Gert-Jan Segers verdient onze steun!

De verkiezingstijd nadert en daarom horen we van tijd tot tijd uitspraken van Kamerleden of would be Kamerleden die zich willen profileren. Zo trad Gert Jan Segers, vierde op de kandidatenlijst van de ChristenUnie, dinsdag in het voetspoor van Wilders met een oproep om het islamdebat voort te zetten. Wilders had belangwekkende dingen aan de orde gesteld, maar het daarna laten afweten, vond Segers.  Hij had als het ware 'alleen maar belletje getrokken'. En Segers, die politicologie heeft gestudeerd en zeven jaar zending in Egypte heeft bedreven, betreurt dat. Hij wil graag waarschuwen voor tendensen in de islam 'die haaks staan op de fundamentele vrijheden van de democratische rechtsstaat, zoals godsdienstvrijheid', zei hij in NRC Handelsblad. 

Segers

 Met name waarschuwde Segers voor het salafisme dat  je ook in Nederland zou zien. Als voorbeeld noemt hij dat jongeren aan de VU een imam uit Engeland hadden uitgenodigd van wie ze graag les wilden hebben, die 'onder bepaalde omstandigheden pleit voor het doden van afvalligen'. (Segers vertelt er niet bij dat hij uitspraken waarin die imam, Haitham al-Haddad, zoiets zou hebben gezegd, waarschijnlijk heeft ontleend aan een uiterst onbetrouwbare rechtse site, Harry's Place. Bij mijn weten heeft Haddad namelijk nooit het doden van afvalligen bepleit).
Segers maakt ook een opmerking over de vrijheid van onderwijs. De ChristenUnie is daar voor. Uiteraard, zou ik zeggen, want hoe kunnen anders de scholen met de bijbel floreren. Maar niet onbeperkt: 'De inspectie zal af en toe over de schouder van de docent moeten meekijken,' volgens Segers. Want 'als op de godsdienstles wordt geleerd dat je homo’s of afvalligen mag stenigen, dan heb je een probleem, zegt hij. Als daarentegen op een school wordt geleerd dat homo's later zullen branden in de hel, dan valt dat volgens hem weer wèl onder de vrijheid van godsdienst.

Ik kan wel wat begrip opbrengen voor Segers' pleidooi. Tendensen in de islam, in elke godsdienst, die haaks staan op de fundamentele vrijheden van de democratische rechtsstaat verdienen zeker onze aandacht. Of het nu gaat om het salafisme, dat overigens meer een probleem is in de Arabische wereld (Egypte!) dan hier, of welke andere vorm dan ook . Ik kan me bijvoorbeeld brede maatschappelijke discussies voorstellen over alle vormen van homo- of vrouwendiscriminatie, het niet toelaten van homo's als docent, de vrijheid van ambtenaren om geen huwelijken van homo's te voltrekken, het weigeren van homo's en vrouwen voor politieke ambten. Ook kan ik me voorstellen dat debatten nuttig kunnen zijn over de vraag of het geoorloofd is onwetenschappelijke theorieën als het creationisme (God schiep de wereld in zeven dagen) op staatskosten in Nederlandse scholen te laten onderwijzen. Of over de toelaatbaarheid van zondagssluitingen van openbare vermaakscentra als zwembaden in sommige gemeenten. Of het ijveren van bepaalde politieke partijen tegen abortus en euthanasie. En tenslotte lijkt het me ook geen kwaad kunnen om eens een debat te houden over de tendens van sommige religieuze gemeenschappen om op grond van dubieuze bijbelexegeses vierkant achter het Israelische nederzettingenprogram te gaan staan en volledig de ogen te sluiten voor Israels massale schendingen van de mensenrechten jegens de Palestijnen.
Ik vind het een goed idee van Segers. Segers verdient onze steun!

Donner begraaft de multiculti samenleving

De Nederlandse samenleving en de 'waarden waarop deze berust' moeten in ons land centraal staan. Dat schrijft minister Piet Hein Donner ( Binnenlandse Zaken) in vervolg op het Regeerakkoord in zijn donderdagavond verschenen Integratienota.

Hij spreekt van een 'koerswijziging' waarmee het kabinet 'afstand neemt van het relativisme dat besloten ligt in het model van de multiculturele samenleving'. De samenleving verandert, ook door de komst van migranten, maar mag 'niet uitwisselbaar zijn voor welke andere samenleving dan ook'.

Het is verder niet aan de overheid om mensen te laten integreren, maar aan de migranten zelf om daar hun best voor te doen. Die moeten uit zichzelf proberen een nuttig lid van onze samenleving te worden.

Donner vindt dat het reguliere beleid op het gebied van arbeid, scholing en wonen genoeg moet zijn voor elke burger om naar vermogen een zelfstandig bestaan op te bouwen. Ook wordt normoverschrijdend en crimineel gedrag aangepakt zonder te kijken of de afkomst van de pleger een rol heeft gespeeld.

Ik vind het tamelijk duister, wat Donner ons vertelt. Het 'relativisme dat besloten ligt in het model van de multiculturele samenleving' moeten we opgeven? Wat betekent dat? Geen nassi goreng meer? Geen pizza's of Franse wijn, maar wentelteefjes, drie in de pan en Bessensap? Want we mogen niet niet uitwisselbaar zijn voor welke andere samenleving dan ook? Weg dus met de cola, de hamburger en de chips?  En terug naar de Nederlandse waarden?
Alleen, welke waarden kunnen dat zijn? Culturele waarden zijn het niet, want bibliotheken gaan dicht, orkesten worden opgeheven door dit kabinet, de Rijksacademie gaat sluiten en toneelgezelschappen worden afgeslankt of opgedoekt. Welke waarden dan? Tulpen, molentjes en de klompendans?
En integreren moet iedereen maar zelf doen in het vervolg?
Nou ja, mijn (over)grootvaderlijke familie gaf ergens in de jaren '80 van de 9e eeuw het goede voorbeeld. Kijk op het plaatje hierboven hoe ijverig ze aan het inburgeren waren met hun Volendamse verkleedpartij. (Voor de geïnteresseerden het kleine ventje in het midden is mijn opa, het meisje rechts van hem op de foto is de overgrootmoeder van de cabaretier Micha Wertheim). Maar - een noot voor Piet Hein Donner - deze familieleden van mij konden het zich veroorloven om op deze manier te doen alsof. Ze waren namelijk in goede doen - en zo'n ruime 100 jaar nadat de Joden burgerrechten hadden gekregen - al lang hardstikke geïntegreerd. Tegelijkertijd hadden ze toch ook niet helemaal afstand genomen van 'het relativisme dat besloten ligt in het model van de multiculturele samenleving'. Want hoewel de familie zich best thuis voelde in 'de Nederlandse samenleving en de waarden waarop deze berust', hielden ze toch hardnekkig vast aan hun eigen ietwat afwijkende culturele patroon. Ze waren en bleven namelijk overtuigd Joods. En dat  is en was - ondanks de mijns inziens nogal overdreven nadruk die tegenwoordig van bepaalde kanten wordt gelegd op onze zogenaamde 'joods-christelijke waarden'  - toch echt een tikkeltje afwijkend. Zeker toen, maar nu nog steeds. En als u dat niet gelooft, meneer Donner, hoeft u eigenlijk niets anders te doen dan u even in te leven in de vraag waar het huidige debat over verdoofd of onverdoofd slachten eigenlijk om draait.... .

Tariq Ramadan (2)

Richard Silverstein who blogs at the Huffinton Post and his own blog, Tikun Olam, and who is a regular contributor to a lot of other publications like The Guardian or the daily Forward, had this to say on what happened to Tariq Ramadan:

Here I thought that only the Bush administration ham-handedly overreacted to the alleged threat of Muslim militantcy by denying Tariq Ramadan a visa to teach at Notre Dame. Now, a Dutch university and city have engaged in the same type of ludicrous conduct in firing Tariq Ramadan from a teaching job at the school and from a job helping the city to encourage the intergration of Muslim residents into communal life. Ramadan’s offense: he conducts a TV show about Islam on the Iran-backed Press TV. Apparently, in doing so Ramadan has somehow become an apologist for “mad mullahs” who stole the recent presidential election..

and

At least two people with divergent political views who I know and respect have been guests on Press TV: Dan Fleshler and Juan Cole. Does this mean that they too have drunk the Kool Aid and become raving defenders of the Iranian regime? C’mon. As I said above, this is ludicrous. If a Muslim scholar were to host a regular show on Voice of America does this mean that he would be an American stooge and defender of every outrage perpetrated by this country against Muslims?

Apparently, Rotterdam’s mayor is Muslim and I’m guessing that this is an attempt by his political opponents to embarrass him. In fact, this entire episode may be more about the mayor and Ramadan may only be a useful foil for the anti-Islamist right.

If he hasn’t already written about this, someone pick up the phone and tell Daniel Pipes that the Islamists have been vanquished at the dikes of the Zuider Zee just before their onslaught on all of European civilization. Thank God some [Christian] God-fearing souls were willing to stand up against Trojan Horses like Ramadan, who sweet talk their way into the salons of the effete liberal-class, thus dissolving their will to hold the breach against the Mohammedan horde.

It's nice to see that some people outside the Netherlands share the opinion of the small sane minority that is still left in this country. What I have to say to Richard is the following: I'm afraid that Rotterdam's muslim mayor was among the people who wanted to get rid of Ramadan. Why? I'd like to ask him one day. Maybe he took his integration one step too far?
The second thing is about Daniel Pipes. Why inform him? He probably has heard the good news already from his Dutch twin, our own Pipes, who happens to be a professor in 'social cohesion, citizenship and multiculturality' (no less) at Leiden University by the name of Afshin Ellian. I think it was him who shouted woolf, as soon as he found out that Ramadan had this show on Press TV. Ellian and Pipes, two brothers in arms in the common jihad-watch to save our culture from (hidden)islamic threats.

Mooie Ramadan voor Tariq Ramadan: Rommeldam gooit hem eruit

In Iran is de verhouding tussen godsdienst en politiek uiterst complex. De simplistische opvatting van twee tegenover elkaar gestelde kampen – de fundamentalistische conservatieven tegenover de democratische hervormingsgezinden – geeft blijk van een verregaande onwetendheid wat betreft de Iraanse realiteit. Bovendien kan een ontwikkeling naar democratische transparantie niet plaatsvinden onder druk van het Westen: het proces zal in het land zelf moeten plaatsvinden en langdurig en pijnlijk zijn.

Toen ik inging op het aanbod van Press TV in Londen (ik had alleen contact met de Britse producenten die de zender een concept voorlegden), deed ik dat op voorwaarde dat ik vrij zou zijn in mijn onderwerpkeuze en dat ik volledige redactionele vrijheid zou hebben binnen de kaders van een wekelijks programma over religie, filosofie en vraagstukken van onze tijd. Mijn werkwijze was erop gericht deze thema’s te verkennen zonder steun aan het Iraanse bewind te verlenen en zonder mijzelf geweld aan te doen. Dat was een keuze die veel Iraanse vrienden niet alleen begrepen, maar ook hebben aangemoedigd. Geld speelt geen rol. Een andere internationale nieuwszender heeft mij driemaal zoveel geboden als ik van Press TV ontvang, een aanbod dat ik op principiële gronden heb afgewezen.

Het bovenstaande zijn citaten uit het stuk dat Tariq Ramadan in de NRC schreef ter verdediging van zijn keuze om te werken voor Press TV, een door Iran betaalde internationale tv-zender. Ramadan is één van de meest oorspronkelijke moslim-denkers die er op dit moment op de wereld te vinden zijn. Hij is ook iemand die geen blad voor de mond neemt en om die reden niet welkom is in Egypte, Saoedi-Arabië, de VS, Tunesië. Libië, Syrië, China en Israël. Ramadan is tevens iemand die niet anderen naar de mond praat. Die niet zegt dat homoseksualiteit zonder meer acceptabel is. Dat zou hem in de ogen van simpele ziel Henk Krol van de Gay Krant tot een toffe gozer hebben gemaakt, maar hem wel verdacht hebben gemaakt in de ogen van de Europese moslims met wie hij in gesprek wil blijven. Nee, Ramadan zegt dat we respect moeten hebben voor homoseksuelen en hen niet moeten discrimineren. Voor Krol en voor fatsoensrakkers en drabbige denkers als Afshin Ellian maakt hij zich daarmee verdacht. Omdat ze niet willen zien hoe Ramadan bruggen probeert te bouwen en een middenpositie inneemt, in de hoop de Europese moslims mee te kunnen trekken en in de hoop het Westen te leren dat de integratie niet iets is dat kan worden afgedwongen. In de hoop dat we leren dat er tijd nodig is voor moslims om de vrijheid in de publieke sfeer van het Westen te doorgronden en in de hoop dat het Westen wat begrip krijgt voor het feit dat voor (sommige, veel?) moslims religie en publieke sfeer niet zonder meer twee gescheiden entiteiten zijn.
Rotterdam had zich gelukkig moeten prijzen dat ze Ramadan hadden. In plaats daarvan wordt hij - hoe ironisch: tijdens de ramadan - afgedankt omdat hij meewerkte aan een door Iran betaalde zender. Alsof dat niet ook bruggenbouwend kan werken. Alsof meewerken aan een zender betekent dat je de geldgevers steunt. Alsof het lossen van een Iraans schip in de haven van Rotterdam betekent dat Rotterdam voor Ahmedinejad is. Wat een onzin allemaal. We hebben toch gewoon betrekkingen met dat land? En had een Saoedische, Egyptische of Chinese zender wel gemogen?
Los daarvan: ik ben het met de analyse van Tariq Ramadan over de situatie in Iran volstrekt eens. Het is geen strijd van democraten tegen een islamitisch bewind (ook al zullen er daar heel wat mensen zijn die het islamitische bewind willen afschaffen). Het is primair een poging het regime van binnenuit te hervormen en democratiseren die - voorlopig even - is mislukt, maar zal doorgaan. Een intern proces dat, zoals Ramadan zegt, langzaam en pijnlijk zal zijn.

En wat nu te zeggen van Rotterdams gemeentepolitici die zijn gezwicht voor de waan van de dag, de gebakken lucht van onzindelijke types als Ellian, en hun eigen simplistische opvattingen over de interne strijd in Iran (die helaas ook in sommige kwaliteitskranten opgeld doet)? Zijn ze de Bush-kolder nog niet te boven? Is het de wind van Wilders? Of moeten we gewoon zeggen dat deze bestuurders handelen conform de meest achterlijke Hollandse tradities, waarin andersdenkenden zich alleen mogen roeren zolang je er niet teveel van merkt en er geen gelazer van komt? Tradities die in 40-45 zoveel Nederlandse Joden die zich hier thuis dachten te voelen de kop heeft gekost? Is dit Rotterdam? Het lijkt meer op Rommeldam: Ahmed Dickerdack met een legertje Bulle Bassen, Dorknopers en Grootgrutters. Supersneue dorpspolitiek. Ze moesten zich schamen!

Interview Mohamed Rabbae: De conscience juive is uiteindelijk sterker dan F-16's of raketten

Bij het slaan van de eerste paal voor het nieuwe gebouw van de LJG was hij – opvallend genoeg – de enige Marokkaanse belangstellende. Enkele weken later was hij – zij aan zij met onder meer SP-Kamerlid Harry van Bommel - spreker op het Museumplein tijdens een demonstratie tegen het Israëlische optreden in Gaza. Eerder, in november, was hij één van de drie sprekers op de Kristallnachtherdenking van 'Nederland Bekent Kleur'. Mohamed Rabbae, oud-Kamerlid van Groen Links, blijft een voorvechter van multiculturele verdraagzaamheid, voorstander van dialoog en vredesactivist.


Maarten Jan Hijmans

We ontmoeten elkaar in januari 2009, tijdens het heetst van de strijd in Gaza. Rabbae heeft dan al zijn redevoering gehouden op het Museumplein, waarin hij – ooit vluchteling voor het regime van Hassan II - onder meer de Arabische regeringen van lafheid beschuldigde omdat zij de Palestijnen in Gaza aan hun lot overlieten, terwijl ze ten prooi waren aan meedogenloze bombardementen. Gelooft hij nog wel in de dialoog met Joden nu daar zoveel slachtoffers vallen? Jawel, 'juist nu is het nodig in gesprek te blijven,' zegt Rabbae. Om vervolgens uit te wijden over zijn band met Joden. In Mohammadia, het plaatsje bij Casablanca, waar hij vandaan komt, waren het zijn buren.
'Ieder had er wel zijn eigen rituelen, maar we deden veel samen, ging vaak bij elkaar op bezoek. Er kwam een kink in die harmonie toen plotseling veel Joden vertrokken zonder dat we wisten waarom. Later begrepen we dat ze naar Frankrijk waren gegaan en vandaar vaak naar Israël of Canada. Het gebeurde in 1953 of '54, van de ene dag op de andere – opeens hadden we geen buren meer. Ik denk nog steeds dat het een groot gemis was. Velen speelden een belangrijke rol in de strijd om onafhankelijkheid tegen de Fransen of voor democratisering tegen de latere koning. Zo kwam ik hier veel later in Nederland weer Abraham Serfaty tegen, die onder Hassan II 18 jaar in de gevangenis had gezeten. In '92 of '93 hebben ik en andere bestuursleden van de culturele stichting Al Farabi ook eens een debat georganiseerd in De Balie over de geschiedenis van de Joden in Marokko. In een Arabische krant werd ik toen uitgemaakt voor een agent van de zionisten.'
'Voor mezelf maak ik een groot onderscheid tussen mijn verbondenheid en solidariteit met Joden - ook voor wat betreft alle ellende van de Tweede Wereldoorlog – en de politiek van de staat Israël.
Sommige mensen kunnen dat onderscheid niet maken, maar ik kan dat wel. Stel dat – onverhoopt – het bestaan van Israël op het spel zou komen te staan, dan zou ik één van de degenen zijn die zouden strijden voor het voortbestaan ervan - op dezelfde wijze als we nu strijden voor het recht van de Palestijnen op een eigen staat.'


Kritisch
'Ik heb altijd een grote bewondering gehad voor wat in het Frans zo mooi heet 'la conscience Juive' – het Joodse geweten en de Joodse moraliteit. Het optreden van de staat Israël brengt dat omlaag. Ik ben daarom ook zo blij dat er in de Joodse gemeenschap mensen zijn die kritisch zijn over Israël en kritiek op hun eigen lotgenoten niet uit de weg gaan bij hun pogingen de conscience Juive overeind te houden. Ik denk ook dat we daar onze hoop op moeten richten. We zijn wel zo'n beetje uitgekeken op het idee dat de Europese of de Amerikaanse politiek iets kan betekenen. Ik denk dat we onze hoop moeten vestigen op die Joden die kritisch zijn en akkoord kunnen gaan met een Palestijnse staat. Als er ooit iets moois opbloeit dan zal dat zijn door beschaafde mensen van de twee kanten die bereid zijn in de ander zichzelf te herkennen. Ik denk ook dat de vernietigende kracht van Israëls wapens op den duur geen garantie bieden. Ik durf de stelling aan dat de conscience Juive op den duur een veel sterker wapen zal blijken te zijn dan F-16's, raketten en wat voor wapens dan ook.'

'De Joods-Marokkaanse Dialoog, het Joods-Marokkaanse Netwerk, dat ligt op dit moment natuurlijk moeilijk. Harry Polak (bestuurslid van het Netwerk) heeft me een tijdje geleden gevraagd toe te treden tot het bestuur en toen heb ik hem gevraagd: “Hebben jullie ooit gepraat over een oplossing – hebben jullie geprobeerd een gemeenschappelijk politiek standpunt te formuleren?” Het antwoord was: nee. Maar dan vliegt de dialoog iedere keer als er wat aan de hand is alle kanten op. Ik heb toen voorgesteld eerst zo'n discussie te houden om naar een soort politiek cement te zoeken dat ons bijeen houdt, bijvoorbeeld een twee-statenoplossing. Dan zijn we met elkaar verbonden iedere keer als Israël of Hamas of welke Palestijnse organisatie dan ook zich daartegen keert, dan kunnen we niet tegen elkaar worden uitgespeeld. Laat je het open, dan gebeurt er wat er nu gebeurt: dan moet je bemiddelen, dan is het moeilijk met elkaar te blijven praten. Dan heb je geen goede basis en moet je het weer helemaal opnieuw gaan opbouwen.'

Mond open
Marokkanen toen en nu, je was er vrijwel van het begin af bij. Er is veel veranderd in de tussentijd. Hoe is het om daarop terug te kijken?
'De Marokkanen werden oorspronkelijk, net als de Italianen en de Spanjaarden, aangetrokken met het idee dat er tijdelijk gastarbeiders nodig waren om de tekorten op de arbeidsmarkt aan te vullen en dat ze na een paar jaar weer terug zouden gaan. Heb je ooit een wervingsfilmpje uit die tijd gezien? Jaap van Meekren van de AVRO heeft er een keer een documentatire over gemaakt. Mannen moesten - net als paarden – hun mond open doen om naar hun gebit te laten kijken om hun leeftijd te laten schatten en werden in armen en benen geknepen. Er werd bewust geworven in het Rif-gebergte en op het platteland, en gemikt op mensen met een lage opleiding, ze gingen immers toch weer terug. Maar dat gebeurde dus niet. In de jaren zeventig heb ik als directeur van een stichting in Breda de politieke partijen een keer voorgesteld om die gastarbeiders – net als politieke vluchtelingen die zich hier hadden gevestigd – recht te geven op 400 uur les in de Nederlandse taal. Alle partijen waren tegen, behalve klein links, zoals de CPN en de PPR en Nora Salomons van de PvdA. De groten zeiden: dat heeft geen zin, die gaan toch terug. En toen was daar een jaar of wat terug ineens – tot mijn grote verbazing – dat mens Verdonk met haar eis dat er thuis en op straat Nederlands zou moeten worden gesproken.'

Verrechtst
'In de jaren tachtig groeide er wel enige solidariteit, onder meer van de kerken. Maar na 2001 – de aanslagen in New York – kwam de kentering. Eerst werd de aanval geopend op de Turken en Marokkanen, toen op de moslims in het algemeen. Er zijn luidruchtige jongeren – verkeerde jongeren, natuurlijk ik geef het toe – maar na 2001 verslechterde het klimaat en en na de moord op Van Gogh in 2004 zijn de poppen helemaal aan het dansen. Sindsdien hebben we te maken met een verrechtste samenleving met Verdonk en Wilders. En met Fortuyn als 'Nederlander van de eeuw'. Sindsdien is ook een radicaliseringsproces aan de gang onder de Marokkaanse en ook de Turkse jeugd. Alleen wordt dat niet vertaald in excessen, maar gaan er een heleboel – vaak de meer succesvolle – terug. Volgens mij is dat verlies voor de Nederlandse economie en cultuur.'
'Marokkanen worden in de beeldvorming voorgesteld als de meest gesegregeerde en niet-geïntegreerde groep in Nederland. Maar als je kijkt naar het grote aantal mensen dat succes heeft krijg je toch een ander beeld. Schrijvers als Abdel Kader Benali, Hafid Bouazza, Khalid Boudou en Naima El- Bezzaz; een cabaretier als Najib Amhali of de makers van Chouf Chouf Habibi, de voetballerij met mensen als Boulahrouz, de mode met Aziz, of de vele kamerleden als Aboutaleb, Marcouch en Fatima Elatik. Het kenmerkende van Marokkanen is dat ze zo naar buiten treden. Ofwel succesvol, ofwel negatief in de zin van contact met politie en gevangenis. Ze hebben alles wat de Nederlandse samenleving ook heeft. Over 10, 15 jaar, zo is mijn stelling, zal Nederland er enorm van genieten.'
Waarom dan een dialoog als de integratie toch vanzelf gaat? Jullie hebben ons als voorbeeld niet nodig.
'Er zijn een heleboel redenen. Er zijn raakpunten in de taal en de Koran die hier en daar is geïnspireerd door het Jodendom. Er is een gemeenschappelijke geschiedenis – Joden en Marokkanen zijn polen die – zelfs als ze ruzie hebben - elkaar aantrekken en afstoten. Het belangrijkste belang is misschien dat we – juist als Arabieren in het buitenland - een voorbeeld kunnen proberen te zijn van beschaafd met elkaar samenleven en van elkaar genieten. Het gaat tenslotte niet om een calculerend belang, maar om een ideëel belang, want alle kleine bijdragen kunnen helpen in positieve zin.'