Talking to Israelis is so useless

Vandaag ben ik een dief. Noam Sheizaf, blogger onder de naam Promised Land, geeft weer hoe het is om met - andere, rechtse - Israëli's te discussiëren over zoiets als het Goldstone rapport. Er is niets aan toe te voegen. Ik hoop dat Noam me vergeeft dat ik het van hem jat.

Being part of the lefty ultra-minority in Israel – and obsessed with politics at the same time – I get mixed up regularly in political debates (fights?) with friends, family members, coworkers, writers and readers of pro-Israeli blogs, and basically, whoever is around. But lately, I have to admit, I’m getting tired of this habit. I feel that no matter what the issue at hand is, Israelis and their supporters fall back to the same argument:
The Palestinians want to destroy us, and therefore, whatever we do to them is justified.
It doesn’t matter that A doesn’t necessarily leads to B (even in war not everything is justified), it doesn’t even matter we are talking about something else completely, say racism towards Arab Israeli citizens or the future of Jerusalem. Whatever I say, wherever we go, we end up at the same station. The Palestinians want to destroy us, and therefore, whatever we do to them is justified.
I try to speak about Gaza, and say, the illegal use of phosphorus bombs against civilians.
“How do you know the IDF did that?” the answer comes. “Don’t say you believe that self-hating Jew, Goldstone?”
-    Well, there are pictures of the bombs exploding, there are people with phosphorus-like burns, and I know that every combat unit in the IDF carries standard phosphorus ammunition, because I’ve been there and I even used it in training.










-    You don’t get it, do you? The Palestinians want to destroy us all. What we did in Gaza was self-defense, like everyone else would have done. We didn’t want to kill those children. We did what’s necessary. It was justified.

And that’s basically it. You can’t ask about war crimes, you can’t discuss the phosphorus. Everything becomes irrelevant.
So I forget about the Goldstone report, just like the Israeli media did, and I try to write about Obama’s effort to re-ignite the peace process, or about the fact that from an Israeli perspective, there is no real alternative to the two-state solution. I ask, for example, why Israel can’t stop building settlements, even for a limited time.
-    Because settlements are not the issue. They are not the obstacle for peace. We can evacuate them whenever we want.
-    If it’s no big deal, what’s preventing us from stopping, even as a favor to Obama?
-    The whole demand is a trick to divert us, and the rest of the world, from the real issue: that the Palestinians want to destroy us. Therefore, building settlements is justified.
-    I fail to see the connection. The Hamas is indeed a problem, but surly, Abu-Mazen… I mean, look at his efforts to keep the West Bank quiet…
-    If everything is quiet, what’s the rush to hand back land?
-    Because if we don’t, we will have another Intifada.
-    And in this case, we will give them nothing! We don’t deal with terrorists!
-    So, when do we get the point where we do give them something?
-    It’s simple: When they don’t want to destroy us anymore.
-    And how do we know that?
-    We can’t. Look at what happened in Gaza. We withdrew and what did we get in return? The Hamas with its rockets. Imagine us withdrawing from the West Bank, and five years later we get the Hamas there as well, 15 minutes from Tel Aviv! You can never trust the Palestinians. All they want is to destroy us.

And so it goes on and on. The Israelis found the perfect argument. It’s the reason and the outcome of everything. It’s the way to understand the past, behave in the present and foresee the future. It’s the full circle, the ying and the yang, and there is no way to break it, since Israelis seem to know what’s in the Palestinians’ hearts. And this is something you can’t debate.
The only possible solution is to surrender. “OK,” I say. “I’ll go along with your logic. We can’t leave the West Bank, and we can’t deport 2 million Palestinians by force…”
-    No way! This is a democracy!
-    Yeh, I know… and the one-state solution is out of the question…
-    Out of the question! We will have an Arab majority! This will be the end of everything!
-    So what do you basically suggest we do?
(Silence, followed by a long speech)
-    Look. What are you getting at? Are you trying to say we don’t want peace? Don’t you remember the Camp David summit? We offered them almost everything, everything! Not to mention Oslo! And Gaza! And Madrid! It’s not that we don’t want peace! We love peace! It’s the first word in Hebrew! Show me another nation where peace means also Hello!
-    Well, in Arabic…
-    …The point is that we want peace. Do you think we enjoy all these wars? Remember what Golda Meir said? “We will forgive the Arabs for what they did to us, but we will never forgive them for what they made us do to them.” Beautiful, isn’t it? Captures the whole thing… I mean, look at the people we are dealing with. This is no Europe. It’s the Middle East. The Arabs, they never accepted us here. Remember the second Intifada? The first Intifada? Lebanon? Yom Kippur war? Remember the PLO convention in 64′? That was before we took the territories! Do you remember the partition offer in 47′? Why didn’t they take it? Did you know the Gran Moufti supported Hitler? Hitler! Remember the riots in 36′? There wasn’t even a state of Israel back then! And what about the pogroms in 29′? The Tel-Chai incident in 1920?
-    I’m trying to think about the future. This leads us nowhere, the Palestinians have their own list of pogroms, lets take the Nakba for instance…
-    The Nakba? What’s that has to do with it? Why are they always so obsessed with the Nakba, those Palestinians? They should look forward, settle the refugees where they are, build their nation… and you, why do you criticize Israel all the time? Can’t you write about them for a change?
-    Like what?
-    For example, about the incitement in the Palestinian society. They really don’t like us, you know.
-    They want to destroy us.
-    I see you are learning something after all.

Broer woordvoerder Hamas sterft in Egyptische gevangenis

Youssef Abu Zuhri, broer van Hamas-woordvoerder dr Sami Abu Zuhri is overleden in een gevangenis in de Egyptische stad Alexandrië. Hamas heeft zijn dood in een verklaring veroordeeld als 'moord'. De 38-jarige Youssef Abu Zuhri werd in april gearresteerd in een huis in de Egyptische grensplaats El-Arish, nadat hij via een tunnel aan de grens met Gaza illegaal Egypte was binnengekomen. Volgens Hamas was hij tijdens zijn gevangenschap gemarteld om gegevens uit hem te krijgen over Hamas en vervolgens gestorven aan inwendige bloedingen. Egypte weet zijn dood aan 'een storing van de bloedsomloop'. De dood van Youssef werd door diens broer Sami (foto) bekendgemaakt op een persconferentie die werd uitgezonden door de aan Hamas gelieerde Al-Aqsa tv. De Egytische blogster Zenobia meldde dat in Cairo het scherm op zwart ging toen het woord 'martelen' viel.

In memoriam Leila de Duif

Ik heb nooit met haar gecorrespondeerd, laat staan haar ontmoet, maar haar wel leren kennen als een van de interessantere bloggers: Leila Abu Saba, bloggend onder de naam A Dove's Eye View. Geboren in de VS, van christelijk Libanese origine, getrouwd met een Schot met een Joodse moeder, en moeder van twee jongens van nu zo'n zeven en acht jaar. Vijf jaar geleden begon ze haar blog, kort daarna kreeg ze borstkanker, daarna leverkanker. Tijdens haar ziekte haalde ze een graad in 'fine arts', was ze bezig aan een roman en schreef ze haar blog, waarop flarden van haar familieleven (ze vierden Chanukka en Kerst, Pesach en Pasen), observaties over Israël-Palestina, Libanon en nog tal van andere zaken, plus een verzameling recepten uit de traditionele Libanese keuken. Op 12 oktober overleed Leila. De peace loving blogosphere is een fijnzinnig, nesjommedik (om het op zijn jiddisch te zeggen), lid kwijtgeraakt.

VS tegen verzoening Hamas en Fatah - willen alleen praten met hun 'eigen' Palestijnen

Volgens de krant Haaretz van vandaag hebben de VS Egypte laten weten dat zij tegen het verzoeningsakkoord van Hamas en Fatah zijn. Zij zouden vasthouden aan de principes van het 'Kwartet' dat Hamas niet in aanmerking komt voor meedoen aan wat het vredesproces wort genoemd, omdat de beweging Israël niet erkent en niet met zoveel woorden alle tussen Israël en de Palestijnen gesloten akkoorden heeft aanvaard. Volgens Haaretz zou de Amerikaanse onderhandelaar George Mitchell deze boodschap zaterdag in Cairo hebben overgebracht aan de man de het akkoord tussen Hamas en Fatah heeft bewerkstelligd, de chef van de Egyptische mukhabarat (veiligheidsdoenst) Omar Suleiman.
Het nieuws is afkomstig van Barak Ravid, een verslaggever die er vaak naast zit omdat hij zich regelmatig laat verleiden de 'wishful thinking' van de Israëlische regering als nieuw in de krant te zetten. Maar ditmaal zou het verhaal, mede door zijn nauwe banden met het kabinet, wel eens kunnen kloppen.
En als het waar is, is het erg slecht nieuws. De enige kans dat de Palestijnse kant ooit een akkoord zou kunnen sluiten dat breed gedragen wordt, is als de gelederen weer worden gesloten en de deling tussen Gaza en de Westoever wordt opgeheven.

Egypte had een akkoord bereikt dat voorzag in nieuwe verkiezingen in juni 2010 (waarbij 80% van de kandidaten worden gekozen via partijlijsten en 20% als 'vrij ' kandidaten). Tot juni zou Gaza worden bestuurd door een comité bestaande uit afgevaardigden van Fatah zowel als Hamas en er zou een integratie komen van de politiediensten van beide.
Beide partijen hadden zich hiermee akkoord verklaard en Egypte had bepaald dat de ondertekening van het akkoord op 25 oktober zou zijn. Maar die datum is intussen was op losse schroeven gezet, doordat de Palestijnse president Mahmoud Abbas zich onmogelijk heeft gemaakt door in de VN Mensenrechtenraad een stemming over het Goldstone rapport uit te stellen. Hamas weigerde daarop in zee te gaan met dit leiderschap van Fatah, dat nu wijd en zijd in Palestina wordt gehaat. Egypte had daarop voorgesteld dat beide partijen in ieder geval voor 15 oktober hun handtekening onder het akkoord zouden zetten, dat dan later op een nader te bepalen datum kan worden bekrachtigd.

Het verzet van de VS tegen een verzoening van Fatah en Hamas geeft eens te meer aan dat van de regering-Obama waarschijnlijk niet al te veel verwacht kan worden met betrekking tot het Israëlisch-Palestijnse probleem. De gang van zaken rond de eis van een bouwstop in de nederzettingen, die Washington onceremonieel weer liet vallen toen dat Israël niet zinde, was al een duidelijke indicatie dat Obama, ondanks hoopvolle geluiden bij de start, qua aanpak niet verschilt van de regeringen-Clinton en Bush en een akkoord nastreeft volgens de parameters die Israël stelt. Het feit dat de VS het Goldstone-rapport onder tafel werkten en Mahmoud Abbas onder druk zetten om daarin mee te gaan, was een tweede sterke aanwijzing. Het afwijzen van een verzoening Fatah-Hamas is een derde, zo mogelijk nog verontrustender indicatie. Kennelijk willen de VS (en Israël) alleen praten met hun eigen Palestijnen, Palestijnn die doen wat zij zeggen en in alle opzichten afhankelijk zijn van hen, wel te verstaan.

Hamas postpones signing the agreement with Fatah - does not want agreement with this leadership

People in Gaza throw shoes at a poster of Abbas. Throwing shoes at someone - or calling him son af a shoe - is a very serious insult in the Arab world.

A delegation of Hamas, under Moussa Abu Marzouq had talks in Egypt and formally asked the Egyptians to postpone the signing of a reconciliation agreement with Fatah, which was planned to take place the 25th of October in Cairo. Hamas does not want to conclude the agreement with this leadership of Fatah, after it postponed the vote about the Goldstone report in de UN Human Rights Council. Hamas-parlementarian Yahya Moussa said that 'the dismissal of that leadership has become not only a Hamas demand, but also a demand by the Palestinian public as well as other Palestinian opposition factions.'
'There are angry sides amongst the Palestinian public who would not accept that Hamas signed agreement with those who are accused of selling martyrs blood through withdrawing the report which was supposed to be submitted to the UN Human Rights Council,' Moussa said. 'Fatah, the PA, and the PLO must amend the situation,' he added, before Hamas can reconcile with them.

And analist Sami Khoury wrote: 'Abbas has failed his people, but he can partially redeem himself and set the stage for his successor to play a more effective role. He should act with honor and confidence by stepping down as PA president, calling a new election to bring in a more legitimate and capable leadership, and focus his energy on where he started his days decades ago when he still had credibility and courage -- by reconstituting the PLO as the coordinating body for all Palestinians,'

Een beetje vroeg voor een vredesprijs

Stel je voor, je bent president van de Verenigde Staten. Het is nacht. Je slaapt. En dan gaat de telefoon. Je denkt aan een calamiteit - onze ambassade in Afghanistan, of ons hoofdkwartier in Irak - het zal toch niet??
Maar de stem aan de andere kant is geruststellend: Oslo aan de lijn, over de Nobelprijs, kan ik doorverbinden?
Tja, wat denk je dan? Droom ik? Carter kreeg de prijs voor zijn inzet voor de vrede pas in 2002, na zijn presidentschap (waarin hij er een vrede door had gedreven tussen Egypte en Israël). Al Gore kreeg een gedeelde prijs voor zijn inspanningen voor het klimaat, en dat was ook nadat hij vice-president af was. Maar ik? Ik bén nog president. En we staan voor de afgrijselijke keuze tussen het bedenken van een exit strategie voor Afghanistan, of het sturen van nog minstens 40.00 man extra zoals generaal McCrystal wil. In Irak is de ellende ook nog lang niet voorbij. En dan het Midden-Oosten ..... Of droom ik, ben ik president af, zijn de Iraakse en Afghaanse nachtmerries over, en is het toch nog wat geworden met die twee-statenoplossing tussen die arrogante Netanyahu en die zak patat van een Abbas?
Maar dan dringt langzaam die stem met dat Noorse accent tot je door, die zegt dat je de prijs krijgt voor je inspanningen voor een kernwapenvrije wereld. Langzaam wordt je wakker. En bijna zou je gaan tegenwerpen dat het toch ook maar sinds ongeveer gisteren is dat je daaraan werkt.. maar slaperig en wel hou je je natuurlijk in. Het is tenslotte een geweldige eer.