Hamas: een bruikbare onderhandelingspartner, of hoe fout het is om te denken dat er niet met ze te praten valt

In de NRC stond een advertentie waarin werd gepleit voor contact met Hamas. Ook ik had mijn naam daaronder gezet. Misschien is de plaatsing van deze advertentie een goede gelegenheid om mijn post van  augustus nog een keer te herplaatsen:


Het is verbazend te zien hoezeer de geschiedenis van Hamas een kopie is van de geschiedenis van de PLO. Ali Abunimah van The Electronic Intifada citeerde onlangs een voordracht die de Palestijnse politicoloog Tamim Barghouti in april 2009 gaf op de universiteit van Georgetown. In die voordracht wees Barghouti erop dat de PLO destijds de keuze had tussen erkenning of legitimiteit en dat de oude garde van de PLO uiteindelijk koos voor erkenning. Dat leidde ertoe dat de PLO op termijn haar legitimiteit kwijtraakte, wat op zijn beurt de weg vrijmaakte voor Hamas om op het toneel te verschijnen.
Intussen zijn we 20 jaar verder en wordt Hamas met hetzelfde dilemma geconfronteerd als destijds de PLO. Net als destijds van de PLO werd geëist dat zij eerst Israël erkende voordat zij mee mocht onderhandelen, eisen de Verenigde Staten, de Europese Unie en Rusland (het Kwartet) nu van Hamas dat zij haar principes opgeeft om als gesprekspartner bij vredesonderhandelingen te worden geaccepteerd. Als Hamas dat zou doen, zou zij echter net als de Palestijnse Autoriteit haar raison d'être als bevrijdingsbeweging kwijtraken.
Het is interessant om te zien hoe Hamas met dit dilemma omgaat en probeert legitimiteit en erkenning met elkaar te verzoenen. Ik geef twee voorbeelden aan de behandeling waarvan ik door de vakantie niet eerder toekwam. Eén is een belangrijk rapport van het United States Institute of Peace (www.usip.org) dat in juni 2009 verscheen, het andere een lange rede die Khaled Meshal, hoofd van het politburo van Hamas hield op 25 juni in Damascus, als antwoord op de rede die president Obama op 4 juni hield in Cairo.

I) Eerst de rede van Meshal:
Meshal was er duidelijk op uit nog eens duidelijk te maken dat Hamas bereid en voorbereid is om op pragmatische wijze aan het vredesproces deel te nemen, maar dat zonder haar principes op te geven. Hij juichte Obama's 'verandering van toon' toe, maar stelde dat meer nodig was, namelijk een verandering van politiek. Als voorbeelden noemde hij het opheffen van de blokkade van Gaza, en het beëindigen van de repressie op de Westoever. Ook zou de Palestijnse verzoening haar beloop moeten krijgen zonder druk of inmenging van buitenaf. Meshal verwees daarbij naar de 'onderdrukkende maatregelen' van de Palestijnse Autoriteit en de samenwerking met de Amerikaanse generaal Dayton (zie ook mijn eerdere stukje over deze generaal). De samenwerking van de troepen van de PA met de VS en Israël noemde Meshal het grootste struikelblok voor de gesprekken in Cairo die mikken op inter-Palestijnse verzoening.
Als echter Amerika en de internationale gemeenschap hun oprechte wil zouden laten blijken om de bezetting en de onderdrukking van de Palestijnen te beëindigen en hen de kans te geven op verwezenlijking van hun recht op zelfbeschikking, dan zouden Hamas en 'alle Palestijnse krachten' bereid zijn mee te werken. Meshal noemde Obama's nieuwe taal jegens Hamas een eerste stap in de richting van een dialoog. Maar die dialoog zou dan wel gebaseerd moeten zijn op het feit dat Hamas een democratisch bevestigd mandaat heeft en niet onderworpen moeten zijn aan eisen zoals het Kwartet die van tevoren heeft gesteld: namelijk dat Hamas Israël erkent, en afziet van geweld en het Recht op Terugkeer'.
Meshal herbevestigde eerdere uitspaken van Hamas dat het bereid is als minimum een soevereine Palestijnse staat te aanvaarden op basis van de grenzen van 4 juni 1967 met Jeruzalem als hoofdstad, na de volledige terugtrekking van de 'bezettingstroepen' en de ontmanteling van alle nederzettingen. Een gedemilitariseerde Palestijnse staat zoals verwoord door Netanyahu wees hij als van de hand als een 'deformed entity' die het Palestijnse volk onwaardig was. Ook waarschuwde hij ervoor dat het fout zou zijn Israel te erkennnen als 'Joodse staat', omdat dit het schrappen van het Recht op terugkeer van zes miljoen vluchtelingen zou inhouden en de 'verdrijving' van de Palestijnse inwoners uit 'de gebieden van 1948'. Hij stelde dat het Recht op terugkeer een individueel recht van alle vluchtelingen is, dat geen leider of onderhandelaar teniet kan doen of veranderen. Verder verdedigde hij het gebruik van geweld als een recht van de Palestijnen vergelijkbaar met het verzet van Europeanen tegen de nazi-bezetting, de Amerikanen tegen het Britse bestuur, of de Vietnamese en Afrikaanse anti-koloniale opstanden. Geweldloos verzet noemde hij een middel dat van pas kwam bij een strijd om burgerrechten. Verzet tegen een bezetting was echter van een andere orde. Meshal waarschuwde ook expliciet tegen meegaan met Westerse voorwaarden vooraf. Sinds de PLO in 1993 Israël erkende, geweld opgaf en de Oslo-akkoorden ondertekende was de bezetting en de onderdrukking erger geworden en het aantal nederzettingen en Palestijnse gevangenen gegroeid. En, zei Meshal, de voorwaarden zijn eindeloos. Zodra een Palestijnse onderhandelaar ergens mee akkoord gaat worden er nieuwe eisen gesteld. Eerst ging het erom Israël te erkennen, nu gaat het om het erkennen van Israëls Joodse karakter. Vervolgens gaat het om het erkennen van Jeruzalem als Israëls eeuwige hoofdstad, het opgeven van het Recht op Terugkeer of het aanvaarden dat nederzettigenblokken gehandhaafd blijven. En daarna moeten de Palestijnen niet alleen hun verzet opgeven, maar er zelf aan gaan werken dat het verzet wordt vervolgd en ontwapend, aldus Meshal, verwijzend naar het trainingsprogram van de veiligheidstroepen van de PA onder leiding van de Amerikaanse generaal Dayton.


II) Het USIP-rapport
Meshal's rede was een illustratie van het strategische denken van Hamas anno nu: enerzijds principes, anderzijds pragmatisme om aansluiting te kunnen vinden bij de practische politieke realiteit. Het eerder genoemde rapport van US Institute of Peace geeft een uitstekende uiteenzetting van de manier waarop dit denken van Hamas zich heeft ontwikkeld. De schrijvers zijn Paul Scham, een hoogleraar Joodse Studies aan de Universiteit van Maryland, en Osama Abu-Irshaid, schrijver van een proefschrift over Hanmas aan de Britse Loughborough Universiteit en oprichter en hoofdredacteur van de Arabischtalige Amerikaanse kant Al-Meezan. In het rapport beschrijven zij hoe Hamas in zijn Handvest uitgaat van islamitische principes waarin Palestina geldt als een Waqf, een islamitisch erfgoed. Erkenning vn Israël is niet compatibel met dit gegeven. Scham en Abu-Irshaid leggen echter uit hoe Hamas door de introductie van uit de islamitische jurisprudentie bekende begrippen als een tahadiyya (tijdelijk bestand, staakt-het-vuren) en hudna (langdurig bestand) toch een constructie heft bedacht waarin coëxistentie met Israël mogelijk is zonder dat aan de islamitische grondslagen geweld wordt aangedaan.
Hamas, dat zichzelf niet alleen ziet als een islamitische beweging maar nadrukkelijk ook als een nationale Palestijnse beweging, besloot in 2006 deel te nemen aan de verkiezingen in de bezette gebieden. Om te kunnen functioneren in een wijder nationaal kader, dat van de PLO, breed-gedragen vredesonderhandelingen, of in dit geval een regering van nationale eenheid, kwam Hamas op 12 maart 2006 met een politiek program. De beweging sprak zich daarin uit voor een onafhankelijke staat met Jeruzalem als hoofdstad, het werken aan het beëindigen van de bezetting en de terugtrekking van de Israëlische troepen uit de gebieden die in 1967 waren bezet. Maar tevens introduceerde Hamas in dit program nog een derde, nieuw element om zichzelf meer politieke speelruimte te geven: namelijk dat van 'de Palestijnse legitimiteit' (waarbij die legitimiteit staat voor de democratisch uitgedrukte wil van de meerderheid). Zo stelde het program dat de erkenning van Israël 'niet een kwestie was die één enkele Palestijnse fractie aanging, maar een beslissing die genomen moest worden door ‘het hele Palestijnse volk waar het zich ook bevond'. Ook werd erin gesteld dat een regering met Hamas bereid was eerder aangegane akkoorden of internationale resoluties te beschouwen in samenhang met de vitale belangen van het Palestijnse volk.

In mei 2006 ging Hamas nog een stapje verder.door de aanvaarding van het zogenoemde 'Prisoners document', een document opgesteld door gevangenen van diverse fracties in Israëlische gevangenissen (dat later door hun respectieve bewegingen, waaronder Hamas, werd aanvaard. In het prisoners document werd gesteld dat onderhandelingen over de nationale rechten van het Palestijnse volk gevoerd kunnen worden door de PLO of de PA en dat de resultaten later hetzij zullen worden voorgelegd aan een nieuw gekozen Palestijnse Nationale Raad (PLO-parlement) of onderworpen zullen worden aan een referendum onder de Palestijnen in Palestina en in ballingschap.
Kortom: sinds 2006 is Hamas klaar voor deelname aan een coalitie of een onderhandelingskader. En de uitgangspunten daarvan zijn sindsdien meerdere malen herhaald. Zo kreeg Jimmy Carter in april 2008 in Damascus de verzekering dat Hamas het zou accepteren als president Abbas erin zou slagen een akkoord met Israëll te bereiken, mits dit akkoord onder internationaal toezicht aan een referendum zou worden onderworpen. En zo verklaarde Khaled Meshal ook op 4 mei tegenover de NY Times dat Hamas bereid was tot een staat binnen de 'grenzen van 1967 en een wapenstilstand voor een 'lange termijn' en gaf hij aan dat Hamas beoordeeld moest worden op zijn politiek program en niet op zijn Handvest.
En dan was er dus ook Meshal's rede van 25 juni .....

Saoedi's jagen in grensgebied nog steeds op Jemenitische rebellen

Saoedische militairen jagen in het grensgebied van de provincie Jizan nog steeds op Jemenitsiche Houthi-rebellen. Dat kan worden opgemaakt uit de woorden van prins Khaled bin Sultan bin Abdel-Aziz, de Saoedische onderminister van Defensie, die in het gebied is. Zaterdag meldde de prins dat alles onder controle was. Maar maandag vertelde hij dat het gebied nog steeds wordt bestookt met artillerie en door de Saoedische luchtmacht. Een strook van 10 kilometer vanaf de grens is afgezet. In dat gebied zijn enkele dorpen geëvacueerd  en wordt gezocht naar mensen die 'banden hebben'' met de Houthi's, aldus de prins. Volgens de de Saoedische krant Arab News zouden op grote schaal mensen over de grens worden gezet.  (Zie foto: Houthi's - zo te zien kinderen - worden afgevoerd door Saoedische militairen).

Het gebied waarin wordt gevochten -Jebel Dukhan - behoort tot een gebied dat oorspronkelijk Jemenitisch was en door Saoedi-Arabië in 1934 werd geannexeerd. De bevolking spreek er een Jemenitisch accent en is overwegend Zaidi (Zevener sjiïtisch) zoals de bevolking van Noord-Jemen.

Abdel-Malik al-Houthi, de leider van de Houthi-rebellen meldde donderdag via een email aan de Jemenitische krant Yemen Observer, dat de Houthi's het gebied al eerder, in oktober,  hadden ingenomen, maar het weer hadden verlaten nadat met de Saudi's was afgesproken dat het Jemenitische regeringsleger niet van daaruit aanvallen op de Houthi's zou mogen ondernemen. Toen het Jemenitische leger dat vorige week toch deed, hadden de rebellen het gebied opnieuw ingenomen. Dinsdag waren zij daarbij op een Saoedische grenspatrouille gestuit en toen die een van de Houthi-rebellen doodde was een gevecht uitgebroken, waarbij een Saoedische officier werd gedood en 11 grenswachten gewond werden.

In totaal zijn volgens Saoedische bronnen zeven Saoedi's gedood (van wie vier vrouwen die omkwamen toen een huis werd getroffen door een raket) en zouden er 78 gewonden zijn. Over de verliezen aan Houthi-kant doen de meest uiteenlopen cijfers de ronde. De Houthi's maakten overigens zondag bekend dat zij opnieuw een Jemenitisch vliegtuig hebben neergehaald. De Jemenitische regering in Sana'a bevestigde dat een Sukhoi-bommenwerper was neergestort. Dat zou te wijten zijn geweest aan een 'mechanisch mankement'. Dat meldde Sana'a overigens ook bij de eerdere twee vliegtuigen die de afgelopen weken verloren gingen.    

Nieuwe kieswet in Irak, weg vrij voor verkiezingen

Markt in downtown Kirkuk (foto AP)

Het Iraakse parlement heeft zondag met de stemmen van 141 van de 275 leden alsnog een ontwerp-kieswet goedgekeurd, nadat het eerder enkele malen onmogelijk was gebleken het eens te worden. Het hete hangijzer betrof Kirkuk, centrum van de Iraakse olieindustrie en liggend op de gre ns van Kurdistan. In de nu aangenomen versie wordt voor Kirkuk een census van 2009 gehanteerd, Dat betekent dat de stad een Kurdische meerderheid zal blijken te hebben en na de verkiezingen door Kurdistan zou kunnen worden opgeëist.
De Kurden hebben altijd volgehouden dat Kirkuk vanouds bij Kurdistan hoort en altijd een Kurdische meerderheid heeft gehad. De Arabische en Turkmeense inwoners bestrijden dat. Zij wijzen erop dat de sad altijd sterk gemengd is geweest. Zij hadden de census van 2004 willen hanteren, een tijd waarin Arabieren en Turkmenen nog in de meerderheid waren. Het probleem Kirkuk is mede in de hnd gewerkt doordat de regio in de tijd van Saddam in hoog tempo werd ge-Arabiseerd door de gedwongen verhuizing van Kurden en de import van Arabieren uit zuidelijker streken. In de laatste jaren zijn veel Kurden weer teruggekeerd en werd door de regering van Kurdistan een omgekeerde politiek gevoerd (inclusief vertrekpremies voor Arabieren).
Een andere verandering in de wet is dat nu 'open kieslijsten' worden gebruikt, waarbij kandidaten met naam en toenaam worden genoemd. Zij blijven echter geassocieerd met een partij. Er zullen geen individuele kandidaten meedoen.
Het aannemen van de wet werd door president Obama geroemd als een 'belangrijke mijlpaal'. De terugtrekking van de Amerikaanse troepen is gekoppeld aan deze tweede verkiezingen sinds de invasie van 2002. De kans is groot dat er nu op 23 januari verkiezingen zullen volgen, alhoewel in Bagdad ook - door de vertraging bij het aannemen van deze wet - de datum van 16 april als mogelijheid  wordt genoemd.

The Wall must Fall

De Palestijnen hebben maandag op hun eigen manier de val, 20 jaar geleden, van de Berlijnse Muur gevierd. Terwijl in Duitsland  hoogwaardigheidsbekleders zich verdrongen om met Angela Merkel nog eens het wandelingetje lang de toenmalige Muur te maken dat zij maakte toen de Muur viel, voerden in Qalandiya enkele tientallen Palestijnen een aanval uit op de Muur die Palestina verdeelt. Met behulp van een vrachtwagen werd een betonnen segment uit de Muur getrokken. Ongeveer 50 gemaskerde Palestijnen trokken vervolgens naar de andere kant en staken daar een vuur van autobanden aan. Israëlische troepen reageerden met traangasbeschietingen. Er vielen geen gewonden.

Afgelopen vrijdag slaagden demonstranten in Ni'lín tijdens de wekelijkste demonstratie tegen de Muur in deze plaats er ook bijna in om een gat in de Muur te maken. Zij gebruikten een pneumatische autokrik.

Hopelijk komen er meer van dit soort acties. The Wall Must Fall

Nu moet ik me zelf gaan schamen!

Vrijwel nooit kijk ik op de website van de Liberaal Joodse Gemeente, of, zoals ze zich tegenwoordig noemen, het Verbond voor Progressief Jodendom (een onwaarschijnlijk onzinnige naam - ongeveer net zo belachelijk als de benaming ´modern orthodox´ waar sommigen -weliswaar van een ander clubje - zich mee tooien). Ik ben lid van dat Verbond en heb desondanks niets kunnen doen om die naam tegen te houden. En zo weet ik evenmin wat ik zou moeten doen om het beheer van de website te beinvloeden. In januari ben ik al een keer in woede ontstoken over een verklaring daarop van het Verbond waarin de Israelische aanval op Gaza werd goedgekeurd en al direct werd verklaard dat Israel met ´precisiebombardementen´ al het nodig deed om burgerslachtoffers te voorkomen . We weten wat daar van waar was.
Een briefwisseling met het bestuur van de Amsterdamse LJG bleef vruchteloos (ook na een nieuwe poging na het uitkomen van het Goldstone-rapport). De LJG/Het Verbond meent dat alle humanitaire organisaties die zich met Gaza hebben beziggehouden (en ook Goldstone) ernaast zitten. Ook mijn argument dat een religieuze organisatie geen politiek behoort te bedrijven werd weggewuifd. Steun voor het beleid van Israel zou geen politiek zijn, omdat - schrik niet - het inherent aan het jodendom zou zijn Israel te steunen als het wordt bedreigd.
Ik heb dus maar niet meer zo vaak meer gekeken op de website. Daardoor valt me nu pas op dat daar al ruim een maand geleden plaats is ingeruimd voor een stukje van Ratna Pelle. Nu weet waarschijnlijk niet iedereen wie dat is. Ze maakt het ook niet makkelijker want de foto hierboven van dat silhouet op het strand is kennelijk de enige gedaante waarin zij zich vertoont (op haar Facebook-site nota bene). Maar deze Ratna Pelle dus, is een geweldig actieve filosemiet en Israel-fan, die via een aantal blogs en websites onvermoeibaar blijk geeft van haar blinde geloof in het gelijk van alle regeringen in Jeruzalem die daar tot nu toe hebben gezeten. Je kan het ook anders samenvatten: Israel is goed en de Arabieren zijn slecht. Ook zij vond dat Israel werkelijk meer heeft gedaan dan welk ander leger ter wereld ooit om burgerslachtoffers in Gaza te voorkomen. Dat vindt ze nog steeds, want ze is erg goed in het overschrijven van officiele Israelische communiqués.

Maar daar ging haar stukje niet over. Nee, haar stukje op de website van de LJG ging over Dries van Agt en diens boek ´Een schreeuw om recht´. Maar eigenlijk ging haar stukje daar ook niet echt over, want een boekbespreking was het niet. Het was meer een stukje over Van Agt, waarin werd  uitgelegd dat hij eigenlijk al nooit heeft gedeugd. Om te beginnen geeft ze een doorklikmogelijkheid, en wie daarvan gebruik maakt komt op een ouder stuk, waarin zij Van Agt - nauwelijks verholen - voor antisemiet uitmaakt, onder meer op grond van zijn streng katholieke opvoeding. En vervolgens komt er dan een vloed van uitspraken waarom zijn boek niet deugt, die overigens zelden of nooit ingaan op de inhoudelijke kant ervan.
 Zo zou van Agt zich baseren op een ´beroepsleugenaar als Ilan Pappé´ (let wel: Pappé is een historicus van naam). Op van Agts website staan stukken van zo´n verderfelijke instelling als ...de Electronic Intifada. Hij zou koketteren met een eenstaats-oplossing (in feite schrijft Van Agt dat hij een twee-statenoplossing verre prefereert, maar vreest dat Israel die onmogelijk heeft gemaakt). Hij noemt Israel een apartheidsstaat, en dat terwijl je volgens Pelle maar door Israel hoeft rond te lopen om te zien hoe er vaak prima samenwerking is tussen  de twee bevolkingsgroepen. (Die is er soms ook, goddank, maar het is natuurlijk maar wat je wel en niet wilt zien). Verder zou Van Agt mensen die oog hebben voor het leed en de fouten aan  beide kanten fel aanvallen volgens Pelle (wat gewoon klinkklare onzin is) en baseert hij zijn boek vooral op uitspraken van Desmond Tutu, Jimmy Carter, Richard Falk en andere ´uitgesproken critici van Israel´. Ik zou denken: er zijn slechtere mensen te vinden om te citeren, maar ik denk dat je je van Pelle alleen mag baseren op mensen als Netanyahu en hun megafoons, zoals bijvoorbeeld het CIDI,  of zijzelf. En zo zou ik nog een hele tijd kunnen doorgaan, want alles wat Pelle schrijft is in deze trant.

Ik heb, op deze blog, al eerder over het boek van Van Agt geschreven. Ik zei dat ik het geen meesterwerk vond, teveel een schreeuw om recht, misschien soms teveel rechttoe rechtaan. Kritiek erop is best mogelijk, maar zó moet het niet en zo mag het ook niet. Pelle noemt geen argumenten maar schudt alleen een zak leeg die van tevoren al gevuld was met verdachtmakingen en ongepaste beledigingen. Natuurlijk is haar stukje misplaatst. Al helemaal op een website van de LJG.  En natuurlijk is haar aanval politiek gemotiveerd, al zal het LJG-bestuur mogelijk weer tegenwerpen dat het volgens het joodse geloof geoorloofd is, omdat Israel door kritiek als die door  Van Agt in zijn boek wordt geuit, wordt bedreigd.
Ik schaam me hiervoor, ik schaam me dat ik lid ben van een dergelijk Verbond. Ik denk al een tijdje dat mijn lidmaatschap van zo´n 35 jaar zijn langste tijd wel heeft gehad. Nu is alleen nog de vraag: is het zinvol dit op een ledenvergadering aan de orde stellen, of moet ik maar gewoon meteen opstappen. Ik vrees dat het het laatste wordt.

Abbas gooit handdoek in de ring - Erakat hint dat Palestijnen wellicht twee-stanenoplossing moeten loslaten

Het was al niet eens meer echt een verrassing: Mahmoud Abbas doet niet mee met de Palestijnse verkiezingen eind januari die hij zelf (onwettig, want zijn mandaat liep al in januari 2009 af) onlangs heeft laten uitschrijven. Abbas liet dat donderdag weten in een rede die werd uitgezonden door de Palestijnse tv. De PA-president, die de afgelopen weken zwaar beschadigd was door zijn vreemde manoeuvre ten opzichte van het Goldstone-rapport, zei dat het geen tactische zet was en dat hij er niet op terug zal komen. Ook liet hij doorschemeren dat teleurstelling over het feit dat de Amerikaanse onderhandelaars geen einde hadden gemaakt aan de expansie van de Israèlische nederzettingen een rcden was geweest voor zijn besluit.

Abbas´ mededeling kwam overigens op dezelfde dag dat Saeb Erakat, de belangrijkste onderhandelaar van de Palestijnen in het zogenoemde ´vredesproces´ op een persconferentie liet weten dat, als de VS geen eind maken aan de uitbreiding van de nederzettingen, er een moment komt dat president Abbas ´zijn volk de waarheid zou moeten vertellen dat de twee-statenoplossing niet langer een optie is´.  Volgens Erakat was het alternatief om de aandacht opnieuw te richten op de oplossing van ´één staat waarin moslims, christen en joden als gelijken samenleven. ´Dit  is een moment van de waarheid voor ons,´ zei hij. Opmerkelijke uitspraken uit de mond van een vertegenwoordiger van de Palestijnse Autoriteit die, zo kan wel worden gezegd, altijd alleen maar buitengewoon serviel en cooperatief is geweest jegens Israel en de VS. 

Maar intussen is er dus aan de Palestijnse kant, naar het zich laat aanzien, binnenkort geen ´partner´meer om mee te praten - en nu dus voor het eerst in letterlijke zin. Hier en daar zijn de speculaties uit losgebarsten over wie Abbas moet opvolgen. Mijns inziens is het te vroeg om daarop vooruit te lopen. En eerlijk gezegd maakt het ook niet veel uit. Diegene die zich aanmeldt staat namelijk automatisch te boek als en collaborateur, tenzij hij het hele besluit om in januari verkiezingen te houden intrekt en eerst zijn aandacht gaat geven aan een verzoening met Hamas, die nog maar enkele weken geleden op een haar na bereikt leek te zijn. Zonder dat wordt het karakter van de PA steeds meer een marionettenregering in de handen van Israel, die daar de Israelische politietaken uitvoert.  Want laten we eerlijk zijn: wat is de zin van verkiezingen die alleen kunnen plaatsvinden op de Westoever en zonder deelname van Hamas? En wat is het nut van vredesonderhandelingen die alleen voor de Westoever gelden? En dan nog onder auspicien van deze Amerikaanse regering, die niet eens in staat en bereid is zich aan haar eigen voornemens te houden en Israel te bewegen tot een tijdelijke bouwstop in bezet gebied?

Algemene Vergadering achter Goldstone-rapport - Nederland stemt tegen

De Algemene Vergadering van de VN heeft met 114 tegen 18 stemmen een resolutie aangenomen waarin het rapport van de commissie Goldstone over de Israelische aanval op Gaza wordt overgenomen. Israel - en de `Palestijnse kant´, zoals de resolutie zegt - worden opgeroepen binnen drie maanden een ´geloofwaardig onderzoek´ te starten naar eventueel bedreven oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Mocht Israel in gebreke blijven dan wordt het Goldstone-rapport doorgeschoven naar de Veiligheidsraad. Verwacht wordt overigens dat de VS daar dan van hun recht van veto gebruik zullen maken.
De VS behoorden, met Israel tot de tegenstemmers. Daaronder waren ook enkele Europese landen, zoals Italie, Polen en Tsjechie. Ook Nederland, dat volgens minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen de mensenrechten tot een speerpunt van het beleid heeft gemaakt, stemde tegen en toonde zo eens te meer dat dit mensenrechtenbeleid een wassen neus is. Enkele andere EU-landen, waaronder Frankrijk en Groot-Brittanniè hadden het fatsoen zich te onthouden van stemming.

Maar Verhagen is niet alleen. De stemming in de VN-Assemblee kwam kort nadat het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden met 344-36 stemmen een niet bindende resolutie had aangenomen waarin de regering werd opgeroepen het Goldstone rapport te negeren. In de resolutie, naar de indieners de Berman/Ros-Lehtinen resolutie genoemd, werd het rapport afgedaan als´partijdig en geen verdere aandacht waardig´. Uit de tekst van de resolutie en de commentaren tijdens het debat werd duidelijk dat de indieners noch de meeste voorstemmers het rapport hadden gelezen. Zo werd bijvoorbeeld in de resolutie nog steeds van een eenzijdig mandaat van de VN-Mensenrechtenraad gesproken, terwijl dit mandaat nu juist op aandrang van Goldstone voor de aanvang van de missie was verruimd.
Sommige commentatoren in de VS wijzen erop dat er toch een lichtpuntje is: 36 tegenstemmers en 22 afgevaardigden die ´present´ stemden (een vorm van stemonthouding) is toch winst. Dat zijn even zovele leden die de wensen van de Joodse lobby AIPAC hebben genegeerd. (Voor een brief die Goldstone de indieners van de resolutie een week voor de stemming schreef om hen te wijzen op de vele onjuistheddn in de resolutie, klik hier).