het NIW Baudet aan de borst koesterde en pas heel laat en nogal dubbelzinnig tegen hem stelling nam. Nee, wat interessant is zijn twee columns. Eén van Eddo Verdoner, en één van Frits Barend.

Om met Verdoner te beginnen, de huidige ''leider'' van joods Nederland (hij is voorzitter van het overkoepelende Centraal Joods Overleg), is boos dat zijn partij, de PvdA (en ook alle alle linkse partijen plus PvdD en DENK in de Tweede Kamer) niet lang geleden tegen een motie stemden van de PVVer De Roon. Daarin werden de ''dankzij Trump'' bereikte ''Abraham-akkoorden'' tussen Israel, de Emiraten en Bahrein toegejuicht als bijdrage aan vrede. Volgens Verdoner was dat tegenstemmen ''een politieke blunder''. Iedereen is immers voor vrede volgens hem. En die vrede was ''niet minder dan historisch'' en goed voor iedereen. Ook voor de Palestijnen, ''al is het maar omdat de annexatie nu geen doorgang vindt".  ''Is het echt zo erg te erkennen dat Trump zo nu en dan iets goeds heeft gedaan?'' vroeg hij zich af. Maar het feit dat Netanyahu vrijwel direct zei dat de annexatie alleen is uitgesteld liet Verdoner onvermeld.