Dweilen met de kraan open

Er zijn nog activisten in Israel, maar de vraag is in hoeverre ze iets kunnen bereiken. Deze foto is gemaakt door een activist die deelnam aan een demonstratie waarbij de toegang tot het kantoor van het Joods Nationaal Fonds (JNF) in Jeruzalem werd versperd. Waarom? Het JNF, nog door Theodor Herzl zelf opgericht en nauw gelieerd aan de World Zionist Organisation, wil een Palestijnse familie in Silwan (Jeruzalem) uit hu huis gooien. Het JNF, dat 13 procent van de grond in Israel in portefeuille heeft (en de helft benoemt van het bestuur van de Israeli Land Authority die al het land in Israel beheert), heeft ook grond over de Groene Lijn, dus in  bezet gebied. Dat is uiteraard illegaal, en is dus ondergebracht in een dochteronderneming van het JNF, ''Himnuta''. Op die manier komen de gronden  in bezet gebied niet voor in de boeken van het JNF. De mensen, bijvoorbeeld de zionisten buiten  Israel die zionistische congressen bezoeken, zouden er anders iets van kunnen zeggen, nietwaar.
Himnuta staat nu op het punt de Palestijnse familie Sumarin uit hun huis te zetten in  Silwan. Himnuta kreeg de grond waar het huis van Sumarins op staat in 1991, want voor 1948 was het Joods bezit. Himnuta leasde de grond vervolgens aan Elad, de club van ultra-kolonisten die van Silwan een  Joodse enclave en pretpark aan het maken zijn.

Protestkamp in Zuid Hebron ontmanteld

 De opbouw, vrijdag.

Israelische militairen hebben zaterdagavond een protestkamp ontmanteld dat de dag ervoor was opgezet in de heuvels van Zuid Hebron door een 80tal mensen van Israelische en Palestijnse organisaties, plus vrijwilligers van buiten Israel. Dit ''Sumud (volharding)s en Vrijheids kamp'' was gesticht op de plek waar vroeger het Palestijnse dorp Sarura was gevestigd, waarvan de bewoners tussen 1980 and 1998 door Israel waren verjaagd. De bouw ervan was mede gepland met het oog op de naderende 50ste verjaardag van de bezetting van de Westoever.
Bij de militaire actie werd de stroom ontkoppeld en  tenten en materieel in beslag genomen, c.q. vernield, terwijl de activisten protestliederen zongen. Niemand werd gearresteerd of weggestuurd. Organisatoren van de bouw van het kamp waren het Centrum voor Joodse Geweldloosheid, plaatselijke Palestijnse Volkscomités, (het Palestijnse) Jeugd tegen de Nederzettingen, het collectief ''All That’s Left'', de ''Holy Land Trust'' en ''Combatants for Peace''. Leden van de Amerikaanse Joodse groep ''IfNotNow'' deden ook mee.

Meir Pa'il, Israelische vredesduif, 1926 -2015

Meir Paí'il

Eén van de laatste linkse Israelische voormannen die nog betrokken is geweest bij Israels ontstaansgeschiedenis, Meir Pa'il, is dinsdag overleden. Pa'il was  89 en leed al geruime tijd aan Alzheimer. Pa’il streed in Israels ''Onafhankelijksheidsoorlog'', werd kolonel en divisiecommandant in Israels leger, en maakte later naam als (militair) historicus, schrijver van diverse boeken, en ''vredesduif''. Eén van de dingen waaraan zijn naam verbonden is, is de beruchte moordpartij in april 1948 door de rechtse Irgun- en Lehi-strijders op ruim 200 inwoners van het dorp Deir Yassin bij Jeruzalem. Hij was daar als jong lid van de Palmach ooggetuige van en schreef er een verslag over dat later scherp werd aangevallen door vertegenwoordigers van rechts in Israel.

Interview met Rela Mazali: links in Israël, BDS en ''de gewoonte om hoop te blijven koesteren''

Rela Mazali

Rela Mazali is een van de oprichters van de Israëlische feministische organisatie New Profile, Beweging voor demilitarisatie van de Israëlische samenleving. De organisatie is opgericht in 1988 en informeert het Israëlische publiek over de centrale plek die de “oorlogscultuur” inneemt in de Israëlische gemeenschap, propageert demilitarisatie en steunt Israëlische jongeren die dienst weigeren. In de woorden van Mazali: “We zijn een leger geworden met een staat, in plaats van een staat met een leger. We moeten het gemilitariseerde denken verminderen en de greep van het leger, die iedere beweging in ons land en in ons leven bepaalt.”
Rebecca L. Stein sprak met Rela Mazali in Tel Aviv. 1)

Rebecca L. Stein: Vorig jaar zomer, tijdens de grove Israëlische aanval op de Gazastrook, was je in Israël. Kun je ter gelegenheid van de eenjarige herdenking van deze aanval, en in het licht van je jarenlange activisme, een beeld geven van waar je getuige van bent geweest, vanuit het gezichtspunt van de Joods-Israëlische samenleving?

Rela Mazali: Meer dan dertig jaar ben ik een activist, tegen de bezetting, tegen racisme, militarisme en de onderdrukking van de Palestijnen in Israël - het hele spectrum van wat het betekent om een linkse radicale feministische activiste te zijn. De aanval van afgelopen zomer was zo waanzinnig disproportioneel - een aanval op anderhalf miljoen, grotendeels hulpeloze mensen. Ik was erg aan het twijfelen of ik weer zou gaan demonstreren tegen deze aanval. Ik voelde dat ik dan weer de geijkte rol zou spelen die ik al tientallen jaren aan het spelen ben.

Hajo Meyer, 1924-2014

Kort na zijn 90-ste verjaardag is vrijdagnacht Hajo Meyer, oud-bestuurslid van Een Ander Joods Geluid, activist, overlevende van Auschwitz, in zijn slaap overleden. Hajo was een bijzondere man met een indrukwekkende levensloop, gepassioneerd en gedreven, een overtuigde tegenstander van het zionisme, die tot zijn laatste dagen de wereld afreisde (waaronder de VS en Zuid-Afrika) om spreekbeurten te houden.
Hajo was oorspronkelijk Duitser, wat levenslang aan zijn uitspraak te horen was. Hij vluchtte in 1939 als jongen van 14 naar Nederland, zonder zijn ouders die later in de nazi-kampen werden vermoord. Hijzelf werd in 1943 gepakt, en zat onder meer tien maanden in Auschwitz. Na de oorlog kwam hij terug naar Nederland, studeerde natuurkunde en het bracht het tot hoofd van het Natuurkundig Laboratorium van Philips in Eindhoven. Na zijn pensionering nam zijn leven een andere wending en schoolde hij zich om tot vioolbouwer. Hij moet in totaal zo'n 50 violen en altviolen hebben verkocht. Ook leerde hij er zijn latere vrouw Chris Tilanus door kennen - ze kwam langs om een viool te laten repareren.

Eindelijk grote vredesdemonstratie in Tel Aviv

Activestills.org

Ongeveer 10.000 mensen hebben zaterdagavond  in Tel Aviv gedemonstreerd tegen Israels operatie 'Protective Edge'. De demonstratie, die was georganiseerd door een coalitie van linkse partijen en organisaties, waaronder de partijen Meretz en Hadash en de organisatie Vrede Nu, had eigenlijk vorige week al gehouden zullen worden, maar werd toen op last van de politie uitgesteld - het argument was dat er een gevaar van raketalarm dreigde.
Zehava Gal'on, lid van de Knesset en politiek leider van Meretz, vertelde de menigte - en antwoord op verwijten die eerder waren gemaakt dat de partij zich niet genoeg tegen de militaire actie van de regering had gekeerd, dat Meretz al vanaf het begin tegen de operatie was geweest. Ze viel fel uit naar Netanyahu omdat hij niet de Palestijnse eenheidsregering had erkend en in plaats daarvan ervoor had gekozen een oorlog te beginnen.

''Het vredesplan van Kerry is een ramp''

Ik was van plan zelf de zin in de kop boven dit stukje op te schrijven als het zover was. Als er ofwel een deal was, ofwel als de deal was mislukt. Immers als Kerry's akkoord er niet komt, is duidelijk dat de vredesplannen meer dan ooit terug zijn bij af, met alle alle akelige gevolgen van dien. En als de plannen van John  Kerry, die door de EU en de hele Westerse wereld geweldig worden toegejuicht wèl tot iets leiden, is dat een minstens even grote, zoniet nog grotere ramp. Ik kom daar te zijner tijd zeker op terug, Maar voorlopig heeft de onvolprezen Gideon Levy van Haaretz alsvast wat op een rijtje gezet. Dit zegt hij over als er wèl een akkoord komt:

Levy

''... en het spel dat nu gaande is, is het exploiteren van de zwakheid van de Palestijnse Autoriteit. Terwijl de Arabische wereld het aan de stok heeft met haar eigen regimes en de Westerse wereld dit eindeloze conflict moe is, staan de Palestijnen er alleen voor. Amerika probeert hen op hun knieën en eronder te krijgen. En als dat lukt, is het een ramp.
Het zou niet alleen unfair zijn, maar ook zinloos. Als Kerry slaagt en de Palestijnen hun handtekening onder de capitulatie-overeenkomst zetten, dan blijven 80 procent van de kolonisten waar ze zijn, zal Jeruzalem niet echt worden verdeeld  − zeker niet genoeg om als hoofdstad van twee landen te dienen; de Jordaanvallei zal in de handen van Israel blijven, hetzij geleased, gehuurd of geleend; de imaginaire Palestijnse staat zal gedemilitariseerd zijn; Gaza blijft belegerd, van alles verstoken en vergeten; Hamas, dat ongeveer de helft van het Palestijnse volk vertegenwoordigt wordt nog steeds behandeld als een outcast; Israel wordt erkend als een strikt koshere Joodse staat met een certificaat van de PA; het Recht op Terugkeer wordt voor altijd ontzegd aan alle Palestijnse ballingen en vluchtelingen waar ze zich ook bevinden; en de eisen omtrent “veiligheidsvoorzieningen” worden ingewilligd  − de Israelische eisen natuurlijk. De Palestijnen, van wie er sinds 2000 zo'n 7.000 zijn gedood, hebben geen veiligheidsprobleem; hun leven en welzijn is volledig veiliggesteld en gegarandeerd.''

Uri Avnery 90!

Uri Avnery

Het is niet mijn bedoeling een lang stuk over Uri Avnery te schrijven. Maar Israels oudste strijder voor de vrede wordt dinsdag 10 september 90 jaar. Wel iets om bij stil te staan, zeker als we ons realiseren dat Avnery nog altijd actief is. Hij schrijft wekelijks een column die goed wordt gelezen en ook in het buitenland vaak wordt overgenomen. Hij neemt nog altijd deel aan demonstraties, vervult spreekbeurten en werkt - na al diverse boeken in zijn leven te hebben geschreven - nu aan een autobiografie. Mazal tov voor een man die er in slaagt nog steeds middelpunt van een kleine gideonsbende vredesduiven te zijn. 
Zoals gezegd, ik ga niet Avnery's loopbaan hier behandelen. Wie geïnteresseerd is kan hier een vrij uitvoerige biografie lezen. Avnery, op zijn tiende vanuit Hitler-Duitsland met zijn ouders naar Israel geëmigreerd, was een krantenman die een noodlijdend magazine - Haolamhazeh - opkocht en er een een links blad van maakte dat hij decennia op de been hield. Hij was een linkse parlementariër, een man die alle kopstukken die ertoe deden in de Israelische politiek heeft gekend. Hij was links en maatschappijkritisch, en bovenal was hij - al vanaf het begin van de oorlog van 1947-49 een voorstander van verzoening met de Palestijnen en Arabieren. Hij was één van de eersten die met de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie PLO ging praten toen daar in de jaren zeventig een kentering merkbaar werd. Hij was een van de eersten die campagne begon te voeren voor een twee-statenoplossing.

Oefening in futiliteit

Laat ik het toch maar nog een keer vermelden en er commentaar bij geven om duidelijk te maken waarom ik dit soort zaken meestal niet vermeld. Vrijdag was er een demonstratie in Jeruzalem. Terwijl in de Arabische wereld honderdduizenden demonstreerden en in sommige gevallen (Syrië!) hun leven waagden, gingen in Jeruzalem zo'n 3000 mensen de straat op. Volgens de organisatoren dan, 2000 lijkt een realistischer schatting. Het was een demonstratie in het teken van solidariteit met de veronderstelde Palestijnse aspiraties voor een onafhankelijk staat naast Israel. Om dat te onderstrepen werden alleen Palestijnse vlaggen meegedragen en liep de route van de Jaffa Poort tot Sheikh Jarrah precies over de groene lijn (hier op de foto, genomen door Dahlia Scheindlin en geplaatst op de site +972, verlaat de stoet net de Jaffa Poort). De boodschap was duidelijk: ook Oost-Jeruzalem moet deel gaan uitmaken van zo'n staat.
Laat ik dit voorop stellen: ik sympathiseer met de demonstranten. Maar ik geloof niet meer in wat ze deden, al heel lang niet meer. Dit soort betogingen zijn er alleen nog maar om het een 'feel good' moment te creëren en - wat linkse Israeli's altijd erg belangrijk hebben gevonden - te laten zien dat er er ook een ander, goed en mooi Israel bestaat, naast het nationalistische, lelijke Israel van Netanyahu en zijn collega's. Maar misschien het belangrijkste bewijs van de futiliteit van hun betoging, was dat aan deze demonstratie die zogenaamd samen met en in solidariteit met de Palestijnen werd gehouden, door hooguit enkel tientallen Palestijnen werd deelgenomen. Dat althans berichtte Yosef Dana, die dit soort betogingen steeds verslaat, in zijn tweets van de plek zelf. En wie hem niet gelooft moet maar kijken op het foto-essay van Dahlia Scheindlin op +972 magazine (klik hier)  Daarop zijn op slechts één foto wat Palestijnse gezichten te zien.
We mogen daaruit concluderen dat de Palestijnen niet (meer) warm lopen voor dit soort optochten. En dat is in overeenstemming met recente opiniepeilingen die aangeven dat het enthousiasme voor de twee-statenoplossing onder Palestijnen krachtig aan het afnemen is. Logisch lijkt me, als we de opstelling van de huidige Israelische regering zien, de snelheid van het bouwen in bezet gebied een beetje volgen, en ons even afvragen hoe leuk het zou kunnen zijn om straks te leven in een politiestaatje onder leiding van Mahmoud dat zijn 'veiligheidsbeleid' coördineert met de regering van Israel. Dat een duidelijke tendens waarneembaar is in de richting van een strijd voor gelijke rechten in één staat voor Joden en Palestijnen, lijkt me daarom niet zo vreemd. En, laten we eerlijk zijn:, wat zijn nu echt de kansen dat een levensvatbare Palestijnse staat er nog komt? Een staat inclusief Oost-Jeruzalem, en gebaseerd op de grenzen van 1967, zonder alle nederzettingen met hun ruim 300.000 inwoners? Of de bijna 600.000 inwoners als we Oost-Jeruzalem meetellen? Is dat ook maar een greintje geloofwaardig? En zou dat, als het er ooit van komt, ooit iets beters kunnen worden dan een lafhartig compromis, dat volledige in het voordeel is van Israel dat zo van zijn surplus aan Palestijnse inwoners van de gebieden afkomt?  Ik zou daarom tegen alle die linkse zionistische 'feel gooders' dit willen zeggen: krabben jullie je eens onder de kin of achter het oor en vraag je eens af wat eigenlijk nog jullie motieven zijn om in zo'n twee-statenoplossing te blijven geloven en ervoor de straat op te gaan. En doe dan meteen aan een zelfonderzoek voor wat betreft de diepgang van jullie solidariteit met de Palestijnen. Want de geluiden die ik hoorde van die kant waren als volgt: Een twee-statenoplossing is onder de huidige omstandigheden alleen nog iets waar zionisten voordeel bij kunnen hebben. Dus: leuk dat ze de straat op gaan, maar laat ons Palestijnen er alsjeblieft buiten en doe het niet in onze naam..

Gevecht op twee fronten: de vredesbeweging tussen rechts en de 'vredesbeweging light'

 

Demonstratie van Vrede Nu in 1982. (Dit is overigens niet een foto van de massademonstratie van datzelfde jaar).

Vredelievende, linksige Israeli' stichtten in 1978, een jaar nadat in Jeruzalem de eerste echt  rechtse regering  was aangetreden onder premier Menachem Begin (Likud), de beweging Vrede Nu op. Het waren jonge enthousiaste Israeli's, die een beroep op Begin deden om gebied af te staan voor vrede en die actie voerden voor een tweestaten-oplossing met de Palestijnen. Een spectaculair actie in het jaar van haar oprichting was de vorming van een kilometerslange menselijke keten in en om Jeruzalem, toen premier Begin in Camp David onder leiding van de Amerikaanse president Carter in vredesbesprekingen was verwikkeld met  president Sadat van Egypte.
Het absoluut grootste wapenfeit van Vrede Nu vond plaats tijdens de Israelische inval in Libanon van 1982. Toen in september van dat jaar de massamoord bekend werd die onder het toeziend oog van minister van defensie Ariel Sharon en de Israelische troepen was gepleegd in de Palestijnse kampen Sabra en Chatila in Beirut, hield Vrede Nu een protestdemonstratie in Tel Aviv. Er kwamen 400.000 mensen opdagen, de grootste demonstratie uit Israels geschiedenis.
Vrede Nu was lang de hoop des vaderlands. Het was het levende bewijs dat de Likud weliswaar links bij de verkiezingen van 1977 had verslagen (definitief naar later zou blijken), maar dat toch niet alle was verloren. Dat het andere Israel, het 'mooie Israel' gelukkig toch nog bestond.

En dat was precies de reden dat ik nooit een echte aanhanger van Vrede Nu ben geweest. Natuurlijk, ik was blij dat een groep mensen zich sterk maakte voor een oplossing op basis van het principe 'Land voor Vrede'. Ik heb - toen  in 1982 ook een afdeling van Vrede Nu in Nederland werd opgericht - een tijd lang voor niks stukjes geschreven in het blad dat de beweging uitgaf. (Ik was niet de enige. We hadden best een interessante redactie: Max van Weezel (Vrij Nederland) zat erin, Anet Bleich (toen De Groene, nu de Volkskrant), Vera Lange,  Leonard Ornstein (toen Het Parool, nu Buitenhof) en Yaèl Koren (nu Andere Tijden). Maar dat dat Vrede Nu zou laten zien dat er gelukkig ook nog een ander, mooier Israel bestond, stond me tegen. Een vredesbeweging is toch niet een soort vijgenblad voor als de politiek van een land niet deugt? Een vredesbeweging streeft oprecht naar vrede, doet dat op basis van argumenten en heeft oog voor de positie van beide tegenover elkaar staande partijen. Maar ook in dat opzicht schoot Vrede Nu tekort. Want het was ook een beweging die de situatie heel erg bekeek door een Israelische bril. Argumenten dat de bezetting van de gebieden moreel fout was, of  tegen het internationale recht, of dat de Palestijnen recht moest worden gedaan, stonden bepaald niet op de voorgrond. Eigenlijk was nauwelijks iemand echt in de Palestijnen geïnteresseerd. Het belangrijkste argument dat Vred Nu hanteerde om duidelijk te maken waarom een tweestaten-oplossing nodig was, was dat Israel van de bezette gebieden af moest, omdat het anders met 2,5 miljoen extra Palestijnen zou worden opgescheept en zo zijn Joodse meerderheid zou verliezen.  

Dit gebrek aan belangstelling voor de ander kant was ook de reden dat Vrede Nu nu geen massabeweging meer is. Doordat Vrede Nu nauwelijks ooit aandacht besteedde aan de situatie van de Palestijnen begreep haar aanhang niet waarom Arafat in 2000 in Camp David niet akkoord kon gaan met het 'fantastische' aanbod van Ehud Barak en nog minder waarom datzelfde jaar de Tweede Intifada uitbrak. Gedesillusioneerd omdat er 'geen partner voor vrede' zou zijn, wendde de aanhang zich af, om pas veel later - in veel kleinere aantallen weer terug te keren bij demonstraties zoals nu plaatsvinden in Jeruzalem in de wijk Sheikh Jarrah. De enige vredesbewegingen die in de afgelopen tijd de vlag hoog hielden, die bij oorlogen als in 2006 in Libanon of de Cast Lead operatie in 2008/9 in Gaza niet uit nationalistische overwegingen hun kritische houding aan de kapstok hingen, de enigen die bleven rapporteren over de uitbreiding van de nederzettingen, het onrecht van de Muur, de rechtsongelijkheid en de onrechtvaardigheid van het militaire strafrecht in de bezette gebieden en de straffeloosheid waarmee de kolonisten de Palestijnen terroriseerden, waren mensenrechtenorganisaties en NGO's. Organisaties als B'tselem,  HaMoked, Yesh Din, de vereniging voor de Burgerrechten ACRI, het Israelische Comité tegen de Sloop van Huizen (ICAHD), Breaking the Silence en meer van dergelijke soortgelijke organisaties. Daaronder trouwens ook het huidige Vrede Nu, dat ook een soort NGO is geworden en nu vooral de uitbreiding van nederzettingen goed volgt. Daarnaast bleven ook enkele kleinere groepen van echte vredesactivisten als Gush Shalom in Israel, The Voice for Peace in de VS, of een Ander joods geluid in Nederland volharden in een consequente houding..
Deze groepen en groepjes opereren tegen de achtergrond van een steeds grimmiger situatie. De nederzettingen zijn uitgegroeid tot grote stedelijke gebieden met een inwonertal van zo'n half miljoen. De bezetting met zijn pasjes, checkpoints en natuurlijk de Muur, is de afgelopen jaren nog veel vileiner en knellender geworden. Het politieke klimaat in Israel is rechtser dan ooit. En de twee-statenoplossing, die in de tijd van Begin alleen door progressievelingen werd gepropageerd, heeft tegenwoordig te lijden van een paradox die haar betekenis ondermijnt. Aan de ene kant is het door de uitbouw van Israels nederzettingen en infrastructuur steeds onwaarschijnlijker geworden dat zij ooit nog wordt gerealiseerd, terwijl zij aan de andere kant nog nooit zoveel aanhangers heeft gehad. Zelfs premier Netanyahu is er tegenwoordig vóór. Wat de vraag doet rijzen over wat voor soort 'twee-statenoplossing' we het intussen eigenlijk hebben. Zouden al die voorstanders, inclusief  Netanyahu, echt zijn voor een oplossing zoals ooit de bedoeling was? De grenzen van 1967 met kleine grenscorrecties? En met Oost-Jeruzalem als hoofdstad van een Palestijnse staat?
U mag zelf het antwoord geven.
De bovengenoemde groepen en groepjes houden de ontwikkelingen bij, en leveren feiten en achtergronden. Ze zijn de enige. Alleen dankzij deze groepen weten we hoeveel huizen er worden afgebroken van Palestijnen, hoeveel Palestijnse grond wordt afgepakt, hoe snel de nederzettingen groeien, welke ondernemingen profijt hebben van de bezetting, hoeveel Palestijnen slachtoffer worden van militaire acties, wat voor soort vonnissen er worden geveld en hoe het leger optreedt als het denkt dat niemand kijkt. Hopelijk is het niet nodig uit te leggen dat dit werk broodnodig is, vanuit een oogpunt van handhaving van de mensenrechten, maar ook om een duidelijk beeld te houden van de mogelijkheden en onmogelijkheden van het sluiten van vredesovereenkomsten. Maar het wordt de NGO's en vredesgroepen niet in dank afgenomen. Sinds met name het jaar 2000  - sinds de eerder genoemde Camp David besprekingen an dat jaar en het uitbreken van de Tweede Intifada - is de toon geleidelijk grimmiger geworden. De NGO's en vredesgroepen worden steeds meer weggezet als 'Israel bashers' of als organisaties die Israel  'delegitimeren'. Speciale waakhondinstanties als de met de Israelische regering nauw verbonden 'NGO-Monitor' zijn speciaal in het leven geroepen om hen op hun huid te zitten. En zelfs is er speciale wetgeving gekomen die hen gebiedt nog meer opening van zaken te geven dan ze toch al deden over wie hen vanuit het buitenland steunt, met de bedoeling hen het leven zuur te maken.
Dat is de huidige situatie. En dat is ook de achtergrond waartegen de afgelopen jaren twee nieuwe vredesgroepen hun entree hebben gemaakt. JStreet in de VS en JCall in Frankrijk. Groepen die niet blij zijn met de Israelische politiek of de mensen die die politiek door dik en dun steunen, maar die zich ook afzetten tegen de vredesgroepen die de afgelopen decennai hebben overleefd. JCall kreeg eerder deze maand een Nederlandse tak. Zie wat Anet Bleich (de Volkskrant 21 maart 2011) erover schrijft: 
  

Links Levy, rechts Finkielkraut

In de Verenigde Staten is naast Aipac (de befaamde ‘joodse lobby’) een andere organisatie in opkomst, JStreet, die de op een vreedzaam vergelijk gerichte politiek van president Obama steunt. En sinds kort heeft Jstreet een Europees zusje, genaamd JCall. Het initiatief komt uit Frankrijk, waar bekende joodse intellectuelen als de filosoof Alain Finkielkraut en de schrijver Bernhard Henry Lévi zich erbij hebben aangesloten.
Inmiddels is ook een Nederlandse afdeling van JCall opgericht. De groep schaart zich achter het JCall-manifest Een beroep op de rede. JCall keert zich zowel tegen de huidige Israëlische politiek als tegen het delegitimeren van Israël door dat land voor te stellen als een kwaad dat met alle middelen bestreden mag worden. In dit opzicht neemt JCall afstand van ‘Een Ander Joods Geluid’, dat in het verleden de indruk heeft gewekt tegen Israël gerichte acties onvoorwaardelijk te willen steunen. JCall is vóór een democratische joodse staat naast ‘een soevereine en levensvatbare Palestijnse staat.’

Tja. Los van het feit dat Bleich het doet voorkomen alsof JStreet en JCall nieuwe ontwikkelingen zijn, terwijl JStreet al sinds 2008 en JCall op zijn minst al een jaar bestaat, kan je je afvragen waarom die behoefte bestaat om de aanpak van zo'n  nieuwe vredesgroep vooral als de juiste aan te prijzen over de ruggen van andere groepen. Groepen die blijkbaar niet zoals het nieuwe JCall gedreven worden door een oprechte liefde voor het Joodse land, maar vooral door haatgevoelens en de lust om te delegitimeren. (Bleich was de enige niet. Ik zag de suggestie ook  nog op een andere plaats.  Misschien was dat een indruk dat door de initiatiefnemers, bij de presentatie van het Nederlandse JCall ruim een week geleden, is gewekt).
Ik vind dat een even arrogante als onjuiste redenering. Op de manier waarop EAJG  zich in het verleden heeft gepresenteerd viel absoluut nog wel eens het een en ander af te dingen. Maar om dan het hele clubje maar weg te zetten als een gezelschap dat eigenlijk vooral door haatgevoelens jegens Israel wordt gedreven is een gratuite bewering die mutatis mutandis ook al die andere NGO's en vredesgroepen treft, die er net zo als EAJG over denken.
Ik zou zeggen: laten Bleich en gelijkgestemde anderen eerst eens hun huiswerk gaan doen. Laten ze zich eens vergewissen van de stand van zaken in bezet gebied op basis van de data die zijn verzameld door al die clubs die in hun ogen blijkbaar al jaren delegitimerend bezig zijn. Als ze daarna nog steeds vinden dat zijzelf de juiste houding tegenover Israel innemen en de anderen niet, so be it,  maar dan hebben we tenminste een discussie op basis van feiten.
En laten ze intussen vooral ook hun eigen grote voorbeelden, Bernard-Henry Lévy en Alain Finkielkraut eens wat kritisch volgen. Wat vinden al die JCall fans bijvoorbeeld van Lévy's opmerking, naar aanleiding van de Israelische aanval op 31 mei 2010 op het schip de Mavi Marmara dat de blokkade van Gaza wilde breken? Levy zei toen in een interview met de Franse krant Le Monde: "Le blocus, il ne faut cesser de le rappeler, ne concerne que les armes et les matériaux pour en fabriquer''. (De blokkade, het kan niet genoeg gezegd worden, gaat alleen over wapens en materialen om ze te maken). Het was een opmerking die hem te staan kwam op een giftige column van Gideon Levy in Haaretz, die hem er onder meer op wees dat onder de blokkade nog maar 97 artikelen Gaza binnen mogen, terwijl dat voor de blokkade 14.000 artikelen waren. En onder de gebannen artikelen vinden we zaken als chocla en pasta-soorten). En wat te denken van die andere JCall-corifee, Finkielkraut, die in hetzelfde Le Monde-interview als een soort rechtvaardiging van het Israelische optreden tegen de Mavi marmara uitroept dat er in Turkije zoveel exemplaren van Mein Kampf worden verkocht?
Ik kan nog alinea's doorgaan over het illustere Franse filosofen-duo, maar waar het om gaat is dit: Vrede Nu ging ten onder omdat het meer een 'feel good affaire' was dan dat het deed aan analyses, feiten en overtuigingen. Levy en Finkielkraut maken de indruk dat ze bezig zijn aan een vergelijkbare act (en eigenlijk vooral in actie komen om Israel in bescherming te nemen). Vredesbewegingen die zo doen en zich meteen al afzetten tegen de mensen die met feiten en cijfers komen, zijn niet meer zijn dan een soort Peace Movement Light, een verdunde uitgave van het origineel. Op zich is daar niet zo heel erg veel tegen  - behalve dat het de kans loopt dat het net als Vrede Nu niet heel erg lang zal leven. Maar laten die groepen zich er alsjeblieft van onthouden te proberen zichzelf groter te maken door de andere, langer bestaande, professionelere groepen zwart te maken. De vredesbeweging heeft al haar handen vol aan de campagnes die van de kant van de Israelische overheid tegen haar wordt gevoerd. Een delegitimeringscampage van de kant van een middenmoot die als puntje bij paaltje komt er toch vooral op uit is Israel de hand boven het hoofd te houden, is wel het laatste waar behoefte aan is.

Drie maanden voor een protest per fiets

 

De man rechts op de foto is Jonathan Pollack, een van de oprichters van ´Anarchisten tegen de Muur´.  De foto (van Oren Ziv) is genomen in de rechtszaak waar Pollack gisteren werd veroordeeld tot drie maanden. U denkt nu dat hij iets ergs moet hebben gedaan. Nu, dat is waar.Hij heeft het gewaagd in 2008  mee te doen  met een fietsoptocht tegen de bezetting van Gaza. Jonathan, die ook woordvoerder is van de gecoördineerde Palestijnse Burgerscomités in de diverse dorpen in bezet gebied tegen de Muur, werd door agenten in burger uit het groepje van ongeveer 40 van zijn fiets geplukt. Hij is nu veroordeeld op grond van het feit dat hij al een eerdere - voorwaardelijke - veroordeling had wegens een protest tegen de Muur. Dit is de manier waarop in Israel recht wordt gesproken over mensen die vreedzaam demonstreren tegen een al 43 jaar durende bezetting. U kunt alle details nalezen bij Jospeh Dana (hier). Amira Hass van Haaretz had een mooi interview met hem (hier) 

Een streep trekken tegen Wilders, opdat niet straks weer een nieuwe Dokwerker nodig is

Zaterdag was de dag van de demonstratie bij de Dokwerker van Platform tegen Vreemdelingenhaat. Een waardige betoging tegen de opkomst van Wilders en vóór artikel 1 van de Grondwet dat stelt dat iedereen gelijk is ongeacht ras, sekse, kleur of geloof.
Er waren  zo'n 1000 mensen op de been (een fraaie tegenstelling met de EDL, die Wilders een hart ondre de riem wilde steken en slechts enkele tientallen in het veld bracht). Het was mooi weer, er was muziek, en er waren sprekers.  Mohammed Rabbae was de eerste. Hij hield een politiek getint verhaal: de strijd tegen het fascisme is begonnen was zijn motto.

Twee andere sprekers wil ik eruit halen: schrijfster Lydia Rood en Jaap Hamburger, de voorzitter van Een Ander Joods Geluid (EAJG). Beiden omdat ze vrienden van me zijn, maar vooral ook omdat ik wat ze vertelden indrukwekkend was. Lydia vertelde over de lotgevallen van gekleurde kinderen die zij had leren kennen als voorleester op scholen. Armeense Eliza die eerste illegaal was, maar nu al beter Nederlands spreekt dan heel wat andere  kinderen van haar leeftijd. De zwarte school die uit zijn voegen barstte toen Nederland scoorde tijdens het WK-voetbal, omdat 'wij' hadden gewonnen. En het Turkse meisje dat vroeg of het waar was dat in de Tweede Wereldoorlog 'mensen die eruit zien zoals ik naar kampen werden gestuurd en werden vergast'.

Maar een speciale plaats voor het indrukwekkende verhaal van Jaap Hamburger. Hieronder weergegeven in iets ingekorte versie: (Wie hem integraal wil lezen moet naar de site van EAJG, hier).

''Een Ander Joods Geluid is een joodse organisatie. Ik sta hier daarom als vertegenwoordiger van mensen die weten wat het betekent om voor tweederangs te worden gehouden. Die weten wat het inhoudt om door anderen over een kam geschoren te worden, vanwege afkomst, uiterlijk of geloof. Wij weten waartoe zo’n houding uiteindelijk leiden kan. Mijn organisatie ontleent aan de vaak pijnlijke joodse geschiedenis de onwrikbare overtuiging dat mensen voor de wet gelijk zijn, dat er geen alternatief is voor de eerbiediging van mensenrechten. Dat menselijke waardigheid een attribuut is waarop mensen aanspraak mogen maken, maar dat zij op hun beurt anderen ook hun waardigheid moeten laten. Wilders schiet daarin tekort. Wilders verschilt niet van de Marokkaanse jongen van zestien die van iedereen respect eist, R.E.S.P.E.C.T in hoofdletters, maar die niet bereid is respect te geven.

Dames en heren, wij bevinden ons hier op een historisch bijzondere plaats. Om ons heen staan, niet alle als zodanig herkenbaar trouwens, 5 synagogen, waaronder aan mijn rechterhand de Portugees Israëlitische synagoge, ooit de grootste van Europa. Als Wilders in de 17e eeuw had geleefd, had hij in woord en gebaar de oprichting van deze gebedshuizen gehekeld en tegengewerkt. Het was de tijd dat nieuwe immigranten Nederland kwamen verrijken, joodse immigranten uit allerlei landen van Europa. Zoals altijd en overal en ook vandaag de dag, zochten zij als immigranten houvast in het geloof van hun vaderen. Aan die tsunami van immigranten van toen danken wij deze huizen van gebed. En mede aan wat in de synagogen van deze immigranten werd geleerd, dankt Wilders zijn gemaksformule van de ‘joods-christelijke cultuur’, een cultuur die veel problematischer is dan Wilders in zijn simplisme voorgeeft, een cultuur die zich immers niet heeft ontzien om een Ie Wereldoorlog te ontketenen, en een IIe, en om joden te vervolgen, en niet alleen joden, en die nog veel meer op zijn kerfstok heeft. Maar Wilders, die acht die cultuur superieur aan de Islam.

Dames en heren, wij staan hier op historisch beladen grond. Onder onze voeten ligt het plaveisel van het Jonas Daniel Meijerplein. Jonas Daniel Meijer, immigrantenzoon, de eerste joodse advocaat van Nederland. Het is tevens één van die plekken waar nog geen zeventig jaar geleden de bezetter joden bijeendreef, alvorens hen af te voeren naar een bitter lot. Zelfs de dokwerkers van Amsterdam konden in de Februaristaking van 1941 dat lot niet keren. Om hun protest te gedenken staat hier dat stoere beeld van Mari Andriessen, De Dokwerker. (....)

U bent hier bijeen omdat u begrepen hebt wat nieuwkomers aan cultuur kunnen bijdragen, U bent hier samen omdat u geleerd hebt uit wat hier 70 jaar geleden is voorgevallen.
 Maar wat heeft Wilders, die aan iedereen lesjes uitdeelt, wat heeft Wilders zelf eigenlijk geleerd? Heel veel, samen te vatten als ‘hoe breng ik effectief mijn populistische opvattingen aan de man’. Tegelijk helemaal niets, want de methode Wilders komt ons al te bekend voor. Allemaal eerder vertoond.
 Maatschappelijke problemen simplificeren en toeschrijven aan één bevolkingsgroep. Inspelen op vileine ressentimenten, die legitimeren en aanwakkeren. Telkens het scherp van de snede opzoeken. De geest uit de fles laten, maar geen verantwoordelijkheid nemen voor gevolgen. Wel altijd voor alles wat niet deugt, anderen verantwoordelijk stellen maar hen nooit krediet geven voor wat goed gaat. De discussie vermijden, verongelijktheid etaleren, en bovenal: generaliseren. Dè Moslims, de Islam, de Koran. Individuen bestaan niet meer, verschillen tussen mensen en tussen opvattingen en interpretaties bestaan niet meer.
In Duitsland werd dat idee ooit geperfectioneerd: niet die Juden, maar der Jude, als karaktertype. Zo ver gaat Wilders bij lange na niet, al scheert hij er soms langs, met ‘de Moslim’. Wilders discrimineert op basis van geloof. Nuances hoont hij weg. Debatten over interpretaties van de Koran en varianten van de Islam zijn aan de kortaangebonden en anti-intellectuele Wilders niet besteed. ‘De gematigde Islam bestaat niet’ en daarom ‘moeten tientallen miljoenen Moslims uit Europa verdwijnen’, zei hij voor de Deense televisie. Nadien bevraagd of het hier ging om een verspreking of vergissing, ontkende hij dat. ‘Nee, het was geen vergissing’, zei hij.

(...)
Ik zei u, ik sta hier namens een joodse organisatie. Ik mag beslist niet pretenderen te spreken namens allen, maar als joden een ding delen dan is het wel het collectieve geheugen voor zulk soort politiek. Als Wilders zijn ideeën zou uitventen, niet ten koste van Moslims, hun imams, het islamitisch onderwijs, moskeeën  en de Koran, maar ten koste van joden, hun rabbijnen, hun scholen en synagogen en de Torah, dan wist heel Nederland hoe laat het was. Als Bosma, Wilders rechterhand, zou beweren dat joden door hun geloof gerechtigd zijn te  liegen om hun ware bedoelingen te verbergen, en vooral, dat zij heimelijk samenzweren om de macht over te nemen, dan was Nederland te klein, en terecht. Maar over Moslims mag Bosma dergelijke paranoïde fantasmen de vrije loop laten, en amper iemand protesteert.

Dames en heren, mijn organisatie Een Ander Joods Geluid is bijna tien jaar geleden opgericht, in 2001, niet om tegen Wilders op te komen, wie had ooit van die man gehoord, maar om een kritische joodse stem te laten klinken over het Israëlische beleid in het Midden Oosten.
 Het tweetal Wilders/Bosma, zij bewonderen Israël mateloos, maar uitgerekend daar hebben de nieuwkomers de zittende bevolking van Palestijnen in een paar generaties teruggedreven naar nog maar een/vijfde van hun oorspronkelijk gebied. Zij maken hen nog zelfs in dat restgebied het leven zuur met een bezettingsleger en met kolonisten. Hoe kan het tweetal Wilders/Bosma in één adem de reële judaïsering en voortgaande bezetting en annexatie van Palestina toejuichen, en de gefingeerde Islamisering van Europa verketteren?  (....)

Ik zei: dit is niet het zoveelste requisitoir tegen Israël, dit is een waarschuwing tegen Wilders. In een Commissie-bijeenkomst tijdens de Gazaoorlog in 2009, toen er al 400 Palestijnen waren vermoord door de Israëlische strijdkrachten, heb ik Wilders horen zeggen dat hij geen behoefte had aan een debat hierover met de minister, want, zei hij: “Israël is net lekker bezig’ . ‘Net lekker bezig’ om de burgers van Gaza de stuipen op het lijf te jagen, en niet te rusten voor er uiteindelijk 1300 doden waren gevallen. Over de anderhalf miljoen Palestijnse burgers in Gaza zei hij eerder ‘dat het hele zootje de Sinaïwoestijn moest worden ingekieperd’. Toen ik dat hoorde, wist ik dat de waterstofperoxide ook schade onder zijn schedeldak had aangericht.

Wilders is een zendeling die zijn eigen kerk heeft geschapen: de PVV; een politicus die denkt dat hij gelijk heeft, omdat er kiezers op hem stemmen; één die geweld helemaal niet schuwt, zoals hij beweert, maar juicht, als Israël geweld loslaat op de Palestijnen, of tegen een land als Libanon. Wilders is een simplist, die cultuur, geschiedenis en de wereld heeft teruggebracht tot steeds dezelfde paar magere woorden en schamele slogans.
Als wij nu niet een streep trekken, zal er straks een nieuwe Dokwerker nodig zijn. Gelukkig bent U hier gekomen om precies dat te doen, een streep tegen Wilders op dit plaveisel, een stem tegen uitsluiting en afkeer van nieuwkomers, een stem die gehoord wordt in het zwerk boven deze gebouwen.''

(NB De bovenste overzichtsfoto komt van de site Socialisme Nu. Op de andere foto's van boven naar beneden: Mohamed  Rabbae, Lydia Rood en Jaap Hamburger)

Egyptische schrijver al-Aswani in actie tegen Hebreeuwse vertaling van een van zijn boeken

Dit is nu weer zo´n verhaal waar ik helemaal niets van begrijp. Alaa al-Aswani, een van de bekendste en belangrijkste  hedendaagse Egyptische schrijvers, is woedend dat zijn boek 'The Yacoubian Building' zonder zijn toestemming in het Hebreeuws is vertaald. Hij heeft het intellectuele diefstal genoemd en hij dreigt het Israelisch-Palestijnse Centrum  voor Onderzoek en Informatie (IPCRI), dat de roman publiceerde,  met een proces.
IPCRI´s oprichter, Gershon Baskin, erkent dat het boek tegen de wil van Al-Aswani is vertaald, om ´de culturele kennis te verbreden´. Al-Aswani is volgens Baskin tegen normalisatie van de (culturele) betrekkingen met Israel en heeft daarom diverse verzoeken afgewezen om zijn roman in het Hebreeuws te laten vertalen  Na overleg met het bestuur van IPCRI heeft Baskin vervolgens toch besloten een ´link´ te maken naar een PDF file van de Hebreeuwse vertaling en die toe te zenden aan de 27.000 mensen die op de e-mailing  lijst van IPCRI staan. ´Deze man verwerpt kennelijk het feit dat zijn land al 30 jaar in vrede leeft met Israel,´ zei Baskin. ´Met alle respect voor het copyright besloten we dat het belangrijk is voor de mensen hier om zijn boek te lezen. Laten we het Joodse Israelische publiek een kans geven de Arabische maatschappij beter te begrijpen.´   
Al-Aswani vond echter het noemen van zijn verzet tegen de normalisatie een poging om de aandacht af te leiden. ´Waar het om gaat is dat iemands intellectuele eigendom is gestolen en dat dit gebeurt in Israel, een land dat er prat op gaat democratisch te zijn,´ aldus Aswani. Hij voegde eraan toe dat zijn standpunt over normalisatie overeenkomt met dat van de vakbonden van schrijvers en journalisten in Egypte, die het lidmaatschap schrappen van diegenen die met Israel omgaan. Die vakbonden - en veel Egyptische intellectuelen (en Arabische intellectuelen in het algemeen) - hebben er bezwaren tegen dat Israel steeds  ´normalisatie van de betrekkingen´ en ´het aangaan van economische en culturele banden´ eist voordat er sprake is van een fatsoenlijke regeling van het Palestijnse probleem. Aswani, die zich dus aan dit standpunt conformeert, vertelde het persbureau AP dat hij zijn internationale literaire agent heeft gevraagd een rechtszaak te beginnen.

Ik moet zeggen dat ik dit nieuws onbegrijpelijk vind. IPCRI, nota bene een organisatie die een fair vredesakkoord met de Palestijnen voorstaat, een organisatie die door Baskin én de Palestijn Hanna Sinioria wordt geleid en een gemengd Israelisch-Palestijns bestuur en staf heeft, neemt de (onwettige) beslissing om tegen de zin van een belangrijke Egyptische auteur een  boek van hem te vertalen om het ´Joodse Israelische publiek ermee kennis te laten maken´. En dat betreft dan een boek van Aswani, een linkse intellectueel, die behoort tot de critici van Mubarak (hij is lid van de Kefaya-beweging) en dus een mogelijke bondgenoot van een organisatie als IPCRI. Je zou zeggen dat iemands boeken tegen zijn zin te vertalen niet de manier is om vrienden te maken. Hoe dom en kortzichtig kan een vredesorganisatie zijn?
Al-Aswani (Cairo, 1957) is op dit moment een van de bekendste en belangrijkste Egyptische schrijvers. Hij studeerde tandheeldkunde in Cairo en Chicago, maar werd vervolgens schrijver. The Yacoubian Building, een ironische beschijving van de Egyptische maatschappij is zijn tweede boek. Het is een groot succes in de hele Arabische wereld en vertaald in het Engels, Deens, Fins, Frans, Noors, Grieks en Nederlands. Bovendien is het verfilmd en tot een tv-serie gemaakt. Ook zijn meest recente boek, Chicago (eveneens in het Nederlands vertaald) was een bestseller. Daarnaast is Al-Aswani in Egypte bekend van (kritische) kranten- en tijdschriftenartikelen en tv-optredens. Het IPCRI had zich beter twee keer kunnen bedenken voor ze zo iemand voor het hoofd stootte. Onvoorstelbaar kortzichtig en nogmaals: onbegrijpelijk.

Israelische marine brengt de 'Irene' op

 
 De Israelische marine is aan boord gegaan van het Joodse hulpscheepje Irene dat op weg was naar Gaza. Schip en bemanning zijn opgebracht naar de haven van Ashdod. Dat heeft de Israelische militaire woordvoerder dinsdag aan het eind van de morgen bekendgemaakt. Hij voegde eraan toe dat zich geen incidenten hadden voorgedaan en dat er geen gebruik was gemaakt van geweld. Voorafgaande aan het enteren van de boot waren waarschuwingen geuit dat de de Irene in overtreding was van de door Israel ingestelde 20 mijls zone, maar daar had het scheepje zich niets van aangetrokken, aldus de IDF-woordvoerder.
Vervolgens sloot de woordvoerder het bericht af met de volgende prachtige zin: The IDF regrets that it must divert the Israel Navy’s attention from its regular operational activity defending Israel and its citizens because of acts of provocation such as this. 

Oftwel: het leger betreurt het dat het de zich moet laten afleiden van zijn gebruikelijke taak, het beschermen van Israel en zijn burgers, door provocerende daden zoals deze. Nee, dan de blokkade van Gaza. Die dient inderdaad de bescherming van Israel en zijn burgers. Of de bezetting van de Westoever.....  

Van Agt: 'Blijf alsjeblieft bij Wilders uit de buurt'

Al eerder heb ik oud-premier Dries van Agt lof toegezwaaid voor de manier waarop hij uitkomt voor overtuigingen waarin het recht - en in de breedste zin gelijke rechten voor iedereen - centraal staan. Nu doet hij dat opnieuw, en opnieuw tegen de stroom in, in casu de pogingen van Van Agts partij, het CDA, om met de VVD en met gedoogsteun van Wilders een regering te vormen. Hij sprak zich daartegen uit in een artikel in de Volkskrant. In een interview met het Belgische Knack zei hij het zo:    

U noemt de PVV onomwonden ‘een racistische partij’. Wat brengt u tot die conclusie?

Van Agt: Het hangt natuurlijk ook wel af van de definitie van racisme die je hanteert. De PVV is in ieder geval doordesemd van de gedachte dat ons land en ons volk te voortreffelijk zijn om door de aanwezigheid van andere mensen te worden besmeurd. Moslims zijn in de ogen van Wilders natuurlijk het allerergste, maar zijn harde voorstellen omtrent immigratie en integratie betreffen álle immigranten van buiten de Europese Unie, de Amerikaanse broeders van over de plas uitgezonderd. Zijn programma heeft hoe dan ook een racistische tint.

Waarom bent u zo geschrokken van het partijprogramma van Wilders? Dat is toch al jaren bekend?

Van Agt: Heel weinig mensen hebben dat partijprogramma echt gelezen. Het staat bol van de schokkende teksten. Wilders wil een verbod op de Koran, een bouwstop voor moskeeën, sluiting van islamitische scholen, een belasting op het dragen van hoofddoekjes…

Maar dat soort radicale eisen zal hij in het gedoogakkoord toch nooit kunnen doordrukken?

Van Agt: Dat denk ik ook niet, want dat zou een ernstige inbreuk zijn op de grondwettelijke rechten. Het kan niet en het mag ook niet. Maar dit soort denkbeelden is wel uiterst indicatief voor de ideologie van Wilders en zijn aanhangers. Wilders wil ook artikel 90 van de grondwet schrappen, waarin staat: ‘De regering bevordert de internationale rechtsorde.’ Je zou toch denken: blijf asjeblief bij die man uit de buurt.

En de uitsmijter: 

U zegt: ‘Blijf bij die man uit de buurt’. Eigenlijk pleit u dus voor een cordon sanitaire tegen Wilders.

Van Agt: Zeker. Dat doe ik. Het moet uitzieken.

Wat mij betreft: Bravo! Laat Wilders zien voor wat hij is: een racist een een volksmenner, een man die de manier in herinnering brengt waarop in de jaren dertig in bepaalde kringen werd gesproken over de Joden. Ontneem hem niet het recht te zeggen wat hij wil zeggen, maar geef er niet teveel aandacht aan. Laat hem in zijn sop gaarkoken. Het moet uitzieken.
Klik hier voor het hele interview met Knack

JStreet, JCall, Beinart en de onvrede over de rol van het Joodse establishment

Dit schreef ik voor het het Juninummer van 'De Brug', uitgave SIVMO, (Jaargang 20/nr. 77)

Net waren we gewend aan JStreet, of ineens was er ook een JCall. En net hadden we dat nieuws tot ons door laten dringen of er was in Amerika weer een oproep: 'For the Sake of Zion'. Je zou je haast gaan afvagen: wie of wat is de volgende die stelling neemt tegen het traditionele Joodse leiderschap. 
 
Door Maarten Jan Hijmans

Toen JStreet aan de deur klopte met zijn conventie in het afgelopen najaar (de organisatie bestond toen al ruim een jaar maar dat was de eerste keer dat zij zich echt manifesteerde), was dat een gebeurtenis. Voor het eerst in ruim 60 jaar werden de officiële lobby-organisaties AIPAC (American Israel Public Action Committee), ADL (Anti-Defamation League) en ZOA (Zionist Organization of America) links ingehaald door een organisatie die net zoals zijzelf een lobby-organisatie wilde zijn en niet zoals eerdere initiatieven een actiegroep (denk aan Americans for Peace Now, The Israel Policy Forum of – veel langer geleden, Ein Breira). JStreet noemde zich een 'pro Israel pro peace' lobby, een lobby die niet meer zoals AIPAC 'right or wrong my country' achter Israel wilde staan en vond dat de Amerikaanse regering met zijn poten van Israël moest afblijven, maar een lobby die kritisch was en vond dat de regering van de VS een actieve rol op zich moest nemen. JStreet stond achter de 'building freeze' in de nederzettingen, maakte zich sterk voor een twee-statenoplossing en deed een beroep op de regering-Obama door te pakken met de vredesbesprekingen.
Menigeen dacht – vooral omdat JStreet de eerste organisatie aan de linkerkant was die vrij snel een massale aanhang verwierf (zo'n 120.000 in het eerste jaar van haar bestaan) – dat dit een breuk betekende met de traditionele verhoudingen, waarin het establishment altijd blind Israël verdedigde en zorgde dat kritische geluiden niet verder dan de zijlijn kwamen. Zij werden in die gedachte gesterkt doordat het officiële Israël flink afstand nam van JStreet. Michael Oren, de Israëlische ambassadeur in de VS, weigerde te spreken op de JStreet conventie en veel Israëlische publieke figuren lieten zich weinig vleiend over JStreet uit, al waren er tijdens de conventie ook boodschappen van onder meer Kadima-leider Tsippi Livni en president Shimon Peres.
Inmiddels zijn we ruim een half jaar verder. De kloof tussen JStreet en het Joodse establishment is wat gedicht. Jeremy Ben Ami, de voorman van JStreet heeft met ambassadeur Oren een 'constructief ' gesprek gehad. JStreet heeft een verklaring uitgegeven waarin het zijn steun uitsprak voor sancties tegen Irans nucleaire politiek. En een JStreet–delegatie onder leiding van Ben Ami heeft Israël en de bezette gebieden bezocht. Onder meer werd gesproken met president Peres. Ook sprak Ben Ami tijdens de trip het vertrouwen uit dat het Netanyahu ernst was met de vredesbesprekingen, terwijl hij het talmen van de Palestijnse leiderschap bekritiseerde om naar de onderhandelingstafel terug te keren.

De delegatie van JStreet (met een aantal leden van het Congres) had tijdens haar trip in februari ook een ontmoeting met de Palestijnse premier Salam Fayyad. Links van Fayyad JStreet voorman Jeremy Ben Ami (Foto JStreet)

Links – dat wil zeggen – echt kritisch links – was niet al te zeer 'amused'. Blogger Richard Silverstein liet dooschemeren dat hij wel enig begrip kon opbrengen voor wat columnist Shmuel Rosner van de Jerusalem Post schreef:

An Israeli familiar with the content of J Street’s meetings in Israel this week had said that “they sounded not much different from the visitors we have in AIPAC delegations”…It raises an old question: Why can’t they just join AIPAC instead of competing with them?…But there’s another way of looking at it: Maybe as a separate organization with more credibility on the left J Street can help Israel more by way of helping curb the wacky initiatives of the far left (like divestment in Berkeley).

JStreet als organisatie die al te linkse avonturen in de kiem smoort? Het gaat wat ver, maar vaststaat dat de blijdschap van het vredeskamp over JStreet op dit moment op een laag pitje staat. Echter, nauwelijks waren we bekomen van die schrik of daar was ineens weer een nieuw initiatief: JCall geheten. Voorlopig is dat JCall - gelanceerd op 3 mei - nog niet veel meer dan een verklaring (Appel à la raison, Oproep tot redelijkheid) opgesteld door een aantal Franse en Belgische Joden, voor een belangrijk deel afkomstig uit het Joodse establishment. Onder de oorspronkelijke ondertekenaars zien we de namen van de filosofen Alain Finkielkraut en Bernard Henry Levy, de leider van de Franse Groenen, Daniel Cohn Bendit, de vroegere Israëlische ambassadeur in Frankrijk, Elie Barnawi, de leider van Vrede nu in Frankijk, David Chemla en de Israëlische historicus Zeev Sternhell. De ondertekenaars (intussen zo'n 6000) maken zich bekend als mensen wier ´binding aan de staats Israël een deel van hun identiteit is'. Zij verklaren dat Israël tegenover 'existentiële bedreigingen' staat. En dat – ook al valt 'de dreiging van externe vijanden' niet weg te cijferen – 'de dreiging ook ligt in de bezetting en de voortdurende nederzettingenpolitiek op de Westoever en in de Arabische wijken van Oost-Jeruzalem. Zij noemen deze aanpak ´politiek en moreel gezien verkeerd´ en roepen de EU op om samen met de VS druk op Israël en de Palestijnen uit te oefenen om een twee-statenoplossing te bereiken, omdat Israël anders zijn Joodse meerderheid dreigt te verliezen. En: 'Systematische steun voor de Israëlische regeringspolitiek is gevaarlijk en dient niet het ware belang van de staat Israël'.

 De lancering van JCall in het Europarlement. Links Daniel Cohn-Bendit, midden Alain Finkielkraut, rechts Bernard Henry Lévy.


De JCall mensen zijn nu bezig om gelden te verzamelen om JCall een vergelijkbare institutionele basis te geven als JStreet Ook hebben zij vergelijkbare boze reacties opgeroepen vanuit het traditionele Joodse leiderschap als eerder JStreet. Zo noemde het Europese Joodse Congres de oproep: ´verdeeldheid zaaiend, contraproductief en niet nuttig´. En Richard Prasquier, de leider van het Conseil représentatif des institutions juives de France (CRIF, de koepel van alle Joodse organisaties) zei in een interview met de Amerikaanse Jewish Forward dat de petitie ´onacceptabele taal bevatte´ onder meer door de nederzettingen ´moreel verkeerd´ te noemen.
De discussie is – vooral in Frankrijk met zijn grote Joodse bevolking - nog niet uitgewoed, met name omdat sprake is van een soort schisma onder de Joodse leiders. Een aantal ondertekenaars van het eerste uur is namelijk bestuurder van het CRIF geweest. En één van hen, de advocaat Patrick Klugman, een prominent lid van de Parti Socialiste, gaf tegenover de Forward toe dat een belangrijke reden voor de verklaring een ´ruk naar rechts´van het CRIF is geweest en de automatische steun van dit college voor de Israëlische regeringspolitiek.
Na JCall kwam er half mei weer een Amerikaanse oproep van prominente Joodse liberalen die zich lieten inspireren door JCall. Onder de ondertekenaars van deze verklaring, For the Sake of Zion, stonden onder meer de namen van de socioloog Steven Cohen, de columnist Leonard Fein van de Forward, Samuel Norwich, de hoofredacteur van de Forward en Peter Edelman, een vroegere hoge medewerker van president Clinton In deze For the Sake of Zion-verklaring wordt óók een beroep gedaan op de regering Obama om druk uit te oefenen op Israël en de Palestijnen om de ´nodige concessies´ te doen en steun te geven in wat daar ´de omstreden gebieden´ wordt genoemd. Maar de verklaring is weinig tegemoetkomend naar de Palestijnen op wie een beroep wordt gedaan ´terrorisme af te zweren´en af te zien van hun beroep op het recht op terugkeer. Ook wordt er opgeroepen nederzettingen die illegaal zijn volgen de Israëlische wet´ af te breken, terwijl de andere nederzettingen, die onder internationaal recht net zo illegaal zijn, niet worden genoemd.
Dit soort zaken was onmiddellijk inzet van kritiek van links. Sommige potentiële sympathisanten lieten weten om deze redenen niet te tekenen.

In het algemeen kan trouwens als kritiek op ál deze nieuwe initiatieven van JStreet tot en met For the Sake of Zion worden geuit dat wel heel erg de nadruk ligt op het ´gevaar dat Israël straks geen Joodse meerderheid meer heeft´als er niet gauw wat gebeurt en dat er weinig of helemaal geen oog voor is dat voor een blijvende vrede ook de belangen van de Palestijnen recht dient te worden gedaan. Maar dat is waarschijnlijk niet het belangrijkste element van deze verklaringen. Veel belangrijker is ongetwijfeld dat zij, zoals Zeev Sternhell zei, aangeven dat de Joodse gemeenschappen niet meer vanzelfsprekend tevreden zijn met de manier waarop zij worden vertegenwoordigd. Blijkbaar rommelt het. En wie daar nog een aanvullend bewijs voor nodig heeft , zou een moeten kijken naar de enorme opwinding die een recent essay van Peter Beinart (foto) ´The Failure of the American Jewish Establishment´ in Amerikaans-Joodse kringen veroorzaakte. Beinart´s stuk in de New York Review of Books, dat het lezen meer dan waard is (klik hier) betoogde dat Amerika´s Joden, die van huis uit overwegend liberaal zijn, decennnialang gevraagd is hun liberalisme aan de kapstok te hangen als zij opkwamen voor Israël. Daardoor is een geloofwaardigheidskloof ontstaan tussen wat algemeen over Israëls politiek wordt gedacht en hoe er door organisaties als AIPAC mee wordt omgegaan. Beinart schreef dat als gevolg daarvan met name jongeren zich - zoals onderzoeken aangeven – massaal van Israël afkeren. Maar als je naar JStreet, JCall en For the Sake of Zion kijkt zou je zeggen dat de onvrede niet tot jongeren beperkt blijft. Het blijft de moeite waard deze onvrede in de gaten te houden. . .

Rachel Corrie geënterd, wordt opgebracht naar Ashdod

Israëlische marinebootjes enteren de Rachel Corrie. Foto Israël Government Press Office.

De Rachel Corrie, met aan boord 20.000 ton papier en bouwmaterialen, is zaterdagochtend rond half twaalf  door Israëlische militairen overgenomen, melden diverse bronnen via Twitter. Er zouden geen doden of gewonden bij zijn gevallen. Het schip is op weg naar Ashdod.
De entering vond plaats nadat het schip vier oproepen om om te keren van de Israëlische marine naast zich neer had gelegd. Een tegenvoorstel om het schip door de VN te laten onderzoeken, werd door de Israëli's genegeerd. Het schip werd al enkele uren door Israëlische marine gevolgd. De communicatie met het schip werd sinds 6.30 uur vanmorgen door de Israëli's gestoord.
De opvarenden, onder wie de Ierse Nobelprijswinnares Mairead Maguire, de voormalige VN-ondersecretaris-generaal Dennis Halliday en een parlementslid uit Maleisië, hadden geweigerd onder welke voorwaarde dan ook in te willen gaan op het aanbod van Israël om vrijwillig naar Ashdod af te buigen.
Voor inlichtingen:  Greta Berlin, 00 357 99 18 72 75 of Mary Hughes 00 357 6 38 38 09.

 Update: Sander van Hoorn op Radio 1 toont zich een perfecte roeptoeter van de Israëlische overheid: De Israëlische militairen 'zijn uitgenodigd' aan boord te gaan van de Rachel Corrie, zegt hij op gezag van de Israëlische autoriteiten. Natuurlijk, ze werden uitgenodigd. En welkom dat ze waren!
En de goederen aan boord gaan door naar Gaza, net als de vorige in beslag genomen lading, aldus Sander, maar dan wel nadat ze door de Israëli's zijn 'gecontroleerd'. Israël laat, zegt Sander,  bijvoorbeeld geen cement door, want daar zouden 'bunkers' van gebouwd kunnen worden.
Bunkers! Waar Hamas dan zijn zware houwitzers kan opstellen, zeker, en zijn waar het zijn tanks en F-16's kan verbergen? Of bedoelt hij dat Israël denkt dat Hamas dan Qassam-raketten vanuit bunkers zou gaan afvuren? Zou militair heel onverstandig zijn, als je het mij vraagt,  want dan zijn ze echt heel makkelijk te lokaliseren en onschadelijk te maken.

JCall een tweede JStreet? Het is niet te hopen

BHL, oftewel Bernard Henry Levy

Het vredeskamp heeft er een nieuwe loot bij:  Vandaag in Brussel gepresenteerd: J Call, een Europese JStreet; zoals Haaretz schrijft.

A  new leftist European Jewish group, JCall, has written a letter to be delivered Sunday to the European Parliament calling for a cessation of what it calls systematic support for Israeli government decisions.

JCall, which describes itself as "the European J Street" and is to be officially launched Sunday with the presentation of the letter, has raised a storm with its call to stop construction in West Bank settlements and East Jerusalem.
The letter is signed by some 3,000 Jewish intellectuals, among them philosophers Bernard Henri-Levy and Alain Finkielkraut, considered some of Israel's strongest defenders among French intellectuals. Signatories also include Daniel Cohn-Bendit, leader of the student protests in the 1960s and now a member of the European Parliament, as well as other Jewish members of the European Parliament.

De Israelische professor Zeev Sternhell zegt, aldus Haaretz, dat de oprichting van JCall aangeeft dat Europese Joden vinden dat de officiele Joodse instanties hen niet langer vertegenwoordigen. Dat zou best eens kunnen kloppen. Maar wat niet klopt is dat mensen als Finkielkraut en Bernard Henry Levy meedoen. Dat waren tot nu toe altijd  Israel apologeten en niet bepaald opposanten of mensen met kritiek op de gang van zaken. Wat ook niet bepaald een belofte inhoudt, is dat de oprichters spreken van een Europese JStreet. JStreet heeft zich de afgelopen paar maanden tegen een partiele boycot van firma's die aan de bezetting verdienen (Berkeley) uitgesproken, gunstig uitgelaten over AIPAC en nog meer gedaan dat enige argwaan rechtvaardigt.
(Hierover in de komende dagen meer. Ik kan nu mijn eigen laptop niet gebruiken en ben daardoor behoorlijk gehandicapt).

Fayyad: tweede Ben Gurion of ordinaire collaborateur?

 

Salam Fayyad en Shimon Peres schudden elkaar de hand. De foto werd genomen in 2007 tijdens de Herzliya Conference, de jaarlijkse ontmoering waar het Israëlische veiligheidsestablishment bespreekt hoe het best de Arabische wereld en de Palestijnen te weerstaan. Fayyad was daar - tot verbazing van velen - dit jaar opnieuw een gastspreker. .

IT IS impossible not to like Fayyad. He radiates decency, seriousness and a sense of responsibility. He invites trust. None of the filth of corruption has stuck to him. He is no party functionary. Only after much hesitation did he join a small party (“the Third Way”). In the confrontation between Fatah and Hamas, he does not belong to either of the two rival blocs. He looks like a bank manager – and that is what he indeed was: a senior official of the World Bank and the International Monetary Fund.

Het is onmogelijk om Fayyad niet aardig te vinden. Hij geeft aan dat je hem kunt vertouwen. Hij is niet corrupt en geen partijfunctionaris.Hij lijkt op een functionaris van de bank, wat hij in feite ook was.
Dat schreef de 'grand old man' van het slinkende Israëlische vredeskamp, Uri Avneri, ruim een week geleden in een column. Avneri schreef nog meer:

FAYYAD BELIEVES, so it seems, that the Palestinians’ only chance to achieve their national goals is by non-violent means, in close cooperation with the US. His plan is to build the Palestinian national institutions and create a robust economic base, and, by the end of 2011, to declare the State of Palestine. This is reminiscent of the classic Zionist strategy under David Ben-Gurion. In Zionist parlance, this was called “creating facts on the ground”.
Fayyad’s plan is based on the assumption that the US will recognize the Palestinian state and impose on Israel the well-known peace terms: two states, return to the 1967 borders with small and agreed-upon land swaps, East Jerusalem as the capital of Palestine, evacuation of all settlements which are not included in the land swap, the return of a symbolic number of refugees to Israeli territory and the settlement of the others in Palestine and elsewhere.
THAT LOOKS like a sensible strategy, but it raises many questions.
First question: Can the Palestinians really rely on the US to play their part? (.....)

SECOND QUESTION: Is it possible to build a Palestinian “state-to-be” under Israeli occupation? As of now, Fayyad is succeeding. There is indeed some prosperity in the West Bank, which, however, benefits mainly a certain class. The Netanyahu government supports this effort, under the illusion that ”economic peace” can serve as a substitute for real peace.

 Kort samengevat, Fayyad gelooft dat hij de nationale aspiraties van de Palestijnen waar kan maken in nauwe samenwerking met de VS,. Hij doet dat door het scheppen van 'feiten op de grond' zoals destijds Ben Gurion. Hij schept instituties en een economische basis, zodat hij in 2011 een staat kan uitroepen die in grote trekken gebaseerd zal zijn op de grenzen van 1967 (inclusief wederzijds aanvaarde grenscorrecties en de evacuatie van nederzettingen die buiten  de uitwisseling van gebieden vallen), en met Oost-Jeruzalem als hoofdstad. Hij denkt dat hij daarbij kan rekenen op de medewerking van de VS. Dat is een gok, maar intussen is hij bezig een staat-onder-bezetting op te bouwen en dat lukt tot zover aardig. Er is al sprake van enige welvaart op de Westoever al komt dat vooral één klasse ten goede.

Vooral de Amerikaanse pers, van Newsweek tot The Philadephia Inquirer, heeft zo langzamerhand een interview met, en artikelen over, de de facto (want nooit gekozen) premier van de PA-regering gehad. Daarin wordt er over het algemeen op gewezen dat de Westoever nu veiliger zou zijn en minder corrupt en  dat het met de economie beter zou gaan. Fayyad wordt steeds geprezen om zijn pragmatisme, zijn vertrouwenwekkendheid, zijn veronderstelde groeiende populariteit bij de Palestijnse bevolking en zijn 'gedurfde plan' om straks de onafhankelijkheid uit te roepen. Wat steeds wordt weggelaten, of maar heel terloops vermeld,  is dat Fayyad en de zijnen het ambtenaren-apparaat hebben 'gezuiverd' van andersdenkenden, waarbij op grote schaal onder meer onderwijzers en leraren zijn ontslagen, dat tientallen welzijns-organisaties met veronderstelde sympathieën voor Hamas zijn gesloten en dat de 'veiligheid' wordt gehandhaafd met behulp van een nieuwe, door de Amerikaanse generaal Dayton getrainde politiemacht, die zijn manschappen heeft gerecruteerd met behulp van de CIA, de Jordaanse geheime dienst en de  Israëlische binnenlandse veiligheidsdient Shin Bet. Waaraan nog toe te voegen valt dat deze politiemacht het ook tot zijn taak rekent om Palestijnse boosheid jegens de Israëlische bezetting de kop in te drukken, zoals bleek toen demonstraties werden opgebroken tijdens de Israëlische inval in Gaza van vorig jaar januari, of recenter toen christelijke Palestijnen in Bethlehem protesteerden tegen de afsluiting van Jeruzalem tijdens de viering van het Kerstfeest.

Ook Avnery voegt zich nu in het koor van nagenoeg kritiekloze lof aan het adres van Fayyad en noemt hem in navolging van Shimon Peres de 'Palestijnse Ben Gurion' die feiten schept 'on the ground'., zonder zich af te  vragen door wie Fayyad eigenlijk wordt gesteund en zonder erg kritisch na te denken over de vraag of het zelfs maar een greintje realime schuilt in zijn (Avnery's) verwachting dat Fayyads staat straks  gebaseerd zal zijn op de grenzen van '67 en ook Oost-Jeruzalem zal omvatten. Het lijkt dat hier spake is van een neiging tot wishful thinking waar meer goedwillende zionisten soms last van hebben (ik kan me een correspondent van een Nederlandse krant herinneren die begin jaren '90 tot in de treure bleef herhalen dat 'de geboorte van de Palestijnse staat al nagenoeg een feit is') en waar ook Avnery van tijd tot tijd wel aan lijdt (denk alleen aan zijn vrijwel grenzeloze bewondering voor Arafat, die bij alle terechte aandacht voor zijn eerdere verdiensten, toch karrevrachten kritiek over zich af had geroepen door zijn optreden 'na Oslo').

Avnery gaat er dit keer in zijn kennelijke neiging om alsjblieft toch maar licht aan het einde van de tunnel te willen zien, aan voorbij dat Fayyad door een groot deel van de Palestijnse publieke opinie sterk wordt gewantrouwd, zoniet wordt gezien als een reglrechte collaboraeur. In Electronic Intifada van 14 april, bijvoorbeeld, trekt Joseph Massad, docent hedendaagse Arabische politiek van Columbia University, fel van leer tegen alles waar Fayyad voor staat: 

In his interview in The Journal of Palestine Studies, he insists that he opposes violation of human rights, use of torture, or the arrest of people for their political opinion, despite the huge record amassed by local and international human rights groups about the ongoing abuses on all these fronts by his and Dayton's security thugs which target especially anyone associated with Hamas.

Perhaps the recent small example of student elections at Birzeit University suffices. As Islah Jad, a professor at Birzeit and director of its Women Studies Institute, has argued in a recently-published article, the very democratic nature of the elections are now at stake in a university that always respected and promoted them. Since the PA came to power, and increasingly since the election of Hamas, Islamist candidates for local student elections are arrested by Dayton's thugs soon after they declare their candidacy or after they win. In this atmosphere of terror, all Islamist groups did not run candidates for the recent Birzeit student elections for fear of reprisals. So while free elections are held, terrorizing and intimidating candidates ensures the final outcome, which is nonetheless declared "democratic." That less than 50 percent of the Birzeit student electorate ended up participating in the elections testifies to the American-style democracy that Fayyad and Dayton's thugs aim to institute in the Palestinian state at large after Fayyad gives birth to it.

 Het voorbeeld van Bir Zeit waar islamistische kandidaten worden opgepakt en geïntimideerd, zodat - voor het eerst - op deze universiteit de democratische verkiezingen'niet langer democratische genoemd kunnen worden, geeft een indruk wat voor soort onafhankelijke Palestijnse staat  Fayyad staks voor ogen staat. Maar waar Massad nog het hardst voor waarschuwt is dat Fayyad (een destijds door de Amerikanen opgedrongen premier zonder enige populaire basis, hij haalde bij de laatste verkiizngen in 2006 2,4% van de stemmen),   straks degene zal zijn die akkoord  zal gaan met een Palestijnse staat in een vorm die Arafat destijds in 2000 in Camp David niet kon accepteren, omdat geen Palestijn dat aanvaardbaar had kunnen vinden.
  

Fayyad's plan to establish a Palestinian state in August 2011 is in effect an acceptance of the Camp David proposals offered to and rejected by the late Palestine Liberation Organization Chairman Yasser Arafat in 2000. The Americans understand that if Palestinians, or at least American agents among them, propose such an arrangement and that such a proposal is presented as in defiance of Israeli and even American diktat, it will have a better chance of being accepted by gullible Palestinians than if the Americans and the Israelis were to impose it outright.

In 1999, the administration of US President Bill Clinton helped by its local allies, including the Jordanian government, did their utmost to defeat Prime Minister Benjamin Netanyahu in the Israeli elections and succeeded in bringing Ehud Barak to power in order to carry out Clinton's now infamous Camp David negotiations. As Arafat was given an offer that he had no choice but to refuse, as it would have fully delegitimized him in the eyes of his people, Obama has a new partner who is not concerned or interested at all in issues of popular legitimacy, as he has none.

Ik vrees, met alle respect voor Avnery, dat de Palestijnse politicoloog Massad beter dan hij doorheeft dat de 'onafhankelijkheid' van Fayyad  voornamelijk een voorbode zal zijn voor weer nieuwe fase in dit schier eindeloze conflict, hoe mooi het ook zou zijn als Avnery gelijk had.. 

Protesteren in Sheikh Jarrah

De wijk Sheikh Jarrah in Jeruzalem is het nieuwe 'rallying point' geworden van wat losjes wel de verschillende elementen van het 'vredeskamp' ín Israël genoemd zou kunnen worden. Zaterdagavond waren er zo'n 5000 mensen bijeengekomen om te protesteren tegen de uitzetting/dreigende uitzetting van Palestijnse families uit hun huizen op grond van één van die beschamende soorten (schijn)processen waar de Israëlische rechterlijke macht zo goed in is.
Er waren Israëlische zangers en een Palestijnse hip hop groep uit Shuafat, speeches in Hebreeuws en Arabisch  Er waren 'drummer clowns' (mensen die op trommels slaan en zich daarbij als clown verkleden om het element 'vreedzaam protest' te versterken). Voor een verslag lees de blog van Jerry Haber (The Magnes Zionist). Ook de foto is afkomstig van zijn blog. Didi Remez (blog Coteret) was er eveneens. Beiden hebben ook een  verslag van hoe een drietal jongeren met succes bij hte Hooggerechtshof een verbod van de demonstratie door de politie aanvocht. 

Ik vind het prima die enthousiaste verhalen over hoe links Israël uitloopt, maar kan het zelf niet opbrengen er opgewonden van te worden. Te veel een Sisyphus-element in die acties, teveel Pyrrhus achtige succcessen. Al spreekt mij - als pessoptimist - dat verhaal van die clowns wel aan.
Update: En zie wat Gideon Levy vandaag schrijft in Haaretz: ''There has never been an Israeli peace camp...

The Israeli peace camp didn't die. It was never born in the first place. While it's true that since the summer of 1967, several radical and brave political groups have been working against the occupation - all worthy of recognition - a large, influential peace camp has never existed here. 

If people didn't take to the streets in large numbers during Israel's Operation Cast Lead in Gaza, then there isn't a genuine peace camp. If people don't flood the streets now - when dangers lie in wait and opportunity is wasted time after time, and democracy sustains blow after blow on a daily basis and there are no longer sufficient resources to properly defend it, and when the right wing controls the political map and settlers amass more and more power - then there is no genuine left wing.

en

The illusory left never understood the most important point: For the Palestinians, consenting to the 1967 borders along with a solution to the refugee problem, including at least the return of a symbolic number of refugees themselves, are painful concessions. They also represent the only just compromise, without which peace will not be established; but there's no sense in accusing the Palestinians of wasting an opportunity. Such a proposal, even including the "far-reaching" proposals of Ehud Barak and Ehud Olmert, has never been made to them.

Ik vrees dat ik het hier hartgrondig mee eens ben. Ik kom hier zeker nog wel op terug.
(Voor het hele stuk van Levy, klik op de link bovenaan deze quotes).