Christelijke ''politiek''

Dit is Joel Voordewind, Kamerlid voor de ChristenUnie. Hij is op bezoek in Israel. Nou ja, Israel? Het is de Westoever die bezet is door Israel en waar Israel al sinds jaar en dag enorme lappen land  heeft gestolen van Palestijnse boeren om er nederzettingen op te vestigen. Voordewind is met 24 andere Europese volksvertegenwoordigers die deze diefstal volledig prima vinden, leden van de ''Israel Allies Foundation'', op zo'n plek. Het is de grote nederzetting Ariël, waar veel Palestijnen die vroeger boer waren nu in loondienst werken in Israelische fabrieken, die op hun grond zijn gebouwd. Volgens Voordwind heet dat ''coëxistentie opbouwen tussen Israeli's en de Palestijnse Arabieren''.
 Bij het in praktijk brengen van die coëxistentie werden enige tijd geleden twee mensen vermoord. En dat terwijl ze juist ''voor de vrede wekten'' volgens Voordewind.

Zou God tevreden zijn met het standpunt van Christenen voor Israel over de mishandeling van Palestijnse kinderen?

Een heel enkele keer kom ik - meestal bij toeval via Google of zo - terecht bij iets van Christenen voor Israel. Dit keer was dat bij hun reactie op het rapport dat Nederlandse deskundigen onlangs uitbrachten over de aanhouding, detentie en berechting van Palestijnse kinderen onder de naam ''Palestijnse kinderen en militaire detentie''. 
Natuurlijk verwacht je dat ze dat rapport niet zomaar voor lief nemen. Kritiek op Israel klinkt bij hun nu eenmaal als een vloek in de kerk. Maar het blijft verbazen hoe ze te werk gaan. Het begint al met de kop ''Eenzijdig rapport over hoe Israel omgaat met jeugdige delinquenten'', die dan vervolgens op geen enkele manier wordt waargemaakt. Immers, als iets eenzijdig is, dan verwacht je dat je te horen krijgt waarom. Maar CvI presteert om  niet eens te vertellen wat er in dat rapport wordt gemeld. Bij CvI zul je dus niet lezen dat Israel met haar politiek van detentie en militaire rechtspraak op vele manieren de rechten van het kind schendt, rechten die zijn  vastgelegd in verdragen die ook door Israel zijn ondertekend.

Kolonisten hakken ruim 60 olijfbomen om en tuigen een boer af

Huwwara.
 Kolonisten van de nederzetting Yitzhar bij Nablus hebben zondag meer dan 60 olijfbomen vernield van  Palestijnse boeren uit het dorp Huwwara. Ghassan Daghlas, de Palestijn die voor de Palestijnse Autoriteit de activiteiten van de nederzettingen volgt, heeft dat meegedeeld. Hij vertelde het persbureau Ma'an dat een groep kolonisten een gebied binnenvielen dat plaatselijk bekend staat als Al-Luhuf en er de bomen omhakten. De velden waarop zij stonden behoren toe aan Murad Tawfiq, Bashir Audah, diens broer Audah en Nayif al-Zeifa, aldus Daghlas.
Gebeurtenissen al dit zijn heel gewoon rond Nablus. Vooral de nederzetting Yitzhar heeft een fraaie staat van dienst als het gaat om het mishandelen van Palestijnen en het vernielen van hun eigendommen. .
In het dorp Artas, bij Bethlehem, werd intussen de de boer Mohammed Ayyash (55) mishandeld door kolonisten uit de nederzetting Efrat, zo meldde Hassan Burajyah, de coördinator van het comité tegen de nederzettingen en de Muur in Bethlehem.

Israel roept NL-ambassadeur op het matje, pro-nederzettingenpartijen stellen Kamervragen

Een Israelische bulldozer vernielt een bron met bijbehorende waterreservoirs voor irrigatie in Wadi al-Ghrous, vlakbij de nederzetting Kiryat Arba (bij Hebron). Cijfers van de EU uit 2012 geven aan dat in 2011 tientallen van dergelijke reservoirs, soms aangelegd met geld van de EU, werden vernield. Honderden andere stonden in 2012 op de nominatie om eveneens te worden vernield. (Foto AFP).

Het Israelische ministerie van Buitenlandse Zaken heeft woensdag de Nederlandse ambassadeur in Tel Aviv, Caspar Veldkamp, op het matje geroepen over wat ''dubbelzinnige uitlatingen'' van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken in Den Haag werd genoemd. Die uitlatingen zouden, aldus het Israelische ministerie een ''pro-boycot sfeer'' scheppen. 
De stap van de Israeli's komt nadat het Nederlandse waterleidingbedrijf Vitens een samenwerkingsakkoord dat het pas in november had getekend met de Israelische waterleidingbedrijf Mekorot, opzegde wegens te verwachten politieke complicaties. Mekorot pompt namelijk een belangrijk deel van zijn water op in de bezette westelijke Jordaanoever. De démarche van Israel volgt ook op het bezoek van premier Rutte, en de ministers van Buitenlandse Zaken en Internationale Samenwerking, Timmermans en Ploumen, samen met een delegatie ondernemers een paar dagen geleden bracht aan Israel en de Westoever, dat de samenwerking tussen beide landen (en met de Palestijnse Autoriteit) moest aanhalen. Het Israelische ministerie hintte er blijkbaar op dat van de kant van ''Den Haag'' voorafgaand aan dit bezoek duidelijk was gemaakt dart Nederland geen medewerking zal verlenen aan overeenkomsten met bedrijven die werkzaam in of met de nederzettingen.

Tweede Kamer maakt zichzelf belachelijk met het aannemen van motie Voordewind/Van der Staaij

Twee christelijke Tweede Kamerleden hebben dinsdag een gelukkig moment beleefd. Een motie van Joël Voordewind (CU) en Kees van der Staaij (SGP) tegen het betalen van vergoedingen van de Palestijnse Autoriteit aan gevangenen in Israelische gevangenissen, is aangenomen. In de motie wordt de Nederlandse regering, in casu minister Timmermans, gevraagd er bij de Palestijnse Autoriteit op aan te dringen niet meer van dit soort salarissen aan gevangenen te betalen. Het geld komt immers onder meer terecht bij mensen die terroristische aanslagen hebben gepleegd waar ''onschuldige kinderen, vrouwen en mannen het slachtoffer van zijn geworden''. En dat zou opgevat kunnen worden als het ''aanmoedigen van misdrijven''.
Zo staat het tenminste in de motie. En dat is wel wat neutraler geformuleerd dan de gebruikelijk termen die Voordewind en Van der Staaij hanteren als ze het over de salarissen voor Palestijnse gevangenen hebben. Want dan heet het - in navolging van het CIDI dat deze motie aanstuurde - ''het verheerlijken van geweld´´.
Ik vermoed dat de formulering nodig was om een wat bredere steun in de Kamer te krijgen. Met hulp van de PVV en de VVD komt je een heel eind, maar een paar CDA-ers erbij en je haalt de eindstreep.
Een opmerkelijk feit, deze motie. Toen ik vorige week las dat hij was ingediend, dacht  ik dat hij kansloos zou zijn, omdat ik me niet kon voorstellen dat het Nederlandse parlement zo onbenullig kon zijn dat het zich met zo´n motie achter het militaire bezettingsrecht van de Israeli´s zou gaan scharen. Want dat is wat deze motie doet, indirect wordt hierin vertrouwen uitgesproken in de militaire rechtspraak van het Israelische bezettingsregime.

Nieuw rapport Al-Haq: het is tijd dat de EU steun aan geweld van Israelische kolonisten gaat straffen

Palestijns jongetje bij auto die is uitgebrand na een ''prijskaart aanval''. (Ma'an/archieffoto)

De Palestijnse mensenrechtenorganisatie Al Haq (Het Recht) heeft de lidstaten van de Europese Unie opgeroepen om hun verantwoordelijkheden te nemen ten aanzien van de misdaden die bedreven worden door kolonisten in de door Israel bezette gebieden.  Al Haq doet dat in een nieuw rapport
dat woensdag is gepubliceerd, over het geweld van kolonisten en het achterwege blijven van Israelische maatregelen om dat tegen te gaan.
 In het rapport, "Institutionalized Impunity: Israel's Failure to Combat Settler Violence in the Occupied Palestinian Territory", (Geïnstitutionaliseerde straffeloosheid: hoe Israel in gebrek blijft bij het bestrijden van geweld van kolonisten in de bezette Palestijnse gebieden), wordt overigens ook een beroep op Israel gedaan om een einde te maken aan de wetteloosheid.
De aanvallen van kolonisten bereikten in 2011 een frequentie van 400 per jaar, oftewel acht per week, een toename van 32% in vergelijking met 2010, terwijl dat jaar al sprake was van een toename van 144% in vergelijking met het jaar 2009. De aanvallen variëren van ''prijskaart aanvallen'' op bezittingen en het vernielen van gewassen zoals olijfbomen (10.000 bomen sneuvelden in 2011, en dit jaar 2013 waren dat tot dusver tenminste 8800 bomen, volgens cijfers van het Bureau voor de Coördinatie van Humanitaire Zaken (OCHA) van de VN),  tot fysiek geweld en gebruik van vuurwapens. Meer dan 90 procent van deze daden wordt nooit niet vervolgd, laat staan bestraft.
Al-Haq noemt het geweld een een wijdverbreid fenomeen dat verergert. En behalve een beroep op Israel om de wet na te leven en de bescherming van de Palestijnse bevolking te waarborgen, doet het rapport ook een beroep op ''derde landen''. Het stelt dat ook ''derde partijen in dit conflict onder de Conventies van Genève de plicht hebben de georganiseerde misdaad te bestrijden door te zorgen dat personen en organisaties onder hun jurisdictie geen financiële of andere steun verlenen aan gewelddadige groepen kolonisten''. 

Joel Voordewind zocht, op bezoek in het beloofde land, naar bevestiging van Bijbelse vooroordelen

Joël Voordewind fotografeerde ''fabrieksdirecteur Yehuda Cohen met één van zijn Palestijnse medewerkers'' in een plasticfabriek in de nederzetting Ariël. Volgens Voordewind verdient deze Cohen  een bonus voor de vrede. Volgens Voordewind wordt hij namelijk gedreven door ''een verlangen naar verzoening tussen Joden en Palestijnen''. En daarom ''probeert hij een fabriek draaiende te houden in wat de Palestijnen 'bezet gebied' noemen (aanhalingstekens van Voordewind).

Ik benijd ze wel eens, die echte gristelijke christenen. Het moet heerlijk zijn om in de zekerheid te leven dat God de wereld precies 5774 jaar geleden in zes dagen schiep, dat wie maar genoeg in Christus gelooft het eeuwige leven deelachtig zal worden, en dat God het Heilige Land heeft beloofd aan de Joden en aan niemand anders.
Wat dat laatste betreft heeft het Tweede Kamerlid Joël Voordewind zojuist een reisje naar dit beloofde land, afgerond waarin hij - zo laat hij ons weten in enkele stukken op zijn blog (waarvan ééntje ook verscheen in Trouw) moest betreuren dat de vrede nog ver te zoeken leek. Nu is die laatste waarneming nauwelijks nieuws te noemen. Maar Voordewind weet er een speciale draai aan te geven die duidelijk maakt dat hij beter dan de meesten van ons over een (van God gegeven?) zekerheid beschikt die maakt dat hij weet hoe dat komt. We lezen dat hij een fabriek van plastic huishoudartikelen bezocht in de nederzetting Ariël, en daar kennis nam van het feit dat - hoewel daar toch ook Palestijnen werken - de Palestijnse Autoriteit de producten ervan boycot. We proeven uit Voordewinds woordkeus en zijn gebruik van leestekens (aanhalingstekens voor ''bezet gebied'' en voor ''bezetter'') dat hij dit heel erg onjuist vindt. Blijkbaar vindt hij dat het gebied alleen maar ''zogenaamd'' is bezet. En blijkbaar vindt hij dat het feit dat de Palestijnse Autoriteit niet inziet dat het helemaal niet om een bezetting gaat - Ariël ligt immers zoals Voordewind schrijft, ''in het het hart van het aan de Joden beloofde land (Judea en Samaria)''  - dat de Palestijnse Autoriteit een totaal gebrek heeft aan vredeswil.
Voor Voordewind is er blijkbaar geen andere oplossing denkbaar dan dat de Palestijnen de Joden als de wettige eigenaars en heersers zien van wat voorheen wel ten onrechte Palestina werd genoemd, en dat zij - mutsen en kefiya's in de hand -  als trouwe inboorlingen hun landerijen, steden dorpen en grondgebied afstaan aan hun natuurlijke masters.

Te verwachten bezoek uit Israel: Shimon Peres en kolonisten uit 'Samaria'

De Israëlische president Shimon Peres brengt van 29 september tot en met 2 oktober een officieel bezoek aan Nederland. Hij houdt dan in de plenaire zaal van de Eerste Kamer een toespraak voor leden van de Eerste Kamer en Tweede Kamer. De Telegraaf schrijft dat het zelden gebeurt dat een buitenlandse staatshoofd de Kamerleden toespreekt in de Senaat. In 1997 viel die eer te beurt aan wijlen koning Hussein van Jordanië.Ik citeer de Telegraaf zelden, maar ditmaal geloof ik wel dat ze gelijk hebben. Teveel eer voor deze man, en voor Israel lijkt me, waar de huidige politieke lijn ons allerminst redenen tot het verlenen van veel eerbetoon zou moeten geven.

Peres (foto Reuters)

Peres gaat in die rede natuurlijk een pleidooi houden om plannen van de EU niet te laten doorgaan om bij toekomstige samenwerkingsovereenkomsten met Israelische instanties te eisen dat zij verklaren geen banden met de nederzettingen te hebben of hen anders van samenwerking uit te sluiten. Peres gaat de Kamerleden ongetwijfeld vertellen dat dit de vredespogingen van de VS in de wielen rijdt, omdat het de Palestijnen minder flexibel zal maken - zij kunnen er dan immers op wijzen dat ook anderen dan zijzelf de nederzettingen illegaal achten. Peres zal erbij zeggen dat de EU-maatregel vooral zo ongewenst is, omdat een overeenkomst juist nu voor het grijpen lag. Dat laatste zegt hij namelijk al tientallen jaren.

SGP-Kamerlid wil ASN-bank dwingen om WEL in de Israelische nederzettingen te investeren

 Net had ik gemeld dat SGP en ChristenUnie zich bij een extreem anti-Palestijnse, zo niet racistische club hebben aangesloten, meldt zich opnieuw een lid van de Tweede Kamer met een bijbel voor z'n kop met een 'pro-Israel' stunt.

Dijkgraaf

Elbert Dijkgraaf, lid van de SGP-fractie,  heeft, volgens een bericht op de site van het CIDI een 'lichtpuntje ontdekt' in de affaire van de overname van de SNS-bank. Immers de SNS die nu staatseigendom is geworden, is op haar beurt weer eigenaar van de ASN-bank. En die bank is - omdat het een bank is die strenge maatstaven aanlegt voor de sociale en milieu-aspecten van investeringen - een tegenstander van het investeren in, en het zakendoen met, ondernemingen die banden hebben met het Israelische nederzettingenprogramma. ASN verbrak bijvoorbeeld in 2006 de banden met het Franse Veolia, omdat dit bedrijf bezig was met de aanleg van de sneltram van West- naar Oost-Jeruzalem en omstreken.
En dat is tegen de wens van de SGP. Want die partij is juist hardstikke vóór het nederzettingenbeleid  van Israel. Judea en Samaria vormen, schrijft de SGP in haar programma,  (..) de bakermat van de Joodse beschaving. Het is ongewenst dat vanuit Den Haag en Brussel wordt bepaald dat Joden zich niet in deze landstreken mogen vestigen.
En wat doe je als SGP-er wanneer ASN ineens - indirect - staatseigendom is geworden? Dan dien je een motie in met deze inhoud:

De Kamer, overwegende dat ASN tot nu toe Israëlische projecten uit politieke overwegingen niet wil steunen, overwegende dat de Staat nu 100% eigenaar is van ASN, verzoekt de regering ASN opdracht te geven te stoppen met de boycot van Israëlische projecten, en gaat over tot de orde van de dag.

Dijkgraaf, en het CIDI dat Dijksgraafs actie van harte steunt (Het CIDI belijdt altijd met de mond dat het tegen de nederzettingen is, maar in de praktijk probeert het de nederzettingen steeds 'salonfähig' te maken), steunen bij hun optreden op een uitspraak van het Europese Hof voor de Mensenrechten. Dat bepaalde in 2009 dat een oproep van de burgemeester van de Franse plaats Seclin, waarin hij zei dat de gemeente Israelisch vruchtensap zou gaan boycotten, terecht door een Franse rechter als discriminatoir was aangemerkt. Volgens het Europese hof  was het daarom  terecht dat de Franse rechter een stokje had gestoken voor deze boycot, en werd geen inbreuk gemaakt op het recht van de burgemeester op vrije meningsuiting. Het was een ietwat curieuze uitspraak, die overigens alleen gold voor Frankrijk, omdat de uitspraak van de Franse rechter was gebaseerd op anti-discriminatiebepalingen in de Franse wet. (Een en ander is onder meer hier na te lezen).

Los daarvan is het ook nog eens zo dat de boycot-oproep van deze burgemeester, Jean-Claude Willem,  gold voor Israelische producten in het algemeen (hij was fel tegen de politiek van Ariël Sharon, die toen hij tot de boycot opriep, premier was van Israel) . De ASN legt heel andere maatstaven aan: bij deze bank betreft de boycot alleen producten of acties die te maken hebben met activiteiten in de nederzettingen. En die activiteiten, zo is onder meer in 2004 door het Internationale Hof van Justitie bepaald, zijn volledig  in strijd met het internationale recht.

En dat brengt me bij de motie-Dijkgraaf. 

Ik denk niet dat de motie veel kans maakt, maar het zou een eeuwige schande zijn als dat wèl gebeurde (de stemming is dinsdag). Ik zou dan zeker kijken of ik daartegen persoonlijk juridische actie kan ondernemen. Niet alleen vraagt de motie van de staat dat hij op de stoel van de bankdirectie zou gaan zitten, wat me niet erg wenselijk lijkt. Maar bovendien is het ook nog eens zo dat WEL investeren in en handeldrijven met de nederzettingen (wat Dijkgraaf dus in feite ASN wil opdragen te doen) in strijd is met de internationale rechtsorde. En daarom ook  - ik blijf het herhalen - met artikel 90 van de Nederlandse grondwet die stelt dat Nederland helpt de internationale rechtsorde te bevorderen. 

Ik blijf het raar vinden, die mannenbroeders met hun altijd o zo gezagsgetrouwe christelijke opstelling, die door een  bijbelse blindheid die blijkbaar al vroeg en met kracht hun kop is binnengehamerd, steeds maar de vloer blijven aanvegen met recht en mensenrechten als het om Israel en de Palestijnen gaat. En het CIDI? Ach dat bewijst gewoon hoe het steeds meer een spreekbuis wordt van Israelisch rechts. 'Voor Israel voor vrede', is hun motto. Hoeveel holler kan dat nog gaan klinken?  

SGP en CU sluiten zich aan bij internationale 'vrienden van Israel' club die de Palestijnen wil verdrijven

Van der Staaij

Onze streng christelijke mannenbroeders in het parlement willen de handen meer ineenslaan om Israel nog krachtiger bij alles de hand boven het hoofd te kunnen houden. Dat blijkt uit een opmerkelijk nieuwsitem in het Reformatorisch Dagblad: 

SGP en ChristenUnie gaan een informele parlementaire vriendengroep voor Israël oprichten, meldt het RefDag. Ze willen zich daarmee aansluiten bij de International Israel Allies Caucus Foundation (IIACF), een wereldwijd netwerk van pro-Israëlische parlementaire clubs. Het doel daarvan is om met die pro-Israëlparlementariërs uit andere landen ideeën te delen, ervaringen en informatie uit te wisselen en tot afstemming te komen over onderwerpen zoals de status van Jeruzalem, het Palestijnse vluchtelingenvraagstuk, de erkenning door de VN van een Palestijnse staat en de nucleaire activiteiten van Iran. De informatie die hij daar krijgt wil Van der Staaij dan weer gebruiken bij zijn eigen parlementaire werk. De basis voor de IIACF, schrijft het Refdag, is in 2004 gelegd door het Israëlische parlementslid rabbi Binyamin Elon. In 2006 werd een zuster­afdeling van zijn organisatie – een zogeheten caucus– opgericht in het parlement van de VS. Daarna kwamen dergelijke pro-Israëlische parlementaire clubs van de grond in Brazilië, Canada, de EU, de Filippijnen, Finland, Duitsland, Hongarije, Italië, Japan, Malawi, Paraguay, Zuid-Afrika, Zuid-Korea, Zwitserland, Uruguay en het Verenigd Koninkrijk.

Benni Elon

Wat het RefDag nalaat te geven, is een beschrijving van Elon. Die behoort tot de harde kern van de Israelische ultra-nationalisten die welk Palestijns recht waarop dan ook ontkennen. Elon was voorzitter van de Ichud Leumi (Nationale Unie) als representant van de Moledet-vleugel, (die nu weer is opgegaan in de Bayit Yehudi partij van Naftali Bennett). Hij is oud-Knessetlid en was ook minister van Toerisme als opvolger van zijn partijgenoot, de racist Rahavam Zeëvi.  
 De rabbijn is een kolonist die woont in de nederzetting Bet El. Hij heeft gedoceerd aan de Yeshiva van Ateret Cohanim, , een kolonistenbeweging die zich sterk maakt Jeruzalem van Arabieren te ontdoen, en stichtte voor deze beweging de Beit Orot-Yeshiva bovenop de Olijfberg. In feite was dat de kern van weer een nieuwe nederzetting in Palestijns gebied. Wat zijn politieke denkbeelden betreft: Elon is ertegen dat moslims stemrecht hebben in Israel, en hij is voorstander van het annexeren van de Westoever. De daar wonende Palestijnen wil hij uitwijzen naar Jordanië. Voor zijn denkbeelden zocht hij onder andere steun bij christen-zionisten in de VS,  zoals de beweging van evangelist Pat Robertson, en van christelijke politici als de na een corruptie--schandaal vertrokken ex-senator DeLaye (Texas). Dat werd in 2004 de kern van de IIACF.
  

Voordewind

Het RefDag schrijft dat Van der Staaij in Nederland voorlopig alleen een 'informele' caucus wil oprichten. Van der Staaij zelf wordt daar voorzitter van, en Joël Voordewind (ChristenUnie) vicevoorzitter. Van der Staaij legde dinsdag aan het Reformatorisch dagblad uit dat hij de informatie over Israël die hij via dit netwerk krijgt, wil delen met de parlementariërs met wie hij nu al samenwerkt als het over Israël gaat. Van der Staaij vindt dat 'de noodzaak van coördinatie tussen pro-Israëlische Kamerleden sinds de laatste verkiezingen en kabinetsformatie een stuk groter is geworden. Door het verlies van de PVV en het CDA bij de laatste verkiezingen is het pro-Israëlblok in de Tweede Kamer flink kleiner geworden. Ook vaart het kabinet nu 'een andere Israëlkoers'.

Enfin, na mijn kleine uiteenzetting  over wie meneer Benny Elon is, kunnen die andere pro-Israelische parlementsleden met wie Van der Staaij zijn politiek wil afstemmen, nu weten met wie of wat ze te maken hebben: de IIACF die keihard ingaat tegen de internationale rechtsorde en tegen pogingen van wie dan ook om vrede te bewerkstelligen tussen Israel en de Palestijnen. 
Hoe zit dat toch met artikel 90 van de Nederlandse grondwet waarin wordt gesteld dat Nederland de internationale rechtsorde helpt te bevorderen? Moeten Nederlands parlementariërs niet trouw zweren aan de grondwet? Of alleen aan de koning(in)? Dan is het tijd om die eed te veranderen, (en misschien ook een reden te meer om eindelijk het koningshuis eens met pensioen te sturen).

Israel-lobby voert gehaast munitie aan om Timmermans te gaan bestoken

De Tweede Kamer debatteert dinsdagavond over de begroting van buitenlandse Zaken. Het is de eerste begroting  die de nieuwe minister Timmerman verdedigt. Van hem kan een minder 'Israel-vriendelijk'  beleid worden verwacht dan van zijn voorganger Rosenthal, die soms de indruk wekte dat hij namens de Israelische regering in het kabinet-Rutte I zat. Timmermans stuurde vorige week een brief naar de Kamer waaruit viel te concluderen dat het beleid ten opzichte van Israel wat wordt teruggebogen en dat de band met de Palestijnse Aurtoriteit zal worden aangehaald. Ook uitte hij zich uitermate kritisch over de steeds verder gaande uitbreiding van de Israelische nederzettingen.
---------------------------------------
[Zie ook ander nieuws van vandaag 18/12/12:  Israel presses on with plans for 6.000 new houses in E-Jerusalem]
---------------------------------------

Welnu, de reacties op de brioef van Timmermans bleven niet uit. De Israel-lobby kwam meteen in actie. Vandaag, nog net voor het debat begon,  kwamen de rapporten binnen. Palestinian Media Watch, de extremistische watchdog organisatie van de kolonist Itamar Marcus (hij woont in de nederzetting Efrat) stuurde drie rapporten over 'verheerlijking van terrorisme',  'gebruik van (o.m. Nederlands) geld door de Palestijnse Autoriteit' en het betalen van 'salarissen aan terroristen' door de PA. Het bijzondere aan de rapportage van Marcus'organisatie is dat zij verklaart de rapporten te hebben geleverd op verzoek van het Nederlandse parlement. Alvorens in te gaan op de vraag wat die rapporten van Marcus waard zijn, wil ik wel kwijt dat ik dit een verbazende opmerking vind. Het is bekend dat de heer Marcus op handen wordt gedragen door mensen als Van der Staaij en Voordewind, van de kleine 'gristelijke' partijtjes die door dik en dun achter Israel staan en net als Marcus de Palestijnen haten, maar heeft het hele parlement deze rapporten besteld en dan, naar men mag aannemen, er ook voor betaald?
     

Three PMW reports for Dutch parliament

On Dec. 18, the Foreign Affairs Committee of Dutch Parliament
will be debating whether to support
the Palestinian Authority's general budget in 2013.
PMW was asked to supply documentation.

Het tweede document dat nopg net voor het debat van vanavond uitkwam, was een rapport van het CIDI
over de nederzetingen. Daarin wordt geconcludeerd dat de nederzettingen minder grond in beslag nemen dan minister Timmermans in zijn recente brief  vermeldde. Daaruit mogen we vermoedelijk concluderen dat de situatie minder erg is dan Timmermans denkt. Ook daarover dadelijk meer. Maar ook in dit geval is er een interessante vraag. Het rapport is namelijk - hoewel duidelijk  bedoeld voor het Nederlandse parlement - in het Engels geschreven en bovendien anoniem. Moeten we daaruit concluderen dat het wegens de haast elders is opgesteld, misschien gekopieerd, bijvoorbeeld in Jeruzalem? Of ben ik nu te achterdochtig?
    
CIDI-rapport Israelische nederzettingen ma 17-12-2012

Dinsdag spreekt de Tweede Kamer over de begroting van Buitenlandse zaken. Minister Timmermans zegt in zijn begeleidende brief dat Israelische nederzettingen “ongeveer 43% van het grondgebied van de Westelijke Jordaanoever inclusief Oost-Jeruzalem beslaan. Dit land is daarmee niet beschikbaar voor de opbouw van een Palestijnse staat.” CIDI zegt al jaren dat de nederzettingenbouw buiten Jeruzalem moet stoppen. Maar hoeveel land nemen zij nu echt in beslag?

Wel, toch maar een paar opmerkingen over de verdiensten van beide rapporten. Itamar Marcus c.s geven zoals te verwachten een gruwelijke opsomming waaruit blijkt dat Palestijnen monsters zijn die zich verlustigen in elke dode Jood. Als je niet beter wist, zou je denken dat het een persiflage is. Marcus en zijn clubje beschrijven dat families van gevangenen in Israelische gevangenen geld krijgen en dat martelaren worden geëerd. Natuurlijk is discussie mogelijk over wie en hoe moeten worden herdacht - ik heb dat al eerder beschreven. Maar geen enkele bevrijdingsbeweging kan zich permitteren zijn strijders in de kou te laten staan. Marcus en zijn medewerkers zijn echter te geborneerd om zelfs maar in te zien dat de Palestijnen uit zijn op bevrijding - voor hen is het niets anders dan een stelletje antisemitische moordenaars. 
Zij beroepen zich er in hun stuk bijvoorbeeld voortdurend op dat veel mensen die door de PA worden onthaald", zware Israelische veroordelingen hebben ondergaan, zonder zich een moment te realiseren dat er Palestijnen militaire rechtspraak geldt, de typische rechtspraak van een bezettingsautoriteit. Los daarvan komen ze ook met verdachtmakingen die gewoon te schandelijk zijn voor woorden. Zo vermelden ze dat op 19 augustus 2012 een voetbaltournooi werd gehouden ter nagedachtenis aan Ghassan Abu Sharakh, Nader al-Sarkaji, en ‘Anan Subh, die een koloniste (een rabbijn)  zouden hebben vermoord en zouden zijn gedood in een 'shoot out' met het leger. Dee drie werden inderdaad verdacht van de moord (wat niet wil zeggen dat ze ook schuldig waren) maar werden niet in een 'shoot out' gedood, maar in hun slaapkamers door het Israelische leger vermoord. Het is hier na te lezen. De mensenrechtenorganisatie B'tselem heeft - voor zover ik weet tevergeefs - gevraagd om een nader onderzoek. Er zijn meer van dit soort voorbeelden in hun rapport - zoals bijvoorbeeld hun vermelding dat scholen zijn genoemd naar Abu Ali Mustafa, de voormalige leider van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina. Abu Ali Mustafa wordt door hem een 'terrorist' genoemd. In feite was hij de politieke en relatief gematigde leider van het Volksfront, die n.b. door het Israelische leger in zijn werkkamer in Ramallah met twee raketten werd vermoord. 

Ook over het CIDI rapport kan ik vrij kort zijn. Volgens het CIDI is het niet juist dat de nederzettingen zo'n 43% van het grondgebied van de Westoever bezet houden zoals minister Timmermans schreef, maar is het 'slechts' 9,3%.  Ik vrees dat dit meer een kwestie van semantiek dan van feiten. Zoals het CIDI het beschrijft zouden we om te beginnen Jeruzalem erbuiten moeten houden. Volgens het CIDI zijn de nederzttingen in Oost-Jerzuzalem geen nederzettingen. Niettemin hebben we het dan over 70 vierkante kilometer door Israel wederrechtelijk geannexeerd gebied in het hart van het Palestijnse gebied,  met het belangrijkste Palestijnse  stedelijke centrum (Oost-Jeruzalem) en vele Arabische dorpen. Bovendien wonen in dit gebied nu ruim 250.000 kolonisten, of het CIDI ze nu zo noemen wil of niet.
 Als we het hebben over de rest van de Westoever, dient niet alleen gekeken te worden naar de hoeveelheid grondgebied die daadwerkelijk binnen de grenzen van de nederzettingen ligt, maar dient ook in ogenschouw genomen te worden dat Israel uitgestrekte gebieden tot militair terrein of natuurreservaat heeft bestempeld, en behalve in de zogenoemde 'Area A' (de steden m.u.v. Hebron) alle infrastructuur beheerst van waterbronnen en wegen tot elektriciteit. In die gebieden worden vrijwel nooit bouwvergunningen afgegeven behalve voor de nederzettingen met hun bevolking van intussen ruim 350.000 mensen. Samenvattend kan daarom gesteld worden dat de Palestijnen het grootste deel van de Westoever (mogelijk zelfs meer dan 43%) in wezen kwijt zijn aan een systeem dat er voornamelijk op is gericht de nederzettingen verder uit te breiden.

CU en SGP hebben lak aan het internationale recht als het om Israel gaat

Nu de datum van 12 september nadert is er volop belangstelling voor de voornemens en programma's van de politieke partijen. Ik doe daar dit keer aan mee. Op dit blog gaat het meestal over het Midden-Oosten, vandaar dat ik me beperk tot de passages die daarover gaan. De eerste opmerking die erover te maken valt is dat bijna alle partijen vrij summiere passages aan het onderwerp wijden. Het CDA zegt het als volgt, en vat daarmee ongeveer samen wat tot voor het kabinet-Rutte aantrad het Nederlands beleid was:
Een alomvattend vredesakkoord voor het conflict tussen Israël en de Palestijnen zal echte vrede brengen in het Midden-Oosten. Een levensvatbare tweestatenoplossing, met als uitgangspunt de grenzen van 1967, is daarbij het doel. Bilateraal en via de EU zet Nederland zich daar voor in. De internationale gemeenschap zal de voorwaarden voor een duurzame vrede moeten scheppen, op basis van het internationaal recht. 
Opmerkelijk is dat het CDA eraan toevoegt dat internationale druk nodig is om partijen ertoe te brengen beleid te staken dat een rechtvaardige oplossing in de weg staat. 

De VVD die met minister Uri Rosenthal in het kabinet-Rutte mede onder invloed van Geert Wilders' PVV een zodanig afwijkend, overdreven pro-Israel beleid  beleid voerde dat het de irritatie van ongeveer alle andere EU-lidstaten opwekte, heeft niet meer dan dit ene, terloopse zinnetje: >
Het Israëlisch-Palestijnse conflict moet tot een einde komen door middel van evenwichtige en rechtstreekse onderhandelingen, gericht op een oplossing die ruimte biedt voor twee staten.

De PvdA levert daar een wat komische contrapunt bij door in haar verkiezingsprogram de volgende passage op te nemen, zonder dat Rosenthal of wie dan ook bij name wordt genoemd:
Nederland stopt met de eenzijdige steun aan Israël in het Israëlisch-Palestijnse conflict. We gaan weer in de Europese pas lopen en gebruiken onze goede banden met zowel Israël als de Palestijnse Autoriteit beter ter ondersteuning van het vredesproces.

Andere partijen hebben eigenlijk nauwelijks iets noemenswaardigs op te merken. Met één (of beter: twee) opvallende uitzonderingen. U raadt het misschien al, dat zijn onze christelijke broeders van de ChristenUnie en de SGP. En natuurlijk waren die uitzonderingen voor wie de heren Joël Voordewind (CU) en Van der Staaij (SGP) een beetje hebben gevolgd, niet helemaal onverwacht.

 De CU schrijft:
De Nederlandse ambassade wordt gevestigd in Jeruzalem, de ongedeelde hoofdstad van de staat Israël.
Rechtvaardige vrede, erkende grenzen. Een duurzame vredesregeling kan pas standhouden met veilige en erkende grenzen voor Israël en erkenning door Israël van de Palestijnse aspiraties om tot een eigen staat te komen. Die vrede komt alleen dan in zicht als Israël zich met oog voor de belangen van de Palestijnen opstelt in het nederzettingenbeleid en als de Palestijnen Israël als staat zonder voorwaarden vooraf accepteren en erkennen. Financiële hulp aan de Palestijnse Autoriteit wordt gestopt als deze erkenning de facto uitblijft, bijvoorbeeld omdat het verheerlijken van geweld en terrorisme gewoon doorgaat. Verbetering van de leefomstandigheden in Gaza is urgent, maar de opening van de grensovergangen is pas mogelijk na een definitief afzien van raketbeschietingen en andere agressieve acties richting Israël.

En de SGP:
Jeruzalem moet de ondeelbare hoofdstad van Israël blijven. Daarover en over de terugkeer van Palestijnse vluchtelingen – waarmee de Joodse staat zou worden opgeheven – mogen geen concessies worden gedaan.
Vrede tussen de Joden en Palestijnen zal vooral van ‘onderop’ tot stand moeten komen, via onder meer economische en humanitaire samenwerking. Druk van bovenaf om te komen tot een twee statenoplossing wijst de SGP dan ook af. Territoriale tegemoetkomingen aan de Palestijnen blijken vooral een aanmoediging te zijn voor voortzetting van de strijd tegen Israël. Judea en Samaria vormen bovendien de bakermat van de Joodse beschaving. Het is ongewenst, dat vanuit Den Haag en Brussel wordt bepaald dat Joden zich niet in deze landstreken mogen vestigen.De Nederlandse ambassade in Ramat Gan moet worden verplaatst naar Jeruzalem.

Beide klein-christelijke partijen zijn dus voor het verplaatsen van de Nederlandse ambassade naar Jeruzalem nog voor er internationaal-juridisch iets is afgesproken over de status van die stad. (Oost-Jeruzalem is zonder meer bezet gebied, West-Jeruzalem is - totdat er sprake is van een vredesakkoord op zijn minst 'omstreden gebied'. De  stad zou namelijk onder het VN-delingsplan van 1947 op basis waarvan Israel werd gesticht, een 'neutrale status' krijgen, maar daar werd nooit aan voldaan omdat Israel het westelijke- deel in 1948 bezette, terwijl Jordanië dat deed met het oostelijke deel). Omdat dus onder het internationale recht ook de status van West-Jeruzalem nog niet is geregeld zolang er geen vredesakkoord is, hebben nagenoeg alle landen die met Israel betrekkingen onderhouden hun ambassade in Tel Aviv (c.q. Ramat Gan).
CU zowel als SGP maken zich verder bepaald niet sterk voor een twee-statenoplossing die recht doet aan de Palestijnse aspiraties en waarbij wordt uitgegaan van de grenzen van 1967. Want niet alleen sluiten beide partijen Jeruzalem uit van zo'n staat, ook scharen beide zich achter het Israelische nederzettingenbeleid. De ChristenUnie doet dat verkapt, met de dubbelzinnige formulering dat Israel zich 'met oog voor de belangen van de Palestijnen (moet) opstellen in het nederzettingenbeleid'. Wat een onzin-formulering is, want als Israel zich 'met oog voor de Palestijnse belangen' zou opstellen in het nederzettingenbeleid, zou er domweg helemaal geen nederzettingenbeleid zijn. De SGP is in dit opzicht wat minder stiekem dan de CU en zegt gewoon dat het ongewenst is dat Den Haag en Brussel steeds bepalen dat Joden niet in de bezette gebieden mogen wonen, omdat 'Judea en Samaria de bakermat vormen van de Joodse beschaving' (iets waar ik - zelf Joods zijnde overigens van opkijk. Waar hebben ze die wijsheid vandaan, zo vraag ik me af).
Wat beide partijen echter gemeen hebben,  is dat zij een loopje nemen met het internationale recht. Het staat namelijk ondubbelzinnig vast dat de Westoever en Oost-Jeruzalem zijn bezet en dat het nederzettingenbeleid onwettig is, zeker sinds het Internationale Gerechtshof in Den Haag dat in een uitspraak van 2004 nog eens heeft bekrachtigd. Als beide partijen zich van die uitspraak niets aantrekken, gaan zij in tegen de Nederlandse Grondwet, waarin - in artikel 90  - is vastgelegd dat Nederland bijdraagt aan de bevordering van het internationale recht'. En dat mag wel opmerkelijk heten. Zeker voor fundamentalistische christelijke partijen als de CU en de SGP. Die gaan er immers vanuit dat het staatsgezag de uitdrukking is van de wil van het opperwezen?

Gert-Jan Segers verdient onze steun!

De verkiezingstijd nadert en daarom horen we van tijd tot tijd uitspraken van Kamerleden of would be Kamerleden die zich willen profileren. Zo trad Gert Jan Segers, vierde op de kandidatenlijst van de ChristenUnie, dinsdag in het voetspoor van Wilders met een oproep om het islamdebat voort te zetten. Wilders had belangwekkende dingen aan de orde gesteld, maar het daarna laten afweten, vond Segers.  Hij had als het ware 'alleen maar belletje getrokken'. En Segers, die politicologie heeft gestudeerd en zeven jaar zending in Egypte heeft bedreven, betreurt dat. Hij wil graag waarschuwen voor tendensen in de islam 'die haaks staan op de fundamentele vrijheden van de democratische rechtsstaat, zoals godsdienstvrijheid', zei hij in NRC Handelsblad. 

Segers

 Met name waarschuwde Segers voor het salafisme dat  je ook in Nederland zou zien. Als voorbeeld noemt hij dat jongeren aan de VU een imam uit Engeland hadden uitgenodigd van wie ze graag les wilden hebben, die 'onder bepaalde omstandigheden pleit voor het doden van afvalligen'. (Segers vertelt er niet bij dat hij uitspraken waarin die imam, Haitham al-Haddad, zoiets zou hebben gezegd, waarschijnlijk heeft ontleend aan een uiterst onbetrouwbare rechtse site, Harry's Place. Bij mijn weten heeft Haddad namelijk nooit het doden van afvalligen bepleit).
Segers maakt ook een opmerking over de vrijheid van onderwijs. De ChristenUnie is daar voor. Uiteraard, zou ik zeggen, want hoe kunnen anders de scholen met de bijbel floreren. Maar niet onbeperkt: 'De inspectie zal af en toe over de schouder van de docent moeten meekijken,' volgens Segers. Want 'als op de godsdienstles wordt geleerd dat je homo’s of afvalligen mag stenigen, dan heb je een probleem, zegt hij. Als daarentegen op een school wordt geleerd dat homo's later zullen branden in de hel, dan valt dat volgens hem weer wèl onder de vrijheid van godsdienst.

Ik kan wel wat begrip opbrengen voor Segers' pleidooi. Tendensen in de islam, in elke godsdienst, die haaks staan op de fundamentele vrijheden van de democratische rechtsstaat verdienen zeker onze aandacht. Of het nu gaat om het salafisme, dat overigens meer een probleem is in de Arabische wereld (Egypte!) dan hier, of welke andere vorm dan ook . Ik kan me bijvoorbeeld brede maatschappelijke discussies voorstellen over alle vormen van homo- of vrouwendiscriminatie, het niet toelaten van homo's als docent, de vrijheid van ambtenaren om geen huwelijken van homo's te voltrekken, het weigeren van homo's en vrouwen voor politieke ambten. Ook kan ik me voorstellen dat debatten nuttig kunnen zijn over de vraag of het geoorloofd is onwetenschappelijke theorieën als het creationisme (God schiep de wereld in zeven dagen) op staatskosten in Nederlandse scholen te laten onderwijzen. Of over de toelaatbaarheid van zondagssluitingen van openbare vermaakscentra als zwembaden in sommige gemeenten. Of het ijveren van bepaalde politieke partijen tegen abortus en euthanasie. En tenslotte lijkt het me ook geen kwaad kunnen om eens een debat te houden over de tendens van sommige religieuze gemeenschappen om op grond van dubieuze bijbelexegeses vierkant achter het Israelische nederzettingenprogram te gaan staan en volledig de ogen te sluiten voor Israels massale schendingen van de mensenrechten jegens de Palestijnen.
Ik vind het een goed idee van Segers. Segers verdient onze steun!

Nogmaals Itamar Marcus: wie hitst hier eigenlijk wie op?

Marcus

Het is een oud gezegd dat het eerste slachtoffer van een oorlog meestal de waarheid is. Een andere wijsheid is dat overwinnaars bepalen wat de officiële geschiedschrijving wordt.
Beide gaan op voor de manier waarop Itamar Marcus, de directeur van het door hem in 1996 opgerichte Palestinian Media Watch (PMW) praat over Palestijnen. Marcus was woensdagavond te gast bij Christenen voor Israel in Nijkerk, een plek waar hij overigens wel vaker komt. 
Zijn voordracht bestond eruit dat hij een lange reeks beelden en video´s uit zijn  laptop de revue liet passeren en daar commentaar bij gaf. De voorbeelden en het commentaar illustreren - zei hij - het verschil tussen wat de Palestijnen (de Palestijnse Autoriteit van Mahmoud Abbas) in het Engels zeggen tegen hun Israelische en Westerse gesprekspartners - en in het Arabisch tegen hun eigen mensen. Het is een oud stokpaard van een bepaalde categorie Israelische Palestijnen-watchers dat Marcus hier van stal haalde: de zogenaamde ´dubbele tong´ van de Palestijnen die hun onbetrouwbaarheid zou illustreren. In het Engels zeggen ze een twee-statenoplossing en vrede te willen,  in het Arabisch zeggen ze wat anders, aldus deze lezing. Vervolgens liet hij een eindeloze rij zaken zien die allemaal zouden moeten aantonen dat de Palestijnen de boel eigenlijk gewoon flessen. In feite was het echter een stroom ware, half-ware, regelrecht onware - en in alle gevallen tendentieus opgediende - informatie, waarbij zo´n beetje elk item op zijn minst ook van heel ander commentaar zou kunnen worden voorzien dan Marcus erbij gaf en waarbij het een zware opgave zou zijn kaf en koren te scheiden.

Grenzen
Zo liet hij beelden zien van een lied dat gezongen wordt bij een verjaardag van de Palestijnse organisatie Fatah, waarbij de grenzen van Palestina niet alleen de Westoever en Gaza maar ook Israel omvatten. Of kruiswoordpuzzels waarin Akka (Akko), Jaffa (Jaffo), Haifa en Tel Aviv net zo goed als Ramallah of Nablus steden in Palestina blijken te zijn. Voor Marcus is dat kennelijk een bewijs van het feit dat de Palestijnen toch eigenlijk Israel willen terugveroveren. Voor iemand die weet dat Palestijnen zichzelf in het dagelijks spraakgebruik definiëren als afkomstig uit de dorpen en steden van waaruit zij, of hun ouders of grootouders, in 1948 vluchtten of werden verjaagd, ligt dat toch ietwat anders. Moet je een hele bevolking verbieden van Palestina te spreken als ze het hebben over het gebied waar ze vandaan komen? Als dat historisch niet onjuist en bovendien ingeburgerd is in het spraakgebruik? Moet hen verboden worden Arabische namen te gebruiken in plaats van de Israelische (Jaffa in plaats van Jaffo, of Beisan in plaats van Bet Shean) als die namen door de Israeli´s veranderd zijn? Of, zoals in het geval van honderden dorpen, door de Israeli´s zijn verwoest en door kibbutzim of Israelische dorpjes vervangen? Kan zoiets niet gewoon samengaan met een streven naar vrede? Of is, zoals in de visie van de Marcussen van deze wereld, het pas in orde als de Palestijnen de taal en de geschiedschrijving van de overwinnaar tot de hunne maken?
En, trouwens, hoe zit dat met de Israeli´s die, in het officiële spraakgebruik op last van de regering, niet van bezette gebieden of Westoever meer mogen spreken, maar het moeten hebben over ´Judea en Samaria´? Die de namen Shechem en Hebron bezigen voor steden die Nablus en El-Khalil heten en die een half miljoen mensen hebben ondergebracht in nederzettingen die zijn gesticht op land dat in 1967 is bezet en dus afgepakt en gestolen van de Palestijnen? Hoe zit dat met Marcus zelf, die in zo´n nederzetting (Efrat) woont? Is het dan niet gewoon een chotspe om Palestijnen te verwijten dat ze zeggen dat Haifa in Palestina ligt?

Jezus
Misschien dat het was omdat hij bij Christenen voor Israel te gast was, die hun bijeenkomst openen met het lezen van psalmen en het houden van een gebed, maar Marcus had ook items in petto over het ontkennen van de christelijke (en Joodse) historie van Palestina. Hij liet een video zien waarin de mufti van Jeruzalem Jezus een Palestijn noemt en zegt dat Jezus wordt geëerd als een islamitische profeet. Marcus ziet hier een ontkenning van de christelijke geschiedenis in. En de meeste Christenen voor Israel die vermoedelijk weinig weten van de Islam, lijken hem daarin te volgen.Wat Marcus nalaat te vermelden, is dat Jezus in de Quran ´Issa heet en daarin inderdaad de status heeft van profeet. De mufti vertelt dus niet zoveel nieuws, of het moest zijn dat de mufti Jezus een Palestijn noemde. Nou ja, big deal. 
Problematischer ligt het feit dat dezelfde mufti, onlangs bij een herdenking van zoveel jaar Fatah het volgende zei:
  "47 years ago the [Fatah] revolution started. Which revolution? The modern revolution of the Palestinian people's history. In fact, Palestine in its entirety is a revolution, since [Caliph] Umar came [to conquer Jerusalem, 637 CE], and continuing today, and until the End of Days. The reliable Hadith (tradition attributed to Muhammad), [found] in the two reliable collections, Bukhari and Muslim, says:
"The Hour [of Resurrection] will not come until you fight the Jews.
The Jew will hide behind stones or trees.
Then the stones or trees will call:
'Oh Muslim, servant of Allah, there is a Jew behind me, come and kill him.'
Except the Gharqad tree [which will keep silent]."
Therefore it is no wonder that you see Gharqad [trees] surrounding the [Israeli] settlements and colonies. This is Palestine, when we talk about it, from the beginning of the Jihad, with the continuation of the Jihad, with the struggle, and with the way of the Martyrs."
Marcus (en de Israelische regering ook trouwens die hierover bij de PA heeft geprotesteerd) zagen in het feit dat de mufti deze hadith citeerde een oproep om Joden te doden. Het is een problematische hadith 1) in die zin dat hij nogal eens uit zijn context wordt geciteerd. Hij heeft betrekking op Mohammeds strijd tegen drie Joodse stammen die rond het jaar 625 in de buurt van Mekka te vinden waren en gemene zaak maakten met Mohammeds tegenstanders. De mufti verwees door deze hadith te citeren dus naar een historisch conflict tussen de profeet Mohammed met Joodse stammen zo'n 1400 jaar geleden. Je kan je afvragen wat de mufti dán had moeten aanhalen bij de 47ste verjaardag van een Palestijnse beweging die is opgericht als een beweging die is opgericht om verzet te bieden tegen de kolonisatie van heel Palestina. Maar aan de andere kant had hij dit ook wel wat mogen relativeren door de historische parallel wat meer nadruk te  geven. Als Marcus dát nu had gezegd....

Verering van geweld
 Een belangrijk - zoniet het belangrijkste - onderdeel van Marcus´ presentatie is wat hij het verheerlijken van geweld noemt. Daarbij gaf hij voorbeelden waarbij inderdaad vragen rijzen. Een voetbaltoernooi in het vluchtelingenkamp Al-Amari genoemd naar Wafa Idriss, de eerste vrouwelijke zelfmoordbom, die zichzelf in 2002 liet ontploffen bij een supermarkt in Jeruzalem (1 dode, 150 gewonden). Een voetbaltoernooi genaamd naar Abdel Basset Odeh, die zich in 2002 liet ontploffen tijdens een traditionele Seder (paasviering) in Netanyah (30 doden, 140 gewonden). Een plein, en zomerkampen, genaamd naar Dalal Mughrabi, een 20-jarig meisje dat in 1978 een commando leidde dat in rubberbootjes vanuit Libanon bij Haifa aan land kwam en een bus kaapte (37 doden), waarbij zijzelf omkwam.
Vooropgesteld dat dit ook mijn rolmodellen niet zijn, vallen er toch wat kanttekeningen te maken bij Marcus´ ééndimensionale presentatie van deze voorbeelden. Het Wafa Idriss-voetbaltoernooi vond plaats in het kamp Al-Amari waar Wafa Idriss zelf vandaan kwam en waar iedereen haar en haar nogal trieste levensgeschiedenis kende. Het toernooi genoemd naar Abdel Basset Odeh was een eenmalige gebeurtenis in 2003, kort na de Tweede Intifada waarin de gemoederen nog sterk werden beïnvloed door het feit dat tijdens deze opstand rond 5000 Palestijnen werden gedood (tegen plm.1000 Israeli´s). En Dalal Mughrabi, tenslotte, heeft de status van een soort historische figuur, uit een tijd waarin Israel elk gesprek met de Palestijnen afwees en strijd de enige optie leek. (Waarbij kan worden aangetekend dat de gijzeling van de bus bedoeld was om de passagiers te ruilen voor Palestijnse gevangenen. De doden vielen pas nadat een eenheid onder leiding van de huidige Israelische minister van defensie Ehud Barak de bus was aangevallen. De juiste toedracht van wat er toen gebeurde is nooit onderzocht, of in ieder geval nooit openbaar gemaakt).
Maar zoals gezegd  - dit zijn kanttekeningen bij de presentatie van Marcus, de kritiek op zich kan ik hier wel volgen. Dat geldt echter niet voor het feit dat hij ook schande spreekt van het feit dat kampen of toernooien genoemd worden naar Abu Jihad (Khalil al-Wazzir) of Abu Iyad (Salah Khalaf). Beiden zijn historische leiders van de PLO en beiden zijn door Israel vermoord. Marcus noemt ze ´terroristen´ omdat ze gewapende strijd hebben gevoerd tegen Israel. Maar daar wordt niet bij verteld dat dat in een andere tijd was (zie wat ik hierboven schreef over Dalal Mughrabi) en dat ze allebei ook hun nek ver hebben uitgestoken voor een twee-statenoplossing. Abu Iyad deed dat - voor een toen nog vijandig publiek - tijdens bijeenkomsten van de Palestijnse Nationale raad (het PLO-parlement). Ik heb dat meerdere malen meegemaakt als verslaggever. En Abu Jihad, die ik redelijk goed heb gekend, deed hetzelfde, maar meer binnenskamers. Dat Marcus vindt dat er geen kampen, straten, pleinen of wat ook naar deze mensen zouden mogen worden vernoemd is net zo belachelijk als Nederlanders de verering van Willem van Oranje verbieden omdat door zijn toedoen Spanjaarden zijn gedood. (Of Israeli´s het recht ontzeggen een plein naar Yitzhak Rabin te noemen, die heeft ook het nodige bloed aan zijn handen, namelijk). En wat voor Abu Iyad en Abu Jihad geldt, geldt ook voor Abu Ali Mustafa, de gematigde leider van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina die in 2001 tijdens de Tweede Intifada met een raket in zijn kantoor door de Israeli´s werd vermoord. Maar ook Abu Ali Mustapha is volgens Marcus een terrorist.

Niet minder tendentieus is Marcus´ betoog dat de Palestijnse Autoriteit de brief waarmee zij onlangs een aanvraag voor het lidmaatschap van de Verenigde Naties aanvroeg, liet overhandigen door Latifa Abu Hmeid, de moeder van vier ´terroristische zonen in Israelische gevangenissen´. Als we dit vergelijken met een verslag van de gebeurtenis van het persbureau AP lezen we iets anders: namelijk dat Latifa (70) is gekozen omdat ze model kan staan voor de situatie waarin de Palestijnen zich bevinden. Zeven (!) van haar zoons zitten gevangen, één zoon is door de Israeli´s gedood, en haar huis is twee keer door de Israeli´s opgeblazen.
Als ik vervolgens even Google op Nasser Abu Hmeid, de gevangen zoon met de zwaarste straf (zeven keer levenslang), kom ik te weten dat hij gold als de rechterhand van Marwan Barghouti, een belangrijke leider van Al-Fatah en de Aqsa strijkrachten van Fatah, die eveneens gevangen zit, maar bekend staat als een groot voorstander van een twee-statenoplossing met de Israeli´s. Barghouti zit op dit moment voor straf in een isoleercel, omdat hij onlangs bij een rechtszitting waar hij als getuige was opgeroepen, met een verslaggever sprak. Hij zei bij die gelegenheid dat het conflict over zou zijn als Israel zich terugtrekt tot de grenzen van 1967.
(En - dit zij nog even terzijde opgemerkt - hoe kritisch kijken de Israeli's eigenlijk naar hun eigen 'verheerlijkers van geweld'. Lees bijvoorbeeld even dit stukje. Of vraag je af waarom rabbijnen als Yitzhak Shapira en Dov Elitzur die een boek schreven waarin het doden van Palestijnse kinderen werd vergoelijkt omdat die zouden kunnen opgroeien tot vijanden, nooit is bestraft. Over deze zaken hoor je Marcus niet. Of beter: hij wijst erop dat een keer een vrouw is bestraft die pamfletten uitdeelde waarop een Quran, Mohamed en een varken stonden afgebeeld

Latifa Abu Hmeid overhandigt de aanvraag voor het VN-lidmaatschap aan de vertegenwoordiger van de VN in Palestina.

Welk doel?
Marcus vertelde nog veel meer en bij alles wat hij zei zijn op vergelijkbare manier vraagtekens en  nuanceringen op hun plaats. Waarmee ik niet wil zeggen dat alles wat Palestinian Media Watch ter berde brengt allemaal onzin is. Net als de grotere zusterorganisatie Memri (Middle East Media Research Institute) heeft PMW soms wel een punt. De Palestijnse tv is zeker niet het meest sophisticated medium dat ik ken, en hetzelfde geldt voor de krant Al-Hayat al-Jedida. Ook kan je je afvragen of alle kinderprogramma's die de Palestijnse tv brengt allemaal de toets der kritiek kunnen doorstaan (al overdrijft Marcus vaak ook op dit punt). Maar de grote vraag die zich aandient is: waartoe dient dit alles? Als het erom zou gaan de Palestijnse Autoriteit te wijzen op dingen die beter verbeterd kunnen worden, is dit niet de meest voor de hand liggende manier. Dan breng je de zaken heel anders en niet zo hetzerig en tenenkrommend vooringenomen anti-Palestijns als Marcus dat woensdag bij Christenen voor Israel deed. Dan heb je ook niet zo´n gigantische slipstream van islamofobe, rabiate, Israel door dik en dun verdedigende sites achter je aan die alles wat je rondbazuint honderdvoudig versterken en er soms nog een schepje bovenop doen (doe een steekproef: google één van de Palestijnse namen genoemd in dit stukje en zie wat ik bedoel).
Maar die slipstream, en die toon, zijn er niet zomaar. Ze zijn de bedoeling, ze zijn eigenlijk de raison d'être van instituten als Memri en Palestinian Media Watch. Beide zijn namelijk geen onderzoeksinstituten zoals ze beweren te zijn,  maar wapens in de 'war of words' die Israel voert tegen de Palestijnen, en via hen ook de gehele Arabische wereld en alle critici van Israels politiek, waar ze zich ter wereld ook bevinden. Ze zijn, naast tal van andere instituten als NGO-Monitor, Stand with Us, The Jerusalem Institute for Public Affairs en hoe ze allemaal mogen heten, een onontbeerlijke schakel in de enorme krachtsinspanning die Israel zich getroost in de propaganda-oorlog die het 'hasbara' noemt. Zoals in alle oorlogen - ik zei het al helemaal in het begin van dit stukje  - sneuvelt  ook in deze oorlog de waarheid als eerste, zeker in de handen van de strijdende partijen zelf. Voor christen-zionisten als Christenen voor Israel maakt dat niets uit. Die zijn bij voorbaat overtuigd dat wat Israel doet goed gedaan is en dat Palestijnen leugenaars en erger zijn. Bij hen gaat Marcus' verhaal erin als Gods woord in een ouderling. Maar anderen, die pretenderen toch wat afstandelijker naar het Israelisch-Palestijnse conflict te kunnen kijken - zoals de leden van het Nederlandse parlement die woensdag ook door Narcus werden gebriefd - zouden zich moeten schamen, dat ze blijkbaar alles wat Marcus ze voorschotelt voor lief nemen en nu een beroep doen op minister Rosenthal om de Palestijnse Autoriteit dan maar op rantsoen te zetten. Kunnen ze echt niet meer voorlichting en hetzerige propaganda van elkaar onderscheiden? Is het echt zo erg met de politici van de kleine christelijke partijtjes gesteld dat ze niet in staat zijn verhalen als die van Marcus zelf tegen het licht te houden?
 .   
1) Als aanvulling op de Quran is de overlevering van het handelen en de uitspraken van Mohamed door tijdgenoten ook een belangrijke bron van de islamitische interpretatie en jurisprudentie. Zo'n overlevering heet een hadith.           

Kolonisten hakken bomen om en vernielen auto's

Kfar Tapuah is een nederzetting nabij Nablus die in 1978 is gesticht, op land dat eigendom was van inwoners van het Palestijnse dorp Yasuf. Er wonen ongeveer 800 mensen die behoren tot de volgelingen van de racistische stichter van de ooit verboden Kach-partij, Meir Kahane.Christenen voor Israel, dat warme betrekkingen onderhoudt met de illegaal in bezet gebied wonende kolonisten,bezocht Tapuach in december 2011 en bracht als 'teken van vriendschap' tulpenbollen mee. Op de foto worden de bollen geplant (foto Christenen voor Israel).  

Israelische kolonisten hebben vrijdagavond meer dan 100 olijfbomen omgehakt die eigendom waren van Palestijnen ten zuiden van Nablus. Volgens de Palestijnse eigenaars waren enkele van de bomen zeer oud. Zij werden de 'Romeinse' bomen genoemd.

Kfar Tapuach

De kolonisten ware afkomstig uit  de nederzetting Kfar Tapuah tussen de dorpen Yasuf and Jamain, de functionaris van de Palestijnse Autoriteit belast met het monitoren van de nederzettingen, Ghassan Daghlas, heeft dat meegedeeld. Een andere groep kolonisten beschadigde twee auto's  van Palestijnen in het zelfde gebied, volgens Daghlas. De auto's van Abdul-Rahman Muhammad Abdul-Rahman and Hasan Wasif Asayra, uit het dorp Asira al- Shamaliya, stonden langs de weg tussen Huwara en de Israelische nederzetting Yitzhar. Daghlas had de Palestijnen gewaarschuwd voor wraakacties van de kolonisten ('prijskaart acties')  nadat het Israelische leger de afgelopen week drie zogenaamde 'outposts' had gesloopt. 

In Hebron staken kolonisten zaterdag een auto in brand bij de Tel Rumeida nederzetting. Eigenares Hana Abu Heikal, vertelde Ma'an dat de de kolonisten om twee uur 's nachts begonnen met het gooien van stenen naar haar huis en later haar auto in brand staken. Abu Heikal woont vlakbij de illegale 'outpost' Admot Yishai die in 1984 is opgericht. De weg naar Abu Heikals huis is gesloten wegens de nabijheid van de 'outpost'. Zij en haar buren moeten over een muur klimmen en een pad gebruiken om bij hun huis te komen. Zij kunnen hun auto's niet bij hun huis zetten.Abu Heikals auto is al verscheidene keren eerder in brand gestoken.

Tass Saada: van Palestijnse 'terrorist' tot bekeerde christelijke leugenaar

Taysir Abu Saada, alias Tass Saada, tijdens een optreden in Noorwegen (de man links is een vertaler). In de video-opname is te zien hoe hij daar voor een  gelovig publiek 'uitlegde' dat het conflict rond Israel al 4000 jaar oud is en teruggaat tot ruzies tussen Joden, Moabieten, Adomieten, Filistijnen en dergelijke.  

Deze dagen (van 20-27 augustus) waarde een zekere Tass Saada, een Palestijn uit Amerika, door Nederland om zijn vertaalde  boek 'Arafat was mijn held' te promoten en lezingen te geven voor afdelingen van de christen-zionistische organisatie Christenen voor Israel. Ook trad hij verleden week, samen met kamerlid Joël Voordewind van de Christen Unie, op op een festival van de EO. Een dag of wat later nam hij deel aan een door de Christen Unie georganiseerde 'ronde tafel-conferentie', waarbij behalve CU-kopstukken als Gert-Jan Segers en Joël Voordewind ook SGP-voorman Van der Staaij en de PVV-kamerleden Kortenoeven en De Roon aanzaten, alsmede Mient-Jan Faber (ex-IKV), en de dames Elise Friedman en Esther Voet van respectievelijke het CIDI en Nieuw Israelietisch Weekblad (Voet is overigens net ook overgestapt naar het CIDI).  Het Reformatorisch Dagblad wijdde een verslag  aan de bijeenkomst onder de kop 'Vredestichters nodig in Israel'. Afgezien daarvan verschenen er ook stukken over Saada inde Volkskrant, en op de site van de Wereldomroep (de lijst is lang niet volledig).

Wie is nu deze Tass Saada dat hij zoveel aandacht en publiciteit verdient? Wie is deze man die alom, van Volkskrant tot Christenen voor Israel, wordt aangekondigd als een ex-sluipschutter van de PLO, en chauffeur van Yasser Arafat die daarna alsnog het licht zag? Ex-Jodenmoordenaar, ex- terrorist en ex-moslim die zich bekeerde tot het christendom en nu pleit voor verzoening tussen Joden en Palestijnen? (Het is haast een cv die te mooi is om waar te zijn).  
En het antwoord op de vraag wie is Tass Saada  is simpel: de cv  IS dus gewoon ook niet waar, of hoogstens alleen ten dele waar. Tass Saada (die eigenlijk Taysir Abu Saada heet ) is niet de eerste ex-moslim die goedgelovige christenen zand in de ogen strooit met verhalen over een 'gruwelijk, terroristisch' verleden uit zijn pre-christelijke tijd en zijn daaropvolgende bekering tot het ware geloof in Jezus Christus - om daarmee vervolgens veel geld op te halen. Verhalen van de diep gevallen zondaar met wie het dankzij de Heere alsnog in orde kwam, zijn buitengewoon geliefd in kringen van het zeg maar, 'evangelische' christendom. En als het thema gevallen-zondaar-die-gered-werd-door-de-liefde-van-Jezus wordt verbonden met de in deze kringen ook erg gebruikelijke liefde voor Israel, dan geldt dat misschien wel des te meer. Tass Saada staat daarin niet alleen. Hij bevindt zich in het goede gezelschap van de 'bekeerde Palestijnse terrorist' Walid Shoebat, de van de dwaalleer van de islam teruggekomen ex-Egyptische Nonie Darwish, en de ex-verklikker van de Israelische geheime dienst (Shabak) Mosab Hassan Youssef (zoon van en vooraanstaand lid van Hamas). En misschien moeten we er de ex-Syrische Wafa Sultan (niet bekeerd maar wel uiterst anti-islam) en de ex-Libanese Brigitte Gabriel (die al christen wàs) meerekenen. Allemaal hebben die namelijk gemeen dat ze hun cv opleukten of domweg bij elkaar jokten om het effect te bereiken van hun overgang van een duister islamitisch/terroristisch/Israel-en-het-Westen-hatend verleden naar een heden van licht, anti-islamisme en pro-Israelisme. Allemaal hebben ze gemeen dat ze meeliften op de rabiaat anti-islamitische gevoelens van ultra-rechtse en evangelische kringen (met name in Amerika) En allemaal hebben ze gemeen dat ze er een dikke boterham aan verdienen. Tass Saada, die ook wel wat heeft met het bashen van de islam - zoals de Wereldomroep aangeeft bewondert hij Geert Wilders - is bepaald geen uitzondering.
Zijn cv gaat over hoe hij leerde Joden te haten, deelnam aan een slag tegen het Israelische leger (de slag bij Karameh), handgranaten gooide in huizen, Yasser Arafat kende en zijn lijfwacht en chauffeur was, een tijdje in Saudi-Arabië woonde, in 1974 naar de VS ging, zich in de jaren negentig tot het christendom bekeerde, leerde Joden lief te hebben (zoals de ondertitel van zijn boek zegt) en nu een soort NGO-tje in Jericho heeft (op dit moment houdt dat voornamelijk het runnen van een crèche in). Dit wordt dus door alle journalisten die hem interviewden overgeschreven, van Rolf Bos van de Volkskrant en Alfred Muller van het Reformatorische Dagblad tot de websitebeheerders van Christenen voor Israel. Niemand vraagt door. En dat is raar en onprofessioneel, want Saada's duistere, terroristische, Joden-hatende verleden bestaat volgens de gegevens die hijzelf verstrekt uit niet meer dan een jaar of twee (!) die hij zou hebben doorgebracht bij de PLO, namelijk van 1968-1970. Dat was van zijn 17e tot zijn 19e jaar.
Of Saada daadwerkelijk Arafat rondreed in die tijd is moeilijk te verifiëren, maar gezien zijn leeftijd niet buitengewoon waarschijnlijk. Of  hij echt handgranaten in huizen heeft gegooid is evenmin na te gaan, zolang hij geen bijzonderheden geeft om welke huizen dat dan wel ging. Het kan, maar is misschien niet heel erg waarschijnlijk. Want waar hij wèl verifieerbare details levert, valt hij als leugenaar door de mand. In zijn boek 'Arafat was mijn held' staan meteen al in het eerste hoofdstuk, dat gaat over de legendarische slag bij Karameh van 1968, twee kolossale onwaarheden plus zo'n keur aan onnauwkeurigheden en onjuistheden dat de vraag rijst of hij er echt wel bij was. De eerste onwaarheid is dat de PLO toen ''zelfmoordcommando's'' zou hebben ingezet. Geheel onwaar. Zelfmoordcommando's met bomvesten verschenen pas op het toneel in de jaren negentig. De tweede onwaarheid is dat de PLO tijdens de slag de Allenby-brug over de rivier de Jordaan zou hebben opgeblazen om de Israeli's van een terugtocht te weerhouden. Ook dat is kletskoek, zoals eigenlijk het hele verhaal dat Saada vertelt aan alle kanten rammelt als we het vergelijken met andere verslagen (zie bijvoorbeeld de versie van Wikipedia) .  
Afgezien daarvan kan deelname van Saada aan de slag bij Karameh nauwelijks, zoals hijzelf doet, als een terroristische activiteit worden gezien. Deze slag markeert de eerste keer dat de PLO (in nauwe samenwerking met het het leger van Jordanië) besloot verzet te leveren aan een van de toen frequente Israelische invallen (represaille-acties) in Jordanië, waarbij soms tientallen Palestijnen en Jordaniërs werden gedood. Het was een heroïsche daad, omdat van tevoren vaststond dat de slag niet te winnen was. Maar het feit dat zich eindelijk een organisatie manifesteerde die de Israeli's durfde te weerstaan, maakte de PLO in één klap populair in de Arabische wereld en bezorgde haar tienduizenden aanhangers. Als Saada deze daad van legitiem verzet aanmerkt als de 'terroristische' periode uit zijn leven waar hij spijt van heeft, is dat niet bepaald een manier om zijn populariteit te verhogen in Palestijnse kring. Hetzelfde geldt natuurlijk voor zijn bekering tot het christendom en zijn nadrukkelijk afstand nemen van de islam. En wat vanzelfsprekend helemaal zijn rol als 'vredestichter' ongeloofwaardig maakt, is dat hij zijn Palestijnse 'broeders' voorhoudt dat Israel het door God aan de Joden gegeven land is, Eretz Israel. Dat mag dan aan de bijbel zijn ontleend, maar iemand die zoiets zegt, diskwalificeert zichzelf volledig, zowel bij zelfs de meest goedwillende Palestijnse vredesactivisten als bij het Joodse en Israelische vredeskamp. Die beschouwen namelijk de bijbelse aanspraken op Eretz Israel van het rechtse zionistische kamp als één van de grootste struikelblokken voor een vergelijk tussen Israel en de Palestijnen - en terecht. Het feit dat Saada eraan toevoegt dat Joden en Palestijnen moeten leren in hetzelfde land te wonen (de Palestijnen met een soort van autonome -status, zoals hij tijdens de ronde tafelconferentie van de CU schijnt te hebben gezegd) doet daar niets aan af. Hoe zouden die Palestijnen zich daar dan moeten gedragen? Als een soort tweederangsburgers van een land dat nu eenmaal op grond van Bijbelse overlevering niet het hunne is ?
Het is jammer dat de meer orthodox christelijke gremia van de Nederlandse samenleving de flauwekul van mensen die zich opstellen als Tass Saada niet doorzien. Maar misschien is het wegens door de bijbel aangeleverde oogkleppen en de geringe kennis van de 'andere' kant van het conflict in die kringen, niet helemaal te vermijden. Ziehier bijvoorbeeld de reactie van Joël Voordewind (CU) op zijn ontmoeting met Saada: ''Wat ik sterk met hem deel, is dat we, zowel politieke partijen als kerken, in onze benadering van het conflict eenzijdigheden moeten vermijden en steeds moeten proberen beide kanten van de zaak in het oog te houden. Ook de Palestijnen hebben hun rechten. Laten we als christenen consequent de weg van de verzoening kiezen, en niet die van eenzijdigheid.''
Zeker, meneer Voordewind, mooi gezegd. Maar dan zou ik toch andere vrienden kiezen. Wat meer afstand nemen van het klakkeloos door Christenen voor Israel overgenomen concept dat wat Israel doet, inclusief het met nederzettingen vullen van de bezette Westoever, de vervulling is van bijbelse beloften. En gaan nadenken over vraag waaruit die Palestijnse rechten dan wel bestaan.

Itamar en de ´vergristelijking´ van het Nederlandse Israel beleid

Voordewind

Op de Westoever worden in de militante nederzetting Itamar vijf leden van een familie vermoord, Israel reageert daarop door te zeggen dat het 500 nieuwe huizen gaat bouwen in nederzettingenblokken op de Westoever. En het Tweede Kamerlid Joel Voordewind, komt met een motie. Wat voor een motie? Een motie waarin de regering gevraagd wordt de Israelische regering er nog eens op te wijzen dat  het nederzettingenbeleid illegaal is en ten koste gaat van de Palestijnse bevolking op wier grond de nederzettingen zijn gebouwd, een gewelddadig systeem van bezetting in stand houdt dat mogelijk geweld uitlokt, en bovendien ook nog eens de kans ongedaan maakt dat er nog ooit een op een vredesregeling met de Palestijnen uit de bus komt??
 Nou nee, daar kwam het Kamerlid Voordewind dus helemaal niet mee. Het Kamerlid Voordewind is namelijk van de ChristenUnie en die zit op de lijn dat Gods Uitverkoren Volk best alle internationale regels mag overtreden. Het mag van de CU en aanverwante ´gristenen´  namelijk nederzettingen bouwen waar het maar wil in het door de 'Heere God' aan hen Beloofde Land. Het Kamerlid Voordewind kwam daarom - in samenwerking met de SGP - met een motie waarin werd gesteld dat door toedoen van de Palestijnse Autoriteit in de Palestijnse gebieden een ´klimaat wordt gevoed waarin terroristische daden worden aangemoedigd in plaats van tegengegaan´. Dat zou gebeuren in het onderwijs, maar ook op straat, door straten en pleinen te vernoemen naar zelfmoordterroristen, zo meldt het dagblad Trouw vrijdag. 

Man ist was man isst (oder trinkt)

Vroeger was er de actie Boycot Outspan. Dat ging over  Zuid-Afrika, toen nog het land van de apartheid, een van oorsprong Nederlands woord dat sindsdien wereldwijd bekend werd. De slogan van Boycot Outspan was: Pers geen Zuid Afrikaan uit'. Het plaatje hiernaast was het bijbehorende affiche.

Het hedendaagse equivalent van de Outspan sinaasappel is Israelische wijn. Het Israel Producten Centrum in Nijkerk, om het zo te zeggen een filiaal van Christenen voor Israel, stuurde onlangs de volgende gezellige uitnodiging:  

Donderdag 10 en vrijdag 11 maart organiseren kosher restaurant H’Baron en Israel Producten Centrum samen een wijn- en spijsproeverij waarvoor wij u hartelijk uitnodigen.

Heerlijke Joodse gerechten en salades in combinatie met sublieme Israëlische wijnen onder leiding van Daniël Baron(restaurant H’baron) en John Farenhorst (vinoloog)

Mocht u niet in de gelegenheid zijn deze unieke proeverij te bezoeken, dan stellen wij u graag in de gelegenheid een proefdoos wijnen te bestellen.

Deze proefdoos bestaat uit de volgende wijnen:

1 fles Barkan classic chardonnay

1 fles Segal dry white wine

1 fles Barkan classic Rosé Shiraz

1 fles Noah Merlot

1 fles Noah Petite Syrah

1 fles Barkan classic Merlot/Argaman

Daarbij ontvangt u van iedere wijn ook de beschrijving en proefnotities.

Wat het Israel Producten Centrum en het restaurant H'Baron (in Amsterdam - ga er niet eten, ik heb de menukaart bekeken en de gerechten zijn erg fantasieloos en saai) er niet bij vertellen is dat de wijnen uit de proefdoos weliswaar het predicaat kosher hebben, maar toch allerminst kosher zijn als u begrijpt wat ik bedoel. Barkan, Israels grootste wijnhuis, heeft zijn voornaamste productiecentrum namelijk in een nederzetting op de Westoever: het Barkan industrieterrein, een annex van  de nederzetting Ariel. Het wijnhuis heeft wijngaarden door heel Israel, zoals het zelf zegt, en daarbij zijn ook wijngaarden op de Golan en elders in bezet gebied.
Segal (de nummer twee wijn uit de doos) is een dochter van Barkan. En het wijnhuis Noah is van een uit Marokko afkomstige meneer Murciano die een grote wijngaard heeft bij Hebron. Hij opereert vanuit de nederzetting Kiryat Arba, een 'hotbed' van de meest rabiate Arabierenhatende kolonisten die er zijn.
Kortom: het is niet overdreven te stellen dat deze 'sublieme Israelische wijnen' in veel gevallen afkomstig zijn van druiven die helemaal niet in Israel zijn gerijpt, maar op grond die is geroofd van Palestijnen en/of Syrië en in ieder geval is gerijpt op een plaats waar Israel volgens het internationale recht allerminst gerechtigd is wijngaarden of productiecentra te hebben. Eigenlijk is het vreemd dat dit soort wijnen, die dus op illegale wijze tot stand zijn gekomen, überhaupt in Nederland mogen worden geïmporteerd.
Waarmee ik maar wil zeggen: koop ze niet, deze sublieme Israelische wijnen. We zouden daarvoor ook een leus kunnen gebruiken als: drink geen wijn waarvoor Palestijnen hebben gebloed, of iets dergelijks. Maar misschien drukt de Duitse zegswijze; man ist was man isst (men is wat men eet - en in dit geval drinkt), op een nog betere manier uit wat ik bedoel. Wie wijn van Barkan of Noah achterover slaat, maakt zichzelf tot een mede-kolonist en bezetter, en uiteindelijk ook medeplichtig aan moord. Ik weet dat dit Christenen voor Israel geen moer kan schelen, want zij zien Palestijnen (zelfs als ze christen zijn, geloof ik) als iets subhumaans, verblind als ze zijn door de 'uitverkorenheid' van het Joodse volk en zijn vermeende goddelijke rechten. Maar gelukkig is niet iedereen behept met een dergelijk door overmatig christendom vervormd geweten. Laat ze daar in Nijkerk toch lekker met hun wijnen blijven zitten, alsjeblieft!

Sonja, zie de reactie onder dit stukje, maakt me erop attent dat sommige wijnverkopers, en het Gilde van Sommeliers, net doen alsof die Israelische wijnen allemaal uit Israel komen, wat dus niet het geval is. Zij schakelen hun geweten gewoon uit door net te doen of ze niet beter weten. De Israelische wijnhuizen werken overigens actief mee om deze zogenaamde verwarring te creëren en in stand te houden. Zo is volgens hen wijn uit de nederzettingen Hebron of Gush Etzion afkomstig uit 'the southern Judean hills' en gaat het bij wijn van de Syrische Golan hoogvlakte om wijn uit 'Northern Galilee'. Leugentjes om bestwil zullen we maar zeggen. Maar allerminst onschuldige leugentjes.

'Missing Peace', een nieuw initiatief dat Israel gaat redden van 'demonisatie en delegitimatie'

Een uiterst curieuze avond, gisteren, in het nieuwe gebouw van de Liberaal Joodse Gemeente in Amsterdam.Een 80-tal mensen was daar samengestroomd naar aanleiding van de volgende, op zich ook al tamelijk  curieuze uitnodiging: 

If Israel goes down we all go down.
                                         Jose Maria Aznar 17 juni 2010

Jeruzalem 15 september 2010
De laatste jaren is de internationale positie van de staat Israël zienderogen verslechterd.  Militaire middelen zijn allang niet meer de enige wapens die tegen Israël worden ingezet. Delegitimeren, demoniseren, boycot, "lawfare", desinformatie en geschiedvervalsing  zijn middelen die vooral in Europa tegen Israël worden ingezet. Velen zijn Israël daardoor gaan beschouwen als een pariastaat. Joodse gemeenschappen in Europa voelen in toenemende mate de gevolgen van deze ontwikkelingen. De geciteerde uitspraak van de Spaanse ex-premier Aznar, na de jongste internationale aanval op Israël was vooral bedoeld als een alarmsignaal naar de Europese politiek.  Het resulteerde in de oprichting van een Europees platform onder de naam "Friends of Israel".
In Israël zelf  is sinds het verschijnen van het Goldstone rapport koortsachtig gewerkt aan verandering in de public diplomacy. Dat heeft geleid tot ongekende vormen van samenwerking tussen allerlei pro Israël organisaties en de Israëlische overheid.Missing Peace is één van de initiatieven die voortkwam uit deze samenwerking, en beoogt herziening van de public diplomacy voor Israël in Europa. Het Israëlische bureau dat werd opgericht door ex-Nederlanders, werkt aan verbetering van de informatie voorziening over het Midden Oosten in landen zoals Nederland. Missing Peace doet onderzoek naar gebeurtenissen die van invloed zijn op de meningsvorming over Israël in Europa. Onvolledige rapportage over het Arabisch Israëlische conflict wordt door Missing Peace onderzocht en waar nodig aangevuld met de ontbrekende informatie. Tevens wordt proactief informatie verstrekt over actuele ontwikkelingen. Missing Peace beschikt over een scala van betrouwbare en goed geïnformeerde bronnen in en buiten Israël. Door de locatie van het bureau in Jeruzalem is Missing Peace in staat om informatie uit de eerste hand te verkrijgen en veldonderzoek te doen. Door zijn opzet en werkwijze beoogt Missing Peace te gaan fungeren als het facilitair bureau voor allen die betrokken zijn bij de public diplomacy voor Israël in Europa. Nederland zal daarbij fungeren als het pilot project van Missing Peace.

Het ging dus om niets minder dan de lancering van een nieuw project, een pilot project nog wel, om de 'delegitimering' en 'demonisatie' van Israel tegen te gaan op basis van de dagelijkse desinformatie en geschiedvervalsing die de media blijkbaar over ons uitstorten. Het project op zich is een samengaan van een clubje dat zich Israel Facts noemt en dat gedragen wordt door de tot het jodendom bekeerde Nederlander Yochanan Visser (foto hiernaast) die in de Israelische nederzetting Efrat woont, met de groep Hineni (die niets anders is dan een deels in Israels en deels hier opererende subdivisie van Christenen voor Israel). Beide instanties staan bekend om hun deskundige gebruik van 'betrouwbare en goed geïnformeerde bronnen'. Yochanan Visser krijgt regelmatig een platform in de ultra-christelijke Nederlandse pers en soms ook de Volkskrant, om stukken te slijten waar rechtse, pro-Israelische mensen 'hun vingers bij kunnen aflikken' om nog eens een dezer dagen veelgehoorde term te bezigen. Christenen voor Israel behoeft vermoedelijk geen nadere aanbeveling, ze zijn genoegzaam bekend. Aanvankelijk had ik begrepen dat ook een groepje dat door het leven gaat onder de naam Stichting WAAR (waarachter zich de onvermoeibaar pro-Israel bloggende Ratna Pelle en de tot voor kort tot het bestuur van het Nederlands Israelietische Kerkgenootschap behorende Marijke Slager verschuilen) bij Missing Peace onderdak had gevonden. Maar Ratna Pelle liet in een reactie (zie onderaan dit stuk) weten dat de Stichting Waar, die zich zich in het verleden verdienstelijk heeft gemaakt met het schrijven van ingezonden brieven en 'onderzoeken' waaruit zou moeten blijken dat de NRC en de NOS hopeloos anti-Israel zijn in hun berichtgeving, niet bij dit initiatief is betrokken. .

En ja, iedereen was er. Veel christenen voor Israel, wat Likud ouderen en jongeren, voornoemde Ratna Pelle, en Frits Barend (bovenste foto), die ondanks alle blijken van het tegendeel altijd heeft volgehouden dat hij heus niet kritiekloos tegenover Israel staat en best progressief is, maar nu definitief dat masker aflegde door als 'spreekstalmeester' op te treden. Ook hij vond dat aan de delegitimering en de foute berichtgeving dringend een einde moest worden gemaakt. Hij 'ergerde zich dood' als bij Pauw en Witteman mensen als Hans van den Broek of Jort Kelder maar gewoon hun gang konden gaan zonder te worden tegengesproken.

Opzienbarender was de aanwezigheid van de Israelische ambassadeur Harry Kney Tal (foto links), die met zijn aanwezigheid en ook met zoveel woorden in een inleiding bevestigde dat het nieuwe 'Missing Peace' initiatief de hartelijke instemming en steun geniet van de ambassade en van de Israelische regering. Kney Tal hield een lang betoog waarin regelmatig woorden 'terugkwamen als ''smear campaign', 'demonize', 'delegitimize'. Zijn verhaal kwam erop neer dat het delegitimiseringsproces al gaande is sinds de Tweede Intifada en steeds erger wordt. Dat de tegenstanders van Israel misbruik maken van het feit dat de meeste mensen weinig of niets weten van de manier waarop de Palestijnen alle openingen van Israel tegenwerken of afwijzen, zodat hun propaganda kan doordringen tot het grote publiek en soms zelfs tot de Israelische pers. En dat het Goldstone rapport na de oorlog in Gaza bewijst hoever de aanvallen gaan, want dat was een 'frontale aanval waarin Israel werd weggezet als criminele staat, die zijn leger losliet op onschuldige burgers'. Van dit soort berichten naar delegitimering van Israel was dan nog maar een kleine stap.
Kney-Tal betoogde dat het tijd was voor een nieuw soort diplomatie. Want hasbara, een begrip dat nog stamde uit de tijd van Ben Gurion, was re-actief. Hasbara ging uit van een gebeurtenis, vervolgens werd uitleg gegeven en daarna zou het publiek het kunnen begrijpen. Maar in deze tijd van delegitimering was volgens hem een nieuw soort pro-actieve publieke diplomatie vereist.

De daaropvolgende spreker was de nieuwe directeur van het nieuwe Missing Peace, de Amerikaan Richard Landes (foto hiernaast), lector in de Geschiedenis van de Middeleeuwen aan de Universiteit van Boston. Landes staat al lang bekend als een pro-Israelische ultra. Op een recent symposium van de Yale universiteit over antisemitisme sprak hij over 'What Drives Jews to Loathe Israel Publicly and What To Do About It?” Hij heeft een blog, Augean Stables, zijn dochter werkt als voorlichter van het Israelische leger, en Landes zelf heeft zich enige faam verworven met zijn uitvinding 'Pallywood'. De term is ontleend aan Hollywood en Bollywood (de Indiase pendant van Hollywood) en met de naam bedoelt hij te beschrijven dat Palestijnse cameralieden en andere Palestijnen in dienst van Westerse media de kluit belazeren door dingen te filmen als het doodschieten en/of gewond raken van Palestijnen terwijl het in feite gaat om fake-incidenten. In een volstrekt wazige presentatie liet Landes nog maar eens de beruchte dood van het jongetje Mohammed al-Durra in Gaza zien, (een incident dat tien jaar geleden plaatsvond, heel toevallig verwees ik een paar dagen geleden op dit blog naar een recente Al-Jazeera reportage over de nabestaanden). Landes liet middels PowerPoint zien dat van de berichtgeving niets deugde (ik geloof dat hij bedoelde dat het jongetje helemaal niet dood is, kortom dat het incident nooit heeft plaatsgevonden, maar ik moet eerlijk zeggen dat hij dermate warrig praatte dat ik hem niet helemaal kon volgen).
Eén centraal punt uit zijn betoog heb ik echter wel opgepikt. Dat was dat Israel zwak staat omdat het zelfkritiek kent en  een democratie is met een vrije pers (wat ook voor het Westen geldt) terwijl dat voor de tegenstanders helemaal niet geldt. Dat zijn met name radicale moslims als ik hem goed heb begrepen en mensen die de verworvenheden van die vrije Westerse samenleving gebruiken om diezelfde samenleving om zeep te helpen. De 'democratie gebruiken om de democratie te vernietigen', in zijn woorden.
Landes redeneerkunst bereikte geweldige hoogten toen hij ging vertellen wie die mensen dan wel zijn: het is een coalitie van 'Jihadisten en linksen'. En die linksen zijn zo van haat vervuld jegens de westerse maatschappij dat zij omwille van de samenwerking bereid zijn te vergeten dat die jihadisten zaken als vrouwenrechten, democratie en vrije meningsuiting helemaal niet kennen. En wie dan nog niet begrepen had wie die linkse westerlingen zijn die zo bezeten zijn van haat tegen het Westen dat zij hun principes even vergeten, vulde professor Landes nog even aan dat dat de leiders zijn van organisaties als Amnesty International, Human Rights Watch en vergelijkbare NGO's die steeds Israel aanvallen en delegitimeren. 'Allemaal mensen met een radicaal links verleden,' aldus de prof...

 Ik moet zeggen dat ik sinds de figuur van majoor Kong in de film Dr Strangelove van Stanley Kubrick nooit een gavere vertolking van acute paranoia heb gezien, maar ik heb sterk het gevoel dat ik één van de weinigen, zoniet de enige was die het zo zag, gisteravond. Er waren overigens wel meer onderhoudende momenten. Zo was er de VVD-nestor Frits Bolkestein die ambassadeur Kney-Tal in alles bijviel, maar vervolgens de pijnlijke vraag stelde waarom zijn regering niet gewoon een bouwstop in de bezette gebieden handhaafde. Het bracht Kney-Tal - in opnieuw een enorme omhaal van woorden - tot de opmerkelijke uitspraak dat de nederzettingen nooit het probleem zijn geweest in de onderhandelingen met de Palestijnen en dat het onbegrijpelijk is dat zij nu ineens voorwaarden gingen stellen waar onderhandelen zonder voorwaarden vooraf op zijn plaats zou zijn.
Na de pauze, tijdens de presentatie van een program van activiteiten van de nieuwe organisatie die overigens wat in het vage bleef, was er ineens een vraag van de journalist Canaan Lifschitz van Haaretz aan Yochanan Visser of hij - als kolonist - wel de goede persoon was om Israel te verdedigen. Vissers antwoord was dat hij woont in het Gush Etzion bloc dat ook voor 1948 al bestond en gewoon na 1967 weer als het ware was heropgericht, dus niets aan de hand. Een opmerking waar van alles niet aan klopt - Efrat bestond niet voor 1948 en wordt weliswaar tot het Gush Etzion blok gerekend, maar dat blok is nu vele malen groter dan het voor 1948 ooit is geweest. En trouwens als Israeli's rechten hebben in gebied dat in 1948 door Jordanië werd bezet, hoe zit het dan met Palestijnen in Haifa en Jaffa die  in 1948 door Israel werden ingenomen? Maar toch was het leerzaam om Visser aan het woord te horen. Voor ik hem in levende lijve had gezien en gehoord dacht ik dat hij een pathologische leugenaar was omdat alle details in zijn stukken altijd op zijn minst dubieus zijn en vaker nog  aantoonbaar onjuist. Nadat ik hem gisteren heb zien en horen praten -  timide, stamelend bijna - begreep ik dat het erger is. Hij jokt niet bewust, dit is wat hij heilig gelooft. Het is zijn enige waarheid.
Nog één detail dat ik niet mag overslaan: ook Ronny Naftaniël van het CIDI  was van de partij. Hij kwam tijdens de presentatie van het 'actieprogramma', met de vraag hoe mensen die in Israel wonen denken te kunnen gaan lobbyen in Den Haag of in Brussel. Een opmerkelijke vraag. Ik denk dat we eruit op mogen maken dat het CIDI niets met 'Missing Peace' te maken wil hebben en bij de oprichting ervan niet is geraadpleegd. Blijkbaar wilde Naftaniel afstand nemen.