Political science department Ben Gurion University threatened with closure

Ben Gurion University in Beer Sheva, the department for politics and government is considered to be too leftist and is threatened with closure.

Journalist Noam Sheizaf describes on the blog +972  how for the first time in the history of Israel there is a real threat to academic freedom, something that hitherto was unthinkable:

A major political battle is taking place this autumn within Israeli academia: the Israeli Council for Higher Education (CHE), a government-appointed body charged with the supervision and financing of universities and colleges in Israel, is attempting to shut down the Department of Politics and Government at Ben-Gurion University (BGU). In recent years, the Department of Politics and Governments has been labeled by right-wing organizations as “the most leftist in Israel,” and leading academics have been subject to boycott call and demands not to renew their contracts. Yet, never before has the fate of the entire department been threatened.

 Earlier this month, a sub-committee for quality control, which was appointed by the Israeli Council for Higher Education, recommended that the Department of Politics and Government at BGU be prevented from registering new students in the coming academic year, due to the failure to implement a report regarding “professional failures” in the department, issued last year. The recommendation, which effectively means closing down the department, will be voted on by the CHE on October 23rd.



At the one hand a 'leftist' faculty is theatened and at the other a rightist one is going to be promoted.  The Israeli government voted on 9 September to upgrade the Ariel College (already named úniversity center) to the status of university. The decision is not yet effective. It has yet to be approved by the High Court of Justice and the attorney general. 

Sheizaf points out that 'a few years back, right-wing organizations began campaigning against “leftist” professors and academics. Three organizations – Im Tirzu, Academia Monitor and Isra-Campus – came up with a list of 1,000 faculty members suspected of left-wing bias or “anti-Zionism.' One of
Im Tirzu’s prominent supporters, he says,  is Education Minister Gidon Sa’ar (Likud). During his time in office, Sa’ar attended the Im Tirzu 2010 national convention, in which he promised “to act against professors who call for an academic boycott on Israel.” 

Click here for Sheizaf's article.

Stéphane Hessel: 'Regeringen schieten tekort, we hopen dat burgers hun verantwoordelijkheid nemen'

Stéphane Hessel en Mairead Maguire tijdens één van de zittingen van het Russell Tribunaal in Kaapstad.

Eén van de leden van het Russell tribunaal voor Palestina (5-7 november in Kaapstad) was de 94-jarige Franse oud-diplomaat Stéphane Hessel. Hessel,  in 1917 in Berlijn geboren als zoon van de Joodse schrijver Franz Hessel en een protestantse moeder en in 1924 met zijn ouders naar Frankrijk geëmigreerd, is oud-verzetsheld, overlevende van Buchenwald, oud-ambassadeur en destijds mede-auteur van de Verklaring van de rechten van de Mens. Hij baarde onlangs opzien met een boekje van 17 pagina's 'Indigniez-vous' (Wordt boos) waarvan in korte tijd 1,5 miljoen exemplaren werden verkocht en dat intussen  is vertaald in het Baskisch, Catalaans, Italiaans, Duits, Grieks, Engels, Portugees, Sloveens, Spaans, Kroatisch en Hebreeuws. Er zouden nog meer vertalingen op stapel staan meldt Wikipedia, onder andere in het Koreaans, Japans, Hongaars, Zweeds en Nederlands.
Hessel refereert daar aan de bezettingstijd en het verzet en vraagt zich af waarom er geen verzetsbeweging komt tegen zaken als de groeiende kloof tussen arm en rijk, de behandeling van immigranten, de achteruitgang van het milieu en de erbarmelijke situatie van het Palestijnse volk.
The Middle East Monitor interviewde hem naar aanleiding van zijn deelname aan het panel in Kaapstad. Ik neem een deel hier over:

HC: You helped to draft the Universal Declaration on Human Rights but it looks as though every clause in it is being breached by Israel. How would you categorise Israel's human rights record today?

SH: I think that [this applies] not only to the Declaration – which is not a legally binding instrument - but on the two covenants on Human Rights: the International Covenant on Civil and Political Rights and the International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights. The witnesses that we have heard at the Russell Tribunal here have all indicated clearly that Israel is respecting none of those covenants nor the Geneva Convention on humanitarian law so one can really say that these violations of human rights and of international law is, as we are saying in our Tribunal conclusions, something that cannot be allowed any more in our new global society.

HC: You have supported the flotilla efforts to break the siege of Gaza and you support the Boycott, Divestment and Sanctions movement. You are also participating as a Juror at the Russell Tribunal on Palestine here in South Africa. Do you think that, since Israel clearly has no regard for international law or any international bodies, it is now down to such civil society initiatives to bring Israel to account?

SH: It is clear to me that governments, all of our governments, are terribly intimidated by Israeli propaganda and unfortunately they are not strong enough to really act. They have drafted resolutions but they are not implementing them; they come together in Quartets but nothing occurs. For that reason we feel that civil pressure from public opinion is absolutely needed. We are not too hopeful that it will prevail quickly but I also have the feeling, and that is the focus of my "Time for Outrage", that it is time for the civil population to take responsibility.

HC: What do you make of Israel's demand that it should be recognised as an exclusively Jewish State? As someone who is Jewish yourself do you support that demand?

SH: That demand is really what allows us to say that what happens there is similar to apartheid because when there is one part which claims to be something that the others cannot be, and the others cannot be Jewish, then therefore this Jewish state is a little bit like the whites here during Apartheid South Africa saying, "we are the ones"; "we the Jews"; or "we the whites" and the others have to be disregarded. So that is why we feel that there is a similarity between what is happening to the Palestinians and South African apartheid and we are trying to show that in our statements.

Russell Tribunaal: Israel maakt zich schuldig aan apartheid en vervolging

Zitting van het Russell Tribunaal in Kaapstad. van links naar rechts: Aminata Traoré, Yasmin Sooka, José Antonio Martin Pallin, Cynthia McKinney, Stéphane Hessel, Mairead Maguire, Ronnie Kasrils, Alice Walker en Michael Mansfield. (Voor groter beeld klik op foto)

Van 5-6 november werd in Kaapstad het Derde Russel Tribunal on Palestine gehouden met als leden van de jury de mensen hierboven op de foto. (Het panel bestaat niet uit rechters maar juryleden - het Tribunaal heeft geen wettelijk status, het is een soort 'burger-initiatief'). De opening werd verricht door bisschop Desmond Tutu en daarna waren er twee dagen lang zittingen, waarin deskundigen werden gehoord. Onder hen mensen die de apartheid aan den lijve hebben ondervonden, zoals  Zwelinzima Vavi, secretaris-generaal van de vakbond COSATU, internationale juristen zoals John Dugard en Max Du Plessis (van de KwaZulu-Natal universiteit en mede-opsteller van een rapport uit 2009 over Israel van de Human Sciences Research Council of South Africa), Hanin Zoabi (een Palestijns lid van het Israelische parlement tegen wie een mede-Knessetlid na haar getuigenis een actie startte om haar haar burgerrechten te ontnemen) en vertegenwoordigers van de Palestijnse NBC-coalitie die de BDS bewegingen coordineert, onder wie Rafeef Ziadah, Jamal Juma’ and Ingrid Jaradat. De Israelische regering was ook uitgenodigd, maar liet niets van zich horen.

De zitting werd op 7 november afgesloten met een verklaring waaruit de belangrijkste conclusie was dat Israel ten opzichte van de Palestijnen een systeem van apartheid in stand houdt, zoals dat is gedefinieerd in internationale wetten. Het Tribunaal refereerde daarbij aan onder meer het Statuut van Rome, dat omschreef  welke misdaden berecht kunnen worden door het Internationale Strafhof  (ICC) in den Haag. Apartheid is daarin als volgt gedefinieerd: “Inhumane acts … committed in the context of an institutionalized regime of systematic oppression and domination by one racial group over any other racial group or groups and committed with the intention of maintaining that regime.”  (Onmenselijke of  wrede daden .. bedreven in de context van een geïnstitutionaliseerd regime van sytematische onderdrukking en overheersing door één raciale groep over enige andere raciale groep of groepen en bedreven met de bedoeling dat regime te handhaven). 

Het Tribunaal stelde:
I. Apartheid
The Tribunal finds that Israel subjects the Palestinian people to an institutionalised regime of domination amounting to apartheid as defined under international law. This discriminatory regime manifests in varying intensity and forms against different categories of Palestinians depending on their location. The Palestinians living under colonial military rule in the Occupied Palestinian Territory are subject to a particularly aggravated form of apartheid. Palestinian citizens of Israel, while entitled to vote, are not part of the Jewish nation as defined by Israeli law and are therefore excluded from the benefits of Jewish nationality and subject to systematic discrimination across the broad spectrum of recognised human rights. Irrespective of such differences, the Tribunal concludes that Israel's rule over the Palestinian people, wherever they reside, collectively amounts to a single integrated regime of apartheid.

(Het Tribunaal constateert dat Israel het Palestijnse volk onderwerpt aan een geïnstitutionaliseerd regime van overheersing dat neerkomt op apartheid zoals gedefinieerd in internationale wetten. Dit discriminerende regime manifesteert zich in verschillende mate van intensiteit jegens verschillende categorieën van Palestijnen afhankelijk van waar ze zich bevinden. De Palestijnen onder koloniaal militair gezag in het Bezette Palestijnse Gebied worden onderworpen aan een speciale ernstige vorm van apartheid. Palestijnse burgers van Israel maken, hoewel ze stemrecht hebben, geen deel uit van de Joodse natie zoals gedefinieerd door de Israelische wet, Ze zijn daarom verstoken van de voordelen die de Joodse nationaliteit biedt en onderworpen aan systematische discriminatie op meerdere gebieden die als erkende mensenrechten gelden. Los van deze verschillen concludeert het Tribunaal dat Israels overheersing van het Palestijnse volk, waar ze zich ook bevinden, in grote trekken neerkomt op een geïntegreerd apartheidsregime).

 Dominee Allan Boesak (ook één van de getuigen) met de PLO-afgevaardigde naar de EU, Leila Shahid.

 De jury gaf zich veel moeite de definitie te onderbouwen, onder meer  door te stellen dat dan gedefinieerd moet worden dat er twee raciale groepen bestaan, dat de ene de andere onderwerpt aan wrede en onderdrukkende maatregelen en dat dit systematisch gebeurt. Volgens het Tribunaal is dat het geval. Het  stelde daarbij vast dat de internationale wetten voor 'raciale groep' een brede - meer soiciologisch georiënteerde - definitie hanteren waaronder ook groepen met een verschillende etnische en nationale herkomst vallen. En wat de systematische uitgevoerde wrede onderdrukkend maatregelen betreft, citeert het zaken als targeted killings, marteling en vrijheidsberoving op grote schaal (onder meer door administratieve hechtenis, gedwongen verplaatsing van populaties, het systematisch tegengaan van economische ontwikkeling, en het verhinderen dat Palestijnen als groep deelnemen aan het politieke, economische, sociale en culturele leven. Ook wijst het op wetten die Palestijnn hun eigendommen en burgerrechten ontnemen en gedwongen zijn  vluchteling te blijven door de voortdurende ontkenning van hun recht op terugkeer naar hun eigendommen.

Zwelinzima Vavi voert het woord.

Het Tribunaal constateerde bovendien dat Israel zich behalve aan apartheid ook schuldig maakt aan de - in het internationale juridische systeem - afzonderlijk gedefinieerde  misdaad van 'vervolging'. Het noemde in dit verband het beleg en de blokkade van Gaza, militaire operaties waarbij grote aantallen burgers gedood worden, het vernielen van huizen zonder dat daar en militaire noodzaak voor is, de negatieve effecten van de 'Muur' op inwoners van de Westoever en Oost-Jeruzalem, en het op grote schaal van verplaatsen van Bedoeïenen in de Negev. 

Het Tribunaal deed onder meer de aanbevelingen dat staten en de 'global civil society' zich tegen Israels apartheid moeten verzetten, Het International Strafhof jurisdictie over Palestina aanvaardt en dat Palestina wordt toegelaten tot het Statuut van Rome (de grondslag van het ICC) en dat de Algemen Vergadering van de Verenigde Naties (al eerder door de rapporteurs over de mensnrechten van de VN gedane) aanbevelingen accepteert om aan het Internationale Hof van Justitie een zogenoemde Ádvisory Opinion' (niet-bindende gerechtelijke uitspraak) te vragen over de Israel uitgevoerde bezetting en apartheid.    
(Een uitgebreidere versie - in het Engels - van de conclusies van het Tribunaal is onder meer hier te vinden)

Press tv maakte de volgende impressie van het Tribunaal.
 
 Als een soort voetnoot bij het Tribunaal is nog vermeldenswaard dat rechter Richard Goldstone voorafgaande eraan een OpEd in de New York Time schreef waarin hij de vergelijking van Israel met Zuid-Afrika's apartheid 'smaad' noemde en volstrekt ernaast (pernicious). Goldstone betoogde dat de 'Israelische Arabieren' - in ieder geval op papier - dezelfde rechten hebben als Joden in Israel. Op de Westoever, stelde hij, was de situatie ingewikkelder, maar ook daar was de bedoeling niet om een 'geïnstitutionaliseerd systeem van onderdrukking en dominantie van de ene groep over de andere in stand te houden.' Hij noemde dat een belangrijk verschil, zelfs al treedt Israel daar als onderdrukker van Palestijnen op. Roadblocks, militaire acties, de 'controversiële versperring' worden door Israel gezien als noodzakelijk voor zelfverdediging, aldus Goldstone. Zijn stuk in de Amerikaanse krant was een kennelijke poging om wat goed te maken bij het Israelische en zionistische establishment, waar hij het met het naar hem genoemde rapport over de Cast Lead operatie grondig heeft verbruid. Eerder deed Goldstone ook al van zich spreken door op één puntje wat terug te nemen van het Goldstone-rapport, waarschijnlijk om dezelfde redenen.
De vroegere speciale VN-rapporteur betreffende Palestina John Dugard antwoordde Goldstone dat ondanks de duidelijke verschillen, er ook grote overeenkomsten zijn tussen het Israelische en vroegere Zuidafrikaanse apartheidsregime. Dugard schreef, “(Israel’s) beperkingen van de bewegingsvrijheid, met behulp van ontelbare vernederende checkpoints doen denken aan de 'pasjeswetten' van de apartheid. De sloop van Palestijnse huizen lijkt op de vernieling van huizen van zwarten onder de 'Group Areas Act' van  de apartheid. De inbeslagname van Palestijnse boerenland onder het voorwendsel van het bouwen van een veiligheidsmuur brengt soortgelijke herinneringen terug.En zo voorts. In feite gaat Israel zelfs verder dan Zuid-Afrika door de aanleg van aparte (en ongelijksoortige) wegen voor Palestijnen en kolonisten.'

Kolonisten zetten 100.000 dollar op de hoofden van vrijgelaten Palestijnen

De vraag was een week geleden: Wat is de koers van een Israelische Jood. Antwoord 1027 Palestijnen. De vraag is nu: wat is de prijs van een dode Palestijn? Antwoord 100.000 dollar.

De vrijlating van Palestijnen met bloed na hun handen (zoals dat in Israel heet) heeft tot reacties geleid. De volgelingen van Meir Kahane, wijlen de de oprichter en leider van de Jewish Defense League en van de Kach-partij - die indertijd werd verboden omdat hij volgens de Israelische rechters racistisch was - hebben voorafgaand aan de vrijlating van ruim 1000 gevangenen voor 1 Gilad Shalit, de koppen bij elkaar gestoken. In  de nederzetting Kiryat Arba, waar ondanks het verbod van destijds de Kach-partij een bloeiend leven leidt (het graf van Kach-aanhanger Baruch Goldstein die in 1994 29 mensen doodde en ruim 200 verwondde tijdens het gebed in de Ibrahimi moskee in Hebron is er een geliefd bedevaartsoord), werd besloten dat de geldgevers van Kach 100.000 dollar opzij zouden zetten om op het hoofd van Mustafa Muslimani te zetten. Muslimani was op dat moment één van de mensen die op de lijst stond om tegen Shalit te worden geruild. Hij is inmiddels vrij. Muslimani was door een Israelische rechter veroordeeld omdat hij op 31 december 2000 de zoon van Meir Kahane, Binyamin, en diens vrouw Talia had gedood toen zij in hun auto op weg waren naar hun huis in de nederzetting Kfar Tapuach. Hun vijf kinderen raakten daarbij gewond.
Wie hem doodt moet zich, om in aanmerking te komen voor de prijs, melden bij Baruch Marzel, een bekend voorman van Kach in Kiryat Araba. Marzel zal dan als jurylid oordelen of de moordenaar van Muslimani de prijs inderdaad heeft verdiend. 

De beslissing van de Kach-aanhang (waar halen ze toch dat geld vandaan? Zou dat uit Amerika komen?) werd gevolgd door een soortgelijke beslissing van inwoners van de nederzetting Yitzhar bij Nablus. Ook zij stelden een prijs van 100.000 dollar op hoofden van Palestijnen, in dit geval de broers Nizar en Khuweiled Ramadan (van wie de een naar Gaza en de ander naar Turkije is verbannen). De Ramadan-broers zouden betrokken zijn geweest op een moord in Yitzhar, 13 jaar geleden. De Yitzhar mensen plaatsten een advertentie op hun website (die werd overgenomen door de krant Ma'ariv - zie het plaatje) en stelden flyers op in het Hebreeuws, Arabisch, Engels en Turks, waarin vrijwilligers werden opgeroepen om de moorden te plegen.

Zo zijn onze manieren in Israel tegenwoordig. Ooit werd Kach ontbonden, nu laat men het maar begaan. Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat ik moorden - zelfs op kolonisten  van het eerste soort - zonder meer goedkeur (al is mijn medelijden beperkt als ik me realiseer hoe ze zich daar gedragen, land roven en iedereen  terroriseren - ook ik heb wel eens hard voor ze moeten wegrennen). Maar een land waar mensen zomaar prijzen op de hoofden van anderen kunnen plaatsen, wat denken we daar van? Stel je voor: de moordenaar van Pim Fortuyn komt vrij en de aanhang van de LPF van destijds looft 100.000 euro voor wie hem doodt? Zouden we dat hier laten passeren? Zouden we het goedkeuren dat mensen anderen oproepen het recht in eigen hand te nemen? Oproepen tot moord? En dat dan ook nog met beroepen op de wetten van de Tora die de wetten van het land overstijgen? In Nederland zouden dergelijke mensen worden opgepakt. In Israel gebeurt er niets. Zij er nog mensen die denken dat Israel een rechtsstaat is?

Ex-president is serieverkrachter

Moshe Katzav, ex-president van de Staat Israel (hij was de 8ste), hier op de foto als president sprekend op een holocaust herdenking bij Yad waShem in Jeruzalem, is door de rechtbank van Tel Aviv schuldig bevonden aan  verkrachting en seksuele intimidatie. Hij werd vrijgesproken van één tenlastelegging. Die betrof  het  intimideren van een getuige. De minimum straf die staat op verkrachting is vier jaar gevangenisstraf.  De rechtbank moet op een later te bepalen datum nog een uitspraak doen over de strafmaat.
De rechtbank achtte bewezen dat Katzav een getuige aangeduid als Aleph meerdere maken heeft verkracht in zijn tijd als minister van Toerisme. Tevens werd bewezen geacht dat hij een een andere getuige, aangeduid als Het, meerdere malen seksueel heeft geïntimideerd in zijn tijd als president. En ook dat hij in die tijd een 18-jarige stagiaire heeft lastiggevallen.
Katzav had eerder een zogenoemde  'plea bargain' (schuldig verklaring in ruil waarvoor hij vermindering van straf zou krijgen) afgewezen, omdat hij meende zich in een proces van blaam te kunnen zuiveren. Kennelijk dacht de voormalige president dat zijn verhaal stand zou houden tegenover dat van de getuigen. Na een proces van een jaar achter gesloten deuren vond de rechtbank echter de verklaringen van de getuigen geloofwaardig (er waren behalve de slachtoffers ook ooggetuigen), terwijl de verklaring van de ex-president 'vol leugens zaten', zoals zij in haar uitspraak zei.

Israel kan het hier mee doen. Een jaar nadat twee ministers in het gevang verdwenen wegens geknoei met overheidsgelden heeft het land nu ook een ex-president-gevangenisboef. En intussen is nog steeds een proces gaande tegen een ex-premier (Olmert). Misschien toch iets om om je even op het hoofd te krabben

Neve Gordon: 'Aanval op academische vrijheid is aanval op de maatschappij als geheel'

Ik heb - ook al uit tijdgebrek - tot nu weinig of niets geschreven over de door Israelisch rechts in samenwerking met Amerikaanse neocons gecoordineerd uitgevoerd aanval op de universiteiten als bastions van links gezeur over mensenrechten en het zionisme ondermijnend, anti-nationaal gedrag. Anderen besteedden er gelukkig wel aandacht aan. Hieronder een stuk van Neve Gordon, politicoloog van de Ben Gurion Universiteit in Beer Sheba, dat de dreigende situatie volgens mij goed weergeeft. De vertaling is van mij.   
   
 Op 31 mei voegde ik me bij ongeveer 50 studenten en leden van de faculteit die buiten de Ben-Gurion Universiteit in de Negev aan het demonstreren waren tegen de Israelische militaire aanval op het konvooi schepen dat humanitaire hulp naar Gaza vervoerde. In een reactie daarop marcheerden de volgende dag een paar honderd studenten met Israelische vlaggen in de hand naar het gebouw van de sociale faculteit. Temidden van pro-regeringsslogans en nationalistische liederen waren er ook kreten waarin om mijn ontslag van de faculteit werd gevraagd.
Een student ging zover een Facebook pagina te creëren die als enige doel had mij te laten ontslaan. Tot nu hebben 2100 mensen (onder wie ook veel niet-studenten) zich aangemeld. Afgezien van doodswensen en verklaringen dat ik zou moeten worden verbannen staat er op de site ook een oproep om me tijdens colleges te bespioneren. 'We geloven,' zo eindigt een boodschap van de groep, 'dat we, als we serieus en doorwrocht werk leveren, met de hulp van ieder van jullie genoeg materiaal kunnen verzamelen om..... Neve Gordons status op de universiteit te beïnvloeden en misschien zelfs zijn ontslag te bewerkstelligen.   

Dergelijke persoonlijke aanvallen maken onderdeel uit van een veel breder offensief op het Israelische hoger onderwijs en zijn professoren. Twee recente incidenten zijn een voorbeeld van de proto-fascistische logica om de pijlers van de academische vrijheid in Israel te ondermijnen. Ze geven tevens aan dat de aanval op Israels academia wordt ondersteund door neoconservatieve krachten in Amerika. 
Het eerste incident betreft een rapport van het Institute for Zionist Strategies in Israel, dat een analyse bevatte van de curriculae van de Israelische sociologie departementen en dat de professoren beschuldigde van  'post-zionistische' vooringenomenheid. Het instituut definieert 'post-zionisme' als een tendens om de fundamenten van de zionistische ethiek te ondermijnen en een affiniteit met radicaal linkse stromingen'. Behalve de 'usual suspects' van linkse huize, worden in  het rapport ook intellectuelen als Benedict Anderson en Eric Hobsbawn onder de post-zionisten gerangschikt.
Het instituut zond het rapport naar de Israelische Raad voor het Hoger Onderwijs, het lichaam dat verantwoordelijkheid draagt voor al Israels universiteiten, en de Raad zond het op zijn beurt weer door naar de universiteits-presidenten. Joseph Klafter, de president van de universiteit van Tel Aviv, ging zover om enkele hoogleraren te vagen hun curriculae door hem te laten inzien, hoewel hij later zei dat hij niet de bedoeling had gehad om de faculteit de wet voor te schrijven en het rapport van de hand wees.  

Een paar dagen later onthulde Haaretz met een vette kop dat een andere rechtse organisatie, Im Tirtzu (Als je het wilt... een verwijzing naar een uitspraak van Theodor Herzl 'Als je het wilt is het geen droom,'  AP),
de Ben Gurion Universiteit, waar ik een professor ben en een vroegere leider van de faculteit 'regering en politiek', had gedreigd. Im Tirtzu had de president van de Universiteit, Rivka Carmi, verteld dat het donoren zou overhalen hun bijdragen op te schorten, tenzij de universiteit stappen zou ondernemen om 'een einde te maken aan de antizionistische tendenzen bij de faculteit 'regering en politiek'. De organisatie eiste een verandering in de samenstelling van de faculteit en de inhoud van haar curriculae' en gaf de president een maand de tijd om aan dit ultimatum tegemoet te komen. Die keer was het niet alleen mijn hoofd dat werd geëist.      
President Carmi stelde onmiddellijk dat Im Tirtzu's eisen een ernstige bedreiging inhielden voor de academische vrijheid. Maar minister van Onderwijs Gideon Sa'ar, die ook voorzitter van de Raad voor het Hoger Onderwijs is, beperkte zijn antwoord tot de nogaloppervlakkige verklaring dat welke poging dan ook om donaties aan de universiteiten te schaden, dienden te worden gestopt. Sa'ars reactie was op een verontrustende manier voorspelbaar. Nog maar een paar maanden eerder had hij gesproken op een bijeenkomst van Im Tirtzu na de publicatie van een rapport van die organisatie over de zogenaamde linkse trend in de Israelische politicologie-faculteiten. Tijdens de bijeenkomst zei hij dat, hoewel hij het rapport niet had gelezen, de conclusies ervan uiterst serieus zouden worden genomen.

De Ben-Gurion Universiteit in Beer Sheba .

Hoewel de recente schermutselingen lijken te gaan over de academische vrijheid, maakt de aanval tegen  Israels academia in werkelijkheid deel uit van een veel breder offensief tegen liberale waarden. Diverse krachten in Israel zijn zich aan het mobiliseren om een uiterst rechtse politieke agenda door te drukken. Ze hebben de universiteiten als hun eerste doelwit uitgekozen, en wel om twee reden. Ten eerste, omdat de universiteiten onderdak bieden  aan veel uitgesproken critici van Israels politiek van rechtsmisbruik - ook al hebben ze nooit enige regeringspolitiek veroordeeld,  zelfs niet de restricties van de academische vrijheid van Palestijnse universiteiten. Die kritische geluiden worden opgevat als verraad en derhalve als geluiden die dienen te worden gesmoord. Bij deze aanvallen komt er bijval van Amerikanen als Alan M. Dershowitz, die bij een recent bezoek aan de universiteit van Tel Aviv om het ontslag vroeg van professoren die de Palestijnse roep ondersteunen voor een boycot van Israelische goederen en desinvesteren uit Israelische ondernemingen, tot Israel zich gaat houden aan de internationale wetten op het gebied van de mensenrechten. Hij noemde met name Rachel Giora en Anat Matar, beiden hoogleraar aan de Universiteit van Tel Aviv, als leden van die groep.        
 Ten tweede omdat alle Israelische universiteiten voor ongeveer 90% van hun budget afhankelijk zijn van publieke gelden. De groepen hebben vastgesteld dat dit hun achilleshiel is. Het idee is om het krachtige bondgenootschap dat bestaat tussen deze rechtse organisaties en leden van de regering uit te buiten en de ammunitie aan te leveren  die nodig is om de financiële ondersteuning van de universiteiten te binden aan de voorwaarde dat er nationalistisch gedachtegoed wordt onderwezen en dat 'subversieve ideeën' worden geweerd. In de ogen van de rechtse Israelische organisaties zijn de universiteiten niet veel meer dan verlengstukken van de regering. Maar niettemin zouden Im Tirtzu en andere vergelijkbare organisaties niet alleen op eigen kracht effectief zijn geweest als zij niet financieël waren geholpen door steunpilaren in de Verenigde Staten. En zoals blijkt zijn sommige van die ideologische bondgenoten bereid om diep in hun zakken te tasten om de zaak te dienen.   
Dominee John C. Hagee, leider van Christian United for Israel, is Im Tirtzu's suikeroom geweest. Zijn volgelingen hebben de organisatie met tenminste $ 100.000 bedeeld. Na de jongste aanval van Im Tirtzu heeft zelfs Hagee echter geconcludeerd dat het te ver ging en besloten te stoppen met het betalen van verdere efondsen. Het Hudson Intitute, een neo-conservatieve think tank die meehielp de Midden-Oostenpolitiek van de regering-Bush vorm te geven, heeft de afgelopen paar jaar honderdduizenden dollars naar het Institute for Zionist Strategies gesluisd. Het was nagenoeg de enige donor. Voor Christians United en het Hudson Institute is de aanval op de academische vrijheid duidelijk ook een manier om veel verdergaande doelen te bereiken.   Het Hudson Institute heeft bijvoorbeeld neo-imperialistische doelen in het Midden-Oosten. Een lid van zijn Board of Trustees (Raad van Toezicht, AP) is er voorstander van het aanvallen van Iran. De eschatologische uitgangspositie van Christians United (waarbij de Tweede Komst van de Messias afhankelijk is van het verzamelen van alle Joden in Israel) houdt steun voor zo'n aanval in. Het griezelige samen optrekken van zulke Israelische en Amerikaanse organisaties maakt duidelijker wat de echte doelen zijn van de huidige aanval op de academische vrijheid: het gaat erom de Israelische politiek te beïnvloeden en de weinige liberale krachten die nog actief zijn in het land uit te schakelen. De atmosfeer in Israel is rijp voor zo'n aanpak.   

Het 'team'van Im Tirtzu in hun T shirts met portretten van zionistische voortrekkers erop. Vierde van rechts is Im Tirtzu oprichter en leider, Ronen Shoval.  

 Niettemin: het laatste dreigement van Im Tirtzu heeft verkeerd uitgepakt. Hetzelfde geldt voor het rapport van het Institute for Zionist Strategies. De aanvallen zijn voor het moment afgeslagen. De presidenten van alle universiteiten hebben het rapport veroordeeld en beloofd dat zij zich nooit zulle verlagen tot deze versie van McCarthyisme. 
Maar ondanks die verklaringen hebben de rechtse organisaties toch aanzienlijk terrein gewonnen. Te oordelen naar de commentaren op tal van internetsites hebben de populistische beweringen dat belastinggeld van de burgers wordt gebruikt om Israel te bekritiseren, veel lezers ervan overtuigd dat de universiteiten beter in de gaten gehouden moeten worden door de regering en dat 'dissidente' professoren moeten worden ontslagen. 
Bovendien zal het feit dat de structuur van de Israelische universiteiten ingrijpend is veranderd in de afgelopen vijf jaar, en dat de meeste macht nu in handen is van de presidenten in plaats van zoals vroeger bij de faculteiten, zonder twijfel worden gebruikt om de aanvallen op de academische vrijheid te continueren. 
Bestuurders aan de top van de universiteiten hebben al gesteld dat, als de Knesset een wet aanneemt tegen de Bocyot, Divestment and Sanctions Beweging voor Palestina,  de wet zal worden gebruikt om leden van de faculteit die de beweging steunen, te ontslaan.
Belangrijker nog, is dat er nu een gevoel is onder veel leden van de faculteiten dat er een 'gedachtenpolitie' is geformeerd  - en dat heel wat leden ervan in feite deel uitmaken van de academische gemeenschap. Het feit dat studenten in spionnen veranderen en dat curriculae worden verzameld geeft academici in het hele land een uiterst unheimisch gevoel. Ik voor mij, bijvoorbeeld, heb besloten in mijn curriculae een notitie op te nemen die het gebruik van opname-apparatuur verbiedt zonder dat ik vooraf toestemming heb gegeven. En veel van mijn vrienden gebruiken nu Gmail in plaats van de email van de universiteit uit vrees dat hun correspondentie op de een of andere manier bestuurders van de universiteit in het geweer kan brengen.     
Israels academia werd ooit gezien als een bastion van de vrije meningsuiting, maar het is de proeftuin geworden om het succes uit te testen van aanvallen op de liberale waarden. En hoewel het nog steeds erg moeilijk is om diegenen te treffen die erin geslaagd binnen de academische poorten te komen, worden degenen die nog niet die drempel zijn gepasseerd duidelijk in de gaten gehouden. Ik weet van één geval van een jonge academicus die niet werd aangenomen als gevolg van zijn lidmaatschap van 'Courage to Refuse', een organisatie van reserve officieren die weigeren dienst te doen op de Westoever. In het tijdperk van Google en Facebook kan de gedachtenpolitie makkelijk kandidaten diskwalificeren op basis van handtekeningen onder petities en zelfs wegens de 'vrienden via internet' die iemand heeft. Israelische studenten die afstuderen volgen die ontwikkelingen en voor hen is de boodschap duidelijk.   
Hoewel in de politiek niets vastligt, lijkt Israel zich op een hellend vlak te bevinden. De Israelische academische wereld is nu het strijdperk waar sommige van de meest fundamentele zaken die een maatschappij betreffen worden uitgevochten. Het probleem is dat we, in plaats van te strijden over grondrechten, nu strijden over het recht om te strijden.

Een licht onder de naties

Een bijzondere dag voor Israël: twee vroegere ministers meldden zich vandaag bij de gevangenispoort en tegen een ex-president begon vandaag het proces wegens verkrachting en seksuele intimidatie van meerdere secretaressen en medewerksters. En dat kwam twee dagen nadat een ex-premier in staat van beschuldiging was gesteld wegens fraude.

Ex-minister van gezondheid Shlomo Benizri (Shas) moet vier jaar uitzitten wegens fraude, zijn ex-collega Avraham Hirchson van Financiën (Kadima) vijf jaar wegens hetzelfde vergrijp. Op de eerste dag van het proces tegen ex-president Katzav werden achter gesloten deuren twee alleen met initalen aangeduide getuigen gehoord. Ex-premier Olmert kreeg zondag te horen dat hij terecht moet staan wegens fraude, corruptie en belastingontduiking. Hij had onder meer reiskosten dubbel gedeclareerd.Een voorbeeld voor allen, een licht onder de naties.

Foto's van boven naar beneden met de klok mee: Hirchson, Olmert, Benizri, Katzav.