Onrust blijft, vier dagen na beslissing Trump

Demonstratie bij de Amerikaanse ambassade in Beirut (EPA).

 Een demonstratie bij de Amerikaans ambassade in Beirut is zondag uitgelopen op een treffen tussen betoger en de Libanese politie, die waterkanonnen en traangas inzette. Aan de betoging namen honderden Palestijnen deel volgens al Jazeera. In Libanon wonen naar schatting een 450.000 Palestijnse vluchtelingen.  De betogers bekogelden de politie met stenen.

Andere protesten tegen de beslissing van president Trump om Jeruzalem als Israels hoofdstad te erkennen vonden plaats Jakarta, de hoofdstad van Indonesië waar zo'n 10.000 mensen zondag bij de Amerikaanse ambassade demonstreerden, en in de Marokkaanse hoofdstad Rabat. 
Ook in de Israelische bezette gebieden en in Jeruzalem was het opnieuw onrustig.

Libanon bouwt apartheidsmuur rond Palestijns kamp Ein al Hilweh bij Sidon

''Dit is geen foto uit bezet Palestina''. zo luidde het bijschrift op Twitter bij deze foto.

De Libanese regering is begonnen met het bouwen  van een kolossale muur  het Palestijnse vluchtelingenkamp Ein al Hilweh bij Sidon, in Zuid Libanon. Foto's van de bouw verschenen de afgelopen dagen op Twitter en Facebook. Kranten schrijven dat ''veiligheidsredenen'' de achterliggende gedachte is. De IBTimes haalt een functionaris van één van de Palestijnse groeperingen in het kamp aan die zegt dat de leiders in het kamp dit geaccepteerd hebben. Het zou zijn  om confrontaties met jet Libanese leger te vermijden. Anderen, zoals de Hamasregering in Gaza, zijn wat minder diplomatiek en noemen het een ''Apartheidsmuur'', net zoals de muur op de Westoever.  Vergelijking met foto's uit het zuidelijke buurland lijkt inderdaad een antwoord te kunnen geven op de vraag waar Libanon het idee vandaan heeft gehaald.

Libanon pakt weer telecom-spion voor Israël, in zaak met vertakkingen naar Hariri Tribunaal

Het Libanese leger heeft opnieuw een werknemer gearresteerd van een van de Libanese telecom netwerken op verdenking van spionage voor Israël. Hij is de vierde arrestant in een zaak die uiterst gevoelig ligt, omdat er een mogelijk verband bestaat met het (internationale) Speciale Tribunaal voor Libanon (STL) dat aanslag van 2005 onderzoekt waarbij de toenmalige premier Rafic Hariri werd gedood, samen met 23 lijfwachten en omstanders.
De nu aangehouden man is Milad Eid (66) die werkte als een technische man voor de staatsfirma Ogero die het vaste net in Libanon beheert. Hij was daar gepensioneerd, maar keerde er later terug als een administratieve employee. De eerdere arrestaties betroffen twee werknemers van de mobiele provider Alfa, Charbel Qazzi en Tarek al-Rabbaa. Zij werkten net als Eid in functies die het mogelijk maakte het telefoonverkeer van Libanon te monitoren. Een collega van hen zou volgens diverse berichten zijn ontkomen naar Israël.

Het Libanese spionage schandaal kwam aan het rollen in april 2009 met de arrestatie van Ali Mantash. Hij werd op 13 juli ter dood veroordeeld onder meer omdat hij tijdens de aanval van Israël op Libanon in 2006 gegevens zou hebben doorgegeven over gebouwen en doelen die de Israëli's vervolgens onder vuur namen. Mantash's doodvonnis was overigens het tweede dat werd uitgesproken. Zijn arrestatie werd gevolgd door een golf van verdere arrestaties  - het voorzichtige persbureau Reuter spreekt van ruim 50 arrestaties, Libanese bronnen hebben het over meer dan 70, onder hen waren diverse veiligheidsfunctionarissen en zelfs k hoge officieren. Aangenomen wordt dat in de maanden september -december van dit jaar een golf van processen zullen komen, waarin ook meer doodvonnissen zullen volgen. Volgens Libanese bronnen is al besloten dat die vonnissen ook ten uitvoer zullen worden gebracht.

Speciaal pijnlijk en uitermate politiek gevoelig liggen de telecom-afluister zaken. Het Speciale Tribunaal voor Libanon (STL, ook wel Hariri tribunaal genoemd) neigt ten einde. Aanvankelijk waren de aanwijzingen dat Syrië als schuldige uit de bus zou komen. Syrië werd na de moord in 2005 om die reden ook gedwongen om zijn troepen uit Libanon terug te halen. Intussen is echter duidelijk geworden dat  het Tribunaal (dat overigens gehouden wordt in Leidschendam) heel waarschijnlijk Hizbollah-leden in staat van beschuldiging zal stellen. Hassan Nasrallah, de leider van Hizbollah, heeft laten weten dat hij dit niet zal accepteren. Met name ging het daarbij om het feit dat gegevens over het telefoonverkeer ten tijde van de aanslag op Hariri sr. een uiterst belangrijke rol hebben gespeeld als bewijsmateriaal. Volgens Nasrallah is het onacceptabel dat zo'n uitspraak zou worden gedaan, het tribunaal was volgens hem een zaak waar Israël de hand in had.
De waarschijnlijkheid van beschuldigingen aan het adres van Hizbollah leidden in Libanon tot een crisis-sfeer. 
Abdallah en Assad in Beirut. In het midden de Libanese president Michel Sleiman (foto AP). De foto boven in dit stuk toont een gemaskerde Libanese veiligheidsagent die laat zien met welke trucken de Israëlische spionnen werkten. Het kleine fotootje toont wijlen Hariri sr.

De belangrijkste reden waarom de Saoedische koning Abdallah en de Syrische president Assad dit afgelopen weekeinde een bezoek aan Beirut brachten was dat zij de crisis wilden bezweren. Assad is de belangrijkste bondgenoot van Hezbollah en koning Abdallah heeft sterke banden met Saad Hariri, de zoon vn Rafic hariri en de huidige premier en leider van de Mustaqbal-partij. Het lijkt erop dat zij in hun opzet zijn geslaagd. Assad en Nasrallah eisen dat het STL wordt stopgezet of dat er tenminste niet al teveel waarde aan wordt gehecht. Koning Abdallah heeft zich achter deze eis geschaard (waarbij hij overigens aantekende dat een internationaal tribunaal vermoedelijk niet zomaar kan worden stilgelegd). Tussen Nasrallah en Sa'ad Hariri heeft voorafgaande aan het Syrisch-Saoedische bezoek een gesprek plaatsgevonden, waarbij lijkt te zijn afgesproken dat de zaak niet hoog zal worden gespeeld. Zo lijkt de Libanese regering - waar Hizbollah deel van uitmaakt - voorlopig gered en zullen behalve wellicht de (maronitische) Lebanese Forces - de andere partijen het STL niet gaan gebruiken als een breekijzer om de coalitie om zeep te helpen.

Update 4-8-10: De reek arrestaties gaat intussen door. Woensdag arresteerden de Libanezen de 62-jarige kolonel b.d. Fayez Karam, een hoge functionaris van de FPM (Free Patriottic Movement) van Michel Aoun. Karam, een christen, was hoofd van de anti-terreur- en spionagedafdeling van het Libanese leger tot de Israëlische invasie van 1982. Hij nam ontslag uit het leger en ging met Aoun naar Frankrijk toen deze in de jaren negentig vrijwillig in ballingschap ging. In 2005 keerde hij met Aoun terug naar Beirut.

Hezbollah nu ook formeel niet meer voor islamitische staat

Hassan Nasrallah, de secretaris generaal van Hezbollah in Libanon, heeft maandag een nieuw partijprogramma gepresenteerd. Het was Hezbollahs eerste nieuwe programma sinds 1985 en sloot volgens Nasrallah beter aan op de veranderde omstandigheden. De belangrijkste verandering was waarschijnlijk dat Hezbollah nu ook formeel de transformatie heeft vastgelegd van een guerrillabeweging tot een natiponale politieke partij en de lijnen heeft uitgezet waarlangs zij in dat opzicht in de Libanese context wil werken.

Er waren geen referenties naar het streven naar een islamitische staat. In plaats daarvan leverde Nasrallah, die sprak op een persconferentie via videofoon, kritiek op het sectarische karakter van de Libanese staat dat echte vooruitgang en ware democratie in de weg staat. Of, in zijn woorden, de transformatie verhindert naar een systeem waarin de meerderheid werkelijk de mogelijkheid geeft te regeren en de minderheid om oppositie te voeren. Nasrallah pleitte voor afschaffing van dit sectarische (op religieuze sheidslijnen gebaseerde) systeem door het instellen van een nationale commissie zoals de Akkoorden van Taif destijds ook hadden aangegeven. Maar hij voegde eraan toe dat een proces van jaren zou vergen. In de tussentijd was 'een consensus-democratie', gebaseerd op overeenstemming tussen de verschillende religieuze groepen, zoals nu in Libanon bestaat, de enige mogelijkheid.
Hezbollah stelt dat de constante dreiging die uitgaat van Israel het nodig maakt dat Hezbollah bewapend blijft. 'Israel is een constante bedreiging en een voortdurend gevaar voor Libanon. De constante Israelische bedreiging maakt een defensie strategie nodig gebaseerd op een naast elkaar bestaan van een volksverzet dat deelneemt aan de verdediging tegen enigerlei Israelische agressie en een nationaal leger dat het land beschermt en de stabiliteit en veiligheid waarborgt.'
Wat betreft de VS stelt Hezbollahs programma dat de Amerikaanse 'arrogantie' verhindert dat Hezbollah, en andere Arabieren en moslims vriendschapsbanden  met de VS aangaan. 'De onbegrensde steun van de Amerikaanse regering voor Israel plaatst de Amerikaanse regering in de positie van vijand van onze natie en onze volken.'
Opmerkelijk was dat Nasrallah een pleidooi hield voor het verlenen van sociale en burgerrechten aan de Palestijnse vluchtelingen in Libanon om hun levensomstandigheden te verbeteren. Maar Hezbollah is tegen naturalisatie en houdt vast aan hun recht op terugkeer. Op het bestuurlijke vlak pleitte Hezbollah voor een grotere mate van decentralisatie om een betere spreiding van ontwikkelingsprojecten  mogelijk te maken. Tegelijkertijd waarschuwde Nasrallah ertegen dat dit niet mag ontaarden in 'federalisme' (een vorm van separatisme waarmee met name christelijke politici in het verleden wel hebben gedreigd).
De presentatie van het program maakte in het algemeen de indruk dat Hezbollah het beeld wil onderstrepen van een verantwoordelijke politieke partij, die zonder zijn autonome rol als verzetsbeweging op te geven, een nationale, in plaats van een sektarisch sjiitische rol wil spelen op het  Libanese toneel.

Spionnennest Beiroet

Interessant verhaal in Le Figaro over hoe uitgebreid het Israëlische spionagenetwerk was dat de Libanese autoriteiten bezig zijn op te rollen:

.... les services de renseignements israéliens ont subi, cette année au Liban, l'un des plus importants revers de leur histoire. Comme il se doit, ils n'ont pas commenté le démantèlement de leur plus grand réseau d'espionnage dans un pays arabe. Les chiffres sont pourtant sans précédents. Plus de soixante-dix Libanais ont été inculpés d'espionnage ces derniers mois. Une quarantaine de suspects ont été placés en détention.....

Sommigen werkten al sinds de jaren '80 voor de Israëli's. Het oprollen van het netwerk begon waarschijnlijk doordat Hezbollah zich, na de moord op Imad Mughnieh, de leider van haar militaire tak, in februari 2008 in Damascus realiseerde dat er sprake was van een uitgebreid Israëlisch netwerk..

De auto van Imad Mughnieh.

.....À la fin de l'année 2008, les premières arrestations commencent. En novembre, deux frères sunnites sont capturés par le Hezbollah. Originaires de la ville d'al-Marj, dans la vallée de la Bekaa, Ali et Youssouf Jarrah sont accusés d'espionner depuis vingt ans pour Israël. On retrouve en leur possession du matériel photographique et vidéo, et un système GPS dissimulé dans leur véhicule. La voiture, équipée pour prendre des photos, aurait été fréquemment garée au poste frontière de Masnaa, sur la route entre Beyrouth et Damas, par laquelle transitent les responsables du Hezbollah. Muni d'un passeport israélien, Ali Jarrah se rendait, via Chypre ou la Jordanie, en Israël pour y être briefé et entraîné. Selon des sources libanaises, il aurait aussi été envoyé en reconnaissance dans le quartier de Damas où Moughniyeh a été assassiné.

....Un garagiste de Nabatiyeh, ville chiite du Sud-Liban, est le quatrième agent arrêté par le Hezbollah. Marwan Fakir était un concessionnaire automobile qui fournissait des véhiculems au mouvement chiite. Il aurait aussi utilisé ses talents de garagiste pour installer des dispositifs de localisation sur des voitures que le parti lui donnait à réparer. Ces affaires ne sont que le préliminaire du vaste coup de filet qui va suivre, celui qui implique les services libanais.
Zuid-Beiroet in 2006, na wat Israël de Tweede Libanon-oorlog noemde.

...En 2009 ....le général Adib Alam, officier chrétien à la retraite, ancien de la Direction du renseignement militaire, est interpellé avec sa femme et son neveu. Selon les médias libanais, il aurait reconnu avoir été recruté par les services israéliens en 1998.....
.....Mansour Diab, un colonel sunnite originaire du Akkar, région du nord du Liban, est à son tour convaincu de liens avec Israël. Ce commando Marine avait été l'un des héros de la prise d'assaut du camp de réfugiés de Nahr el-Bared, blessé à l'épaule au cours de l'attaque à l'été 2007. Il aurait été recruté par le Mossad pendant ses stages aux États-Unis. Un autre colonel, Shahid Toumiyeh, lui aussi originaire du Akkar, est arrêté avec un retraité des douanes. Puis Nasser Nader, suspecté d'avoir organisé la surveillance du quartier de Dahieh, le bastion du Hezbollah dans la banlieue sud de Beyrouth, dévasté par des bombardements israéliens d'une grande précision en 2006....

Hariri kwam, hij ging ... en hij komt straks waarschijnlijk weer terug

En wij altijd maar denken dat Nederlandse kabinetsformaties moeizaam tot stand kwamen. Libanon kan er ook wat van. Saad Hariri, leider van de Mustaqbal (Toekomst)-partij en van de 14 maart coalitie die in juni de Libanese verkiezingen won, heeft na 73 dagen proberen zijn opdracht tot het formeren van een regering teruggegeven aan president Sleiman. Daarmee is een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan wat langzamerhand een prachtige soap aan het worden is.
De reden waarom Hariri strandde is de manier waarop hij de 15-10-5 formule uitwerkte die de 14 maart coalitie met de oppositie, de 8 maart groep, overeengekomen was. Deze formule hield in dat er een kabinet van nationale eenheid zou komen, waarin de meerderheid 15 ministersposten zou krijgen en de oppositie tien, terwijl president Sleiman nog eens vijf ministers zou benoemen. Hariri kreeg echter een conflict met generaal Aoun (Vrije Patriottische Beweging FPM) van de 8 maart beweging, die wilde dat zijn schoonzoon Jebran Bassil, die bij de verkiezingen was verslagen, desalniettemin minister van communicatie zou blijven. Hariri gaf de voorkeur aan een volgeling van de Druze Walid Jumblatt, diende zijn definitieve voorstel in bij de president en werd er vervolgens door de oppositie (onder wie Nasrallah van Hezbollah) van beticht dat hij zijn zin doordrukte en niet democratisch te werk ging.
Wat daarvan gezegd kan worden is dat hij in iedere geval buitengewoon onhandig, om niet te zeggen klunzig, heeft gemanoeuvreerd. Maar als we eerlijk zijn, moeten we zeggen dat het ook niet allemaal alleen zíjn schuld was. Ook de Druze Walid Jumblatt gooide roet in het eten. Hij stapte vorige maand ineens over van de 14 maart naar de 8 maart coalitie en sloeg daarmee een bres in de meerderheid van Hariri's meerderheid. (Niemand weet wat het ongeleide projectiel Jumblatt bewoog. Misschien voelde hij zich after all tòch lekkerder in het pro-Syrische kamp).
Impasse dus in Beiroet. Maar vast niet voor lang. Alle waarnemers zijn het erover eens dat alleen de leider van de grootste fractie (Mustaqbal) als formateur in aanmerking komt. En dat is Saad Hariri. Hij zal dus wel weer opnieuw worden gevraagd.

Wie is de vijand van de Libanezen?

Het dagblad As-Safir liet een enquête houden onder Libanezen over de vraag welk land zij als hun grootste vriend of vijand zagen. Het vriendelijkst bleek Qatar te zijn (86,8 %), gevolgd door Syrië (72,3%), Iran (68,6%) en Saoedi-Arabië (60%). Op de vraag welk land de grootste vijand was, kwam Israël met vlag en wimpel als winnaar te voorschijn: (93,9 %), gevolgd door de VS (64,8%) - (overigens scoorde Saoedi-Arabië ook als vijand niet slecht: nog zo'n 31,2%).
De gegevens waren ook naar denominatie uitgesplitst: van de christenen ziet 89% Israël als grootste vijand, bij de Druzen is dat 98,2%, bij de soennieten 96,7% en bij de sjiïeten 97,4%. En wat zien de Libanezen als grootste bedreiging: Israël (ruim 48%), de wapens van Hezbollah daarentegen niet meer dan 5,5%.
Iemand verbaasd over deze uitslag?

Beiroets grootste attractie?

BEIRUT: On the surface, the Mediterranean coastal city of Beirut is an upmarket tourist destination, offering Arab tourists good weather, good food and good times, but beyond the tables heavy with food and the shining lights, Beirut’s greatest attraction is sex. Arab tourists flock in the thousands to Lebanon from Gulf countries every summer. More and more, Arab men seem to be attracted by the growing opportunities to engage in sex tourism.

Een kabinet formeren lukt ze niet zo goed, maar andere dingen gaan beter in Libanon. Zie het hele verhaal in de Daily Star over Beiroet. (Het gaat overigens over Maameltein, een wijk van de (christelijke) kustplaats Jounieh, ongeveer 20 kilometer ten noorden van Beiroet).

Verliezers wonnen in Libanon

Door Assad - van de Angry Arab Newsservice - kwam ik erachter dat de winnaars in Libanon in feite de verliezers zijn. Assad maakte zich boos (of vrolijk?) over de klunzige berichtgeving van Thomas Friedman van de New York Times die voor de gelegenheid weer even in Libanon was geland. Friedman maakte een aantal fouten: daaronder was 1) dat Aoun veel had verloren en dat een minderheid van de christenen op hem had gestemd (niet echt waar, nog altijd haalde hij 50% van de christelijke stemmen) en 2) dat de oppositie minder stemmen had behaald dan de 14 maart beweging.
Laat dat nou ook niet waar zijn: Assad verwijst naar de Daily Star en een collega blog (The Friday Lunch-club) die een optelsom heeft gedaan en meldt dat de oppositie 100.000 stemmen meer haalde dan de 14 maart beweging: 45,2% voor Hariri's 14 maart coalitie (692.285 stemmen) en 54,8% (839.371 stemmen) voor het 8 maart blok van Hizbollah, Amal en Aoun.
Hoe het komt dat de 14 maart beweging dan toch gewonnen heeft? Door twee factoren: het ingewikkelde districtenstelsel waarbij sommige districten zwaarder tellen dan andere en door een hoge opkomst van sunnieten in de districten Zahle, Koura en Beiroet 1, waar zij de lijst van Aoun wegdrukten.
Ingewikkeld, dat Libanon? Ach....

Onvoorspelbaar Libanon

Het zwaarst heb ik vroeger in mijn krantentijd geleden onder Libanon. Beperkte plaatsruimte, tijdsdruk van de deadline en de noodzaak iets begrijpelijk uit te leggen c.q. te voorspellen over de Libanese politiek, verdroegen elkaar slecht. Nu heb ik geen deadline meer - en misschien voel ik me ook iets minder verplicht om zo volledig mogelijk te zijn -, maar voor de rest is er niets veranderd: Libanon is nog even ingewikkeld en onvoorspelbaar als altijd.
De verkiezingen dus. Iedereen dacht dat de Hezbollah-coalitie (de 8 maart coalitie, ook wel: de oppositie) het zou gaan winnen van de Hariri-coalitie (de 14 maart coalitie). Ook de polls voorspelden een kleine winst voor de oppositie. Maar het omgekeerde gebeurde: Hariri en de zijnen kregen 71 zetels (van de 128),de andere kant (de sji'ítsche Hezbollah en Amal samen met de Vrije Patriottische Beweging van Aoun) kregen er 57. Waarom? Niemand die het weet.
Er wordt nu geschreven en gezegd dat de pro-Westerse en pro-Saoedische koers heeft gezegevierd, omdat Libanon mogelijk toch is teruggeschrokken voor de mogelijke consequenties die een overwinning van het pro-Syrische en anti-Westerse blok van Hezbollah, Amal en Aoun hadden gehad. Sommigen schrijven dat het bezoek dat Joe Biden onlangs aan Beiroet bracht invloed heeft gehad, anderen wezen op stembusoproepen op het laatste moment van de maronitische patriarch Nasrallah Sfeir. Het kan invloed hebben gehad, wie weet.
We moeten ons realiseren dat de moslim-aanhang van beide kampen vrij constant was - aan de ene kant Hariri's (sunnitische) Mustaqbal-partij plus Walid Jumblatt's Druzische Progessieve Socialistische Partij PSP en aan de andere de sji'itische Hezbollah van Hassan Nasrallah en de Amal-beweging van Nabih Berri. We moeten ons tevens realiseren dat de zetelverdeling in het Libanese parlement nog steeds gaat volgens de inmiddels geheel versteende en belachelijke formule van Taif, waarbij de helft van de zetels voor christenen en de andere helft voor moslims is (hoewel de christenen allang niet meer dan een derde van de bevolking vormen). En we moeten ons tenslotte realiseren dat de scheidslijnen - de beslissende verdeeldheid - lag bij de christenen. Wie zou stemmen voor Aoun's Vrije Patriottische Beweging FPM (het kamp van Hezbollah),en wie voor Samir Geagea's Kataeb en hun bondgenoten (het kamp van de 14 maart coalitie van Hariri)?
Vreugde om de verkiezingsoverwinning bij premier Fouad Siniora en Bahiya Hariri, zuster van de vermoorde Rafiq Hariri (en tante van de huidige partijleider van Mustaqbal, Saad Hariri). Zowel Bahiya als Siniora veroverden een zetel in Saida (Sidon).

Blijkbaar heeft een groot gedeelte van de christenen toch twijfels gekoesterd. Zo was de opkomst groot in plaatsen waar Geagea's aanhang sterk was (de Metn, Ashrafia om er twee te noemen in en om Beiroet) en minder sterk in een plaats als Zahleh in de Beka'a waar de christenen wat meer vrijgevochten zijn. Hoe dan ook, Aoun deed het minder goed dan verwacht.
Voor de wat fijnere details is in dit geval de 'blogging community' een grote aanrader: kijk op sites als Qifa Nabki, The Angry Arab Newsservice en Abu Muqawama (allemaal rechts op deze blog in de kolom ínteressante sites aan te klikken). Zij vullen de kleine lettertjes in naast het wat grovere werk van de dagbladen. Ze zijn onmisbaar om er iets meer van te weten en te begrijpen. Waar anders lees je bijvoorbeeld dat twee zoons van de notoir griezelige broers Bashir en Amin Gemayel een zetel kregen (alsof Geagea zelf al niet eng genoeg was). Waar anders worden duidelijke vragen gesteld over het 'pro-Westerse' karakter van Hariri's lijst? Er staan daar duidelijke salafisten en andere regelrechte sunnitische moslimfundi's op, bijvoorbeeld uit het om zijn islmistische tendensen bekend staande Tripoli. Hoe verlicht zijn trouwens de Saoedi's, de belangrijkste bondgenoot van de familie Hariri in de Arabisch wereld? En in hoeverre was Hezbollah eigenlijk uit op de macht? Waarom had de partij dan maar 11 kandidaten in het veld gebracht en waarom had Nasrallah dan zo nadrukkelijk gezegd dat Libanon nu niet meer door één groep gedomineerd kan worden, maar alleen bij consensus kan worden bestuurd? Was het niet zo dat Hezbollah calculeert dat een rol op het tweede plan een tactisch veel betere optie was?
Enfin, de verkiezingen zijn voorbij en nu kan het moeizame formeren van een kabinet gaan beginnen. We zullen zien hoe de 14 maart coalitie zal omgaan met Hezbollah's eis dat de beweging niet zal worden ontwapend. Want die eis blijft bestaan, zeker zolang het aan het front met Israël ieder moment weer uit de hand kan lopen.

Libanon kiest: Hezbollah of Hariri

Interessante verkiezingen morgen in Libanon. Twee blokken die - na het treffen van 2008 - wat ongemakkelijk samen in de regering van nationale eenheid zitten, staan morgen tegenover elkaar. Aan de ene kant de wat onwaarschijnlijke coalitie van de shi'itische Hezbollah en Amal plus de christengeneraal Michel Aoun. Zij staan voor anti-westers, anti-Israëlisch, pro-Syrisch.
Aan de andere kant het meer pro-Amerikaans, meer pro-Saoedisch en pro-Westerse blok: de sunni's van Saad Hariri's Mustaqbal (Toekomst)partij, de Druzen van Walid Jumblatt en wat losse christelijke coalities. Niemand weet de uitslag te voorspellen. Amal en Hezbollah zijn waarschijnlijk goed voor zo'n 35 zetels (van de 128). Hariri - met een solide aanhang in de kuststeden en het noorden - waarschijnlijk eveneens. De Druzen zullen wellicht 12 zetels scoren, maar Aoun en de christenen van de andere, pro-Westerse kant zijn de wat minder voorspelbare factoren. Wordt het een parlement gedomineerd door Hezbollah? En wat betekent dat dan in de praktijk voor Libanon en zijn buren? Zal Hariri, in een land waar de premier nog steeds traditiegetrouw een sunni moet zijn, in dat geval meedoen en erin berusten een regering te leiden waarin hij zelf een minderheidspositie inneemt? Interessante vragen. Eén ding lijkt zeker: met de traditionele maronitische hegemonie van de Gemayels, de Chamouns en de Franji's is het definitief gedaan, mede dankzij de verbazende ommezwaai van de oude vechtjas Aoun.
En dit is niet de enige interessante stembusuitslag van de komende dagen. Een paar dagen later is het de beurt aan Iran: Ahmadinejad of Mousavi.