Somalische piraten? En wat dacht u van Israël?

Gaza kon een klein beetje hoop wel gebruiken, de verwachtingen waren daarom hoog gespannen toen de Spirit of Humanity vanaf Cyprus koers zette naar Gaza. Aan boord waren medicijnen, speelgoed en olijfbomen, plus 21 mensen uit 11 landen. Onder hen waren de Ierse Nobelprijswinnaar Mairead Maguire, het vroegere Democratische lid van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden Cynthia McKinney uit Atlanta (GA) en een aantal hulpverleners. Maar ziet, op 23 mijl voor de kust, dat wil zeggen in de internationale wateren, werd het scheepje door de Israëlische marine bedreigd en aangehouden en vervolgens naar Israël gesleept. (Zie voor verdere infomatie www.freeGaza.org).
Kennis van het internationale recht, wisten we al, is niet Israëls sterkste punt. Kennelijk geldt dat ook voor het zeerecht. Wie zei daar wat over Somalische piraten? Misschien kunnen er ook wat van die NAVO-schepen gaan patrouilleren in de Middellandse Zee?

Iran watching staat gelijk aan scheren in het donker

De Raad van Hoeders heeft - opnieuw - gesproken en de verkiezingen van 12 juni in orde bevonden, 'afgezien van kleine onregelmatigheden die bij alle verkiezingen voorkomen'. De protesten lijken intussen verstomd - bovenstaande foto heb ik nog maar eens geplaatst om te illustreren wat daarvan de reden zou kunnen zijn.
Is dat nu het einde van de onlusten en van de tweedracht binnen de leidinggevende elite van de islamitische republiek? Is met Rafsanjani's raadselachtige uitspraken - zie mijn posting van gisteren - de kous af?
Ik betwijfel het sterk. Iran watching is zoiets als vroeger Kremlin-watching. Mijn helaas veel te vroeg gestorven vroegere Volkskrant-collega Hendrik de Jong noemde dat altijd 'scheren in het donker: degene die zich eraan waagt ziet altijd pas achteraf of het resultaat van zijn actie aan de verwachtingen heeft beantwoord'. Hendriks uitspraak is nu zeker toepasbaar, want niemand weet wat zich achter de schermen binnen de kring van mullahs en andere bestuurders die elkaar zo goed kennen - en dat al jaren - heeft afgespeeld. Zeker lijkt slechts één ding: De gebeurtenissen hebben een uiterst diepe kloof aan het licht gebracht binnen de kring van leiders van de islamitische revolutie - al die oudgedienden als Khamenei, Karroubi, Mohsen Rezai, Mousavi, Rafsanjani, Larijani etc - die zelfs als hij nu cosmetisch aan het zicht wordt onttrokken, niet zomaar zal verdwijnen en in de toekomst zeker opnieuw aan de oppervlakte zal komen. En wat de bevolking van Iran betreft: die heeft massaal geroken aan de mogelijkheid om het systeem van binnenuit te liberaliseren en democratiseren. Ook dat zal niet zonder gevolgen blijven, al is onduidelijk wanneer.

Rafsanjani lijkt draai te maken

De straatprotesten in Teheran zijn bezig uit te doven als gevolg van de effectieve manier waarop de pasdaran en basij zijn georganiseerd en in staat zijn om de betogers tegen te houden of snel in kleine groepjes uiteen te drijven. Toch meldde onder meer AP dat er zondag nog wel een botsing was van zo'n 3000 man betogers en ordetroepen in Noord-Teheran. De betogers waren naar de Ghoba-moskee gekomen waar een herdenking van Neda Soltani werd gehouden. In de optocht daarna liep Mehdi Karroubi mee.Rooz Online, een officieuze Iraanse bron, meldde dat Mir Hossein Mousavi en zijn vrouw Zahra Rahnavard ook hadden willen komen, maar de optocht niet bereikten. Mousavi zou de menigte hebben toegesproken via een telefoon die bij een megafoon werd gehouden. De optocht werd hardhandig uiteengejaagd met traangas en door ordebewaarders met wapenstokken. Er waren een paar gewonden met botbreuken.

Khamenei, de hoogste leider, heeft de Raad van Hoeders van de Revolutie dit weekeinde nog vijf dagen extra gegeven om de resultaten van de verkiezingen te onderzoeken. De Raad heeft aangekondigd dat - at random - 10% van de stemmen zullen worden herteld. Moussavi heeft dat van de hand gewezen en herhaald dat hij volledig nieuwe verkiezingen wil. Rafsanjani daarentegen maakte een opvallende draai, die mogelijk slecht nieuws is voor Mousavi, wiens kant hij tot nu toe had gekozen. Tijdens een herdenking van een bomaanslag (uitgevoerd door de Mujahddin e Khalq) in 1981 waarbij destijds ayatollah Beheshti en enkele tientallen andere stichters van de islamitische republiek werden gedood, prees Rafsanjani de maatregel van Khamenei om de controletermijn te verlengen.
'Naar mijn mening was de recente opdracht van de leiding een van de zeer waardevolle beslissingen die hij heeft genomen. Dat is dat hij de termijn voor de Raad van Hoeders om de klachten te onderzoeken, die wettelijk was verlopen, heeft verlengd. En dat er een groep is benoemd om de Raad van Hoeders hierbij te helpen.'
Rafsanjani zei ook over de onlusten dat ze 'het resultaat waren van gecompliceerde machinaties uit obscure bronnen met de bedoeling een scheiding en verschillen te creëren tussen het volk en het systeem. En met de bedoeling om het volk het islamitische systeem te laten wantrouwen'.
(bron Iraanse tv kanaal 1, overgenomen van Juan Cole)

Help Ezra Nawi

Dir is Ezra Nawi, een loodgieter uit Jeruzalem van Iraakse afkomst. Hij is een activist van Ta'ayush. Nawi dreigt op 1 juli naar de gevangenis te worden gestuurd, omdat hij geprobeerd heeft het platbulldozeren van huizen van arme Bedoeïenen te voorkomen. Dat was op 4 februari in een armzalig dorpje, Umm al-Kheir, op 25 kilometer ten zuidoosten van Hebron. De inwoners van Umm al-Kheir proberen te leven van het laten grazen van schapen en geiten in de omgeving, maar intussen wordt hun weidegrond steeds meer ingepikt door de belendende nederzetting Carmel. Ezra is veel vaker bij dit soort acties betrokken geweest. Het platbulldozeren van huizen is nu eenmaal een soort dagelijkse routine op de Westoever. Ezra's vrienden in Ta'ayush staan er voor in dat de beschuldiging dat hij een politieman zou hebben bedreigd, onzin is. Meer hierover op de site free ezra . Wie een petitie wil tekenen kan daar ook terecht.

Red Cross: Gaza 'trapped in despair'

Een melding van de BBC van vanmorgen - commentaar overbodig:
The International Committee of the Red Cross has described the 1.5 million Palestinians living in Gaza as people "trapped in despair".In a report, it said that a main cause was the continuing Israeli blockade.The report comes six months after the end of Israel's military offensive in Gaza in which at least 1,100 Palestinians died (1100?, het waren er ruim 1400).
Israel said the offensive was aimed at curbing rocket attacks into southern Israel by Palestinian militants.
The Red Cross says that the people of Gaza are unable to rebuild their lives and sliding ever deeper into despair. There is not the cement or steel to reconstruct neighbourhoods hit by Israeli strikes.

Seriously ill patients are not receiving the treatment they need. The water supply is patchy, sanitation on the point of collapse.Poverty is at what the Red Cross calls an "alarming" level. Large numbers of children are malnourished.All this, says the Red Cross, is directly linked to Israel's tight closure of the crossing points into Gaza after the Islamist Hamas movement took power there two years ago.
The Israeli prime minister's spokesman told the BBC that Hamas is primarily responsible for the hardship of Gaza's civilian population.
And he said the idea that, should building materials be allowed in, Hamas would not siphon them off for what he called its military machine was simply not credible.

Remembering Amnon Kapéliouk

The first time I met Amnon Kapéliouk was in 1983 in the Congress Centre 20 kilometers outside Algiers where the PLO many times held it's meetings of the majlis al-watani al-filastini, the Palestinian National Council or parliament.
I was there for the newspaper Het Parool. On the first day, while walking amidst arriving delegates, guests and press people like myself, I was grabbed by the arm by Issam Sartawi, the man who was in charge of the PLO's policy of dialogue with Israeli's, and who had become a good friend. Issam presented me to someone: 'Do you know who this is?' It turned out to be Kapéliouk, whom I knew as a regular contributor to Le Monde diplomatique. 'He's an Israeli,' Sartawi said. 'With a French passport,'I answered. 'Yes, 'Sartawi said, 'but he's reporting from here for the Israeli paper Yedioth Ahronoth.'
And that, of course was unusual. Those were the days that Arafat, during the Israeli siege of Beyrout in August 1982, had given interviews to Uri Avnery (and Kapéliouk as well, which I did not know at the time). And Arafat had , about a year later, also received the Israeli's Matti Peled, Uri Avnery and Yaacov Arnon in his headquarters in Tunis (including a photo op which made it to most of the world press). But a journalist reporting in Hebrew for an Israeli journal from a country as radical as Algeria used to be in those days, that was something. I had the opportunity to see Kapeliouk a few times during the session of the PNC and he told me that he had to telex his pieces in phonetic language to Paris from where they were transmitted further to Tel Aviv. Laughing he told me that once the operators took his text to the security people of the PLO with the question what kind of language that might be, but the PLO men told them that Arafat had okayed it.
During the sessions of the PNC there was a heated debate once about whether or not it was wise to continue the dialogue with Israeli's, after Israel's onslaught on Lebanon and the Palestinians in 1982 with it's 10.000 dead. During the debate the number two of the PLO, Abu Iyad, intervened and mentioned that the 'best book about the slaughter of Chabra and Chatila I've read, has been written by an Israeli, Amnon Kapéliouk, and he's sitting over there.'
Another remarkable moment was after the Algerian government took us journalists in a Hercules plane on a trip 600 kilometers southward to a deserted part of the gigantic Algerian plateau, where the Algerians had constructed a base for some PLO-troops that had been evacuated from Beyrout. After we had watched them perform some mock fights and hold a parade accompanied by a band which played the Palestinina national hymn hartbreakingly out of tune, we walked to a kind of village where the military were to live with their families. All of a sudden I heard someone speaking Hebrew. Turning around I saw Imad Shakour, Arafat's main adviser for Israeli affairs at the time, having a lively conversation with Kapéliouk. I said something about it and Kapéliouk answered that he spent six years learning Arabic but that it was quite comfortable from time to time to be able to speak his own langage. At that very moment an American woman journalist came to Shakour and asked what in fact we were heading to. 'Oh, a kind of Palestinian kibbutz,' Shakour answered without blinking an eye.
The last time I met Kapéliouk was a couple of years ago in Paris, at a meeting commemorating the murder, 20 years earlier, of Henri Curiel. Also this meeting was quite memorable. Curiel had been a colourful person. Descendant of a very well to do Egyptian Jewish family, he was one of the founders of the Egyptian Communist Party. Not long after the Egyptian revolution he went to Paris, where he started to work as a collector of funds and weapons, first for the Algerian revolutionairies of the FLN and lateron for the South-African ANC (which was the reason why he was murdered - presumably - by the South-African regime). In the meantime he was - what not everybody knows - the one who laid the foundation for contacts between Israeli's and Palestinians - contacts which first came into the open in 1974 after a meeting between the PLO-representative in Lonndon, Said Hammami, and the non-zionist Israeli marxist (Matzpen-member) Moshe Machover. Lateron the talks were to continue with contacts with important zionist Israeli's. It was that side of Curiel Kapéliouk (and me) were most familiar with as we both closely followed this dialogue.
Last sunday Kapéliouk died, 78 years old. He was one of the founders of B'tselem, the Israeli human rights organisation, a fine journalist, a modest person, a fighter against injustice.

'Frankrijk vernederd door tsahal'

Saillant bericht in Libération van 25 juni over het herhaaldelijk mishandelen, bedreigen en gevangen houden van Fransen met diplomatieke status (bijvoorbeeld medewerkers van Franse culturele instituten). Met als uitsmijter dit:

Excréments.
Mais l’incident le plus choquant est l’occupation du domicile de l’agent consulaire français, Majdi Chakkoura, à Gaza pendant l’attaque israélienne de janvier. En son absence, les soldats israéliens ont complètement ravagé les lieux - pourtant signalés à l’armée israélienne -, volé une grosse somme d’argent, les bijoux de son épouse, son ordinateur et détruit la thèse sur laquelle il travaillait. Et ils ont souillé d’excréments le drapeau français. Le Quai d’Orsay n’a là encore élevé aucune protestation. Une occupation semblable s’est produite au domicile d’une professeure palestinienne du centre culturel français. Avec ce tag écrit en français sur la bibliothèque dévastée : «Sale arabe, ont va revenir te tuer». C’est, dit-on à Gaza, la faute de français - le «t» en trop - qui a choqué l’enseignante.

Het complete bericht staat hier.