Sheikh al-Azhar contra de niqab

Mohammed Sayyed al-Tantawi, sheikh al-Azhar en dus de geestelijke leider van het belangrijkste instituut van de sunni-islam, slaagde erin weer in het nieuws te komen. In december 2008 werd hij het middelpunt van een rel in Egypte, toen een foto bekend werd waarop hij - tijdens en interreligieuze VN-bijeenkomst - de hand schudde van de Israëlische president Shimon Peres. Dat ging in tegen de Egyptische boycot van wat Israël 'normalisatie' noemt. Tantawi maakt zich er vanaf door te zeggen dat hij Peres niet had herkend.

Ditmaal baarde de sheikh opzien door een nog af te kondigen maatregel van Al-Azhar om vrouwen mt een niqab de toegang te weigeren. Dat kwam aan het licht toen Tantawi bij een bezoek aan een aan de Azhar universiteit geaffilieerde school een leerlinge opdroeg haar niqab af te doen. Het dragen van een niqab, zei hij volgens de kant Al-Masri al-Yom (de Egyptenaar van vandaag) is niets meer dan een gewoonte en wordt niet voorgeschreven door de islam. En toen het meisje protesteerde en een leraar tussenbeide wilde komen: 'De niqab heeft niets te maken met islam. Ik weet meer van de islam dan jij of de mensen die je hebben voortgebracht.'
De niqab, waarbij in tegenstelling tot de in Egypte veel gedragen hegab (hoofddoek), alleen de ogen zichtbaar zijn, is niet echt wijd verbreid in Egypte. De autoriteiten zijn er echter niet dol op. Het dragen ervan wordt - al of niet terecht - geassocieerd met salafistisch (streng fundamentalistisch) activisme.
De vraag is echter of Tantawi met een optreden als dit niet een tegengesteld resultaat uitlokt van wat hij beoogt en de niqab dadelijk een soort protestsymbool wordt. Zaterdag was er een demonstratie van vrouwelijke Azhar-studenten tegen de plannen van de universiteit om volledige gesluierde vrouwen te weren. Diverse ulema (islamitische geleerden) begonnen onderwijl een debat, waarbij de overheersende toon lijkt te zijn dat het bedekken van het gezicht onder de islam weliswaar niet geboden is, maar dat de islam ook vrouwen niet kan verbieden om het wèl te doen. Kranten brachten in herinnering dat een studente van de American University in Cairo in 2001 de bibliotheek niet in mocht omdat ze volledig gesluierd was. Ze bracht haar zaak voor het Egyptisch hooggerechtshof en won, alhoewel het hof eraan toevoegde dat het - om veiligheidsredenen - wel geoorloofd was te eisen dat een gesluierde vrouw haar sluier ter controle afnam ten overstaan van een vrouwelijke agente of veiligheidsbeambte.

Abbas zwaar in de problemen; alleen deal met Hamas kan hem - misschien - nog redden

De Palestijnse president Mahmoud Abbas wordt wegens de beslissing om de stemming over het Goldstone rapport uit te stellen door een nog steeds wassend stroom van kritiek overspoeld. Zijn positie lijkt steeds onmogelijker te worden. Ook regelrechte oproepen om af te treden worden luider.
Syrië liet weten dat Abbas niet welkom was. Hij zou er dinsdagavond naar toe zijn vertrokken. In plaats daarvan ging Abbas een nieuwe ambassade in Rome openen. Dat kwam hem op felle kritiek te staan van Nabil Amr, de uitgaande PLO-ambassadeur in Egypte en tot voor kort één van Abbas' naaste raadgevers. Amr zei niet te begrijpen dat Abbas in dit uur van crisis niet aanwezig was om uit te leggen wat er mis was gegaan. Het opzetten van een commissie van onderzoek, zoals Abbas heeft gedaan, noemde hij een poging de verantwoordelijkheid te ontlopen. Amr, die zijn post in Cairo opgaf uit boosheid over, wat hij noemde,het vervalsen van de verkiezingen op het recente Fatah-congres, zei dat hij nu opstapte uit al zijn functies.
Eerder kreeg Abu Mazen al kritiek uit eigen kring doordat minister van economische zaken Bassam Khoury aftrad uit protest en minister van sociale zaken Majida al-Masri een scherpe veroordeling uitte. Maandag was er een protestdemonstratie van enkele honderden mensen in Ramallah. Verder riep de Israëlisch-Arabische partij Balad om zijn aftreden, meldde het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina dat hij excuses moet maken, kamen er veroordelingen van grass roots-organisaties en waren er uiterst scherpe veroordelingen van de kant van Hamas. Hamas-kopstuk Mahmoud al-Zahar pleitte er zelfs voor Abbas zijn Palestijns nationaliteit te ontnemen.

Ismail Haniyeh, het hoofd van de Hamas-regering in Gaza (foto) hield Abbas verantwoordelijk en zei zei dat het uitstel van de stemming over Goldstone paste in een algehele trend van de PA, waarbij eerst de oorlog was aangemoedigd en Hamas in verklaringen als schuldige werd aangemerkt, en later was aangedrongen op voortzetting van de oorlog. Na de oorlog zou de PA een beroep hebben gedaan op landen in de regio en elders om niet mee te helpen aan de opbouw van Gaza en om het beleg voort te zetten teneinde af te rekenen met Hamas.

Heel belastend was berichtgeving van het Palestijnse nieuwsagentschap Shahab, dat doorslaggevend voor Abbas zou zijn geweest dat de Israëli's gedreigd hadden een videotape openbaar te maken. Op de tape zou te horen en te zien zijn dat Abbas in een gesprek met de Israëlische ministers Ehud Barak en Tzipi Livni opriep de oorlog in Gaza voort te zetten. Eveneens zou er gedreigd zijn met het openbaarmaken van een telefoongesprek van Tayeb Abdel-Rahim, Abbas' rechterhand en bureauchef, met Dov Weisglas, de chef de bureau van de Israëlische stafchef Ashkenazi, waarin Abdel-Rahim gevraagd zou hebben grondtroepen de kampen Shati en Jabalya binnen te laten gaan.

Uit Gaza gingen temidden van alle protesten dinsdag ook stemmen op om de ondertekening van het verzoeningsakkoord tussen Hamas en Fatah uit te stellen. Beide partijen hadden zich inmiddels in principe met de Egyptische voorstellen akkoord verklaard en de Egyptische minister van buitenlandse zaken Ahmed Abul Gheit (foto) had maandag bekend gemaakt dat de ondertekening zal plaatsvinden tijdens slotonderhandelingen in Cairo op 25 en 26 oktober. Een woordvoerder van Hamas zei echter later dat de ondertekening gewoon door zal gaan. De akkoorden voorzien onder meer in een gezamenlijk bestuur over Gaza tot aan verkiezingen in de eerste helft van 2010. Ironisch genoeg zou het besluit van Hamas weleens de redding van Abbas kunnen gaan betekenen.

Wow, the number of children in detention fell...

In September, the number of Palestinian children held in Israeli detention facilities fell to 326, the lowest figure this year, but which still represents a 7% increase compared with the corresponding period in 2008. The monthly average number of Palestinian children held in Israeli detention in 2009 still remains high, at 370 per month, compared with 319 in 2008. This represents an increase of 16%.

DCI-Palestine continues to be deeply concerned by the high number of young children between the ages of 12 and 15 being detained. At the end of September 2009, 40 children in this age category were being held in Israeli detention facilities, compared with 23 children in September 2008. This represents an increase of 74%.

VN hield vervalsing Afghaanse verkiezingen binnenskamers

Peter Galbraith, tot vorige week de tweede man van de VN-missie in Afghanistan, heeft zijn ex-baas in een brief ervan beschuldigd dat hij niet bekend mocht maken dat bij de Afghnaase presidentsverkeizingen een derde van de stemmen voor de zittende president Karzai vervalst was.
Galbraith, die vorige week werd ontslagen, zegt dat zijn chef Kai Eide, hem opdracht gaf niet de bevindingen van fraude naar buiten te brengen of door te spelen aan de Afghaanse autoriteiten.













Als de bevindingen van Galbraith en zijn staf - die overigens overeenkomen met wat een EU-commissie die toezicht hield op de verkiezingen vond - zouden worden geaccepteerd, zou de zittende president Hamid Karzai geen 54% van de stemmen krijgen, maar onder de 50% zakken zodat een tweede ronde nodig zou zijn.
Galbraith' bekendmaking komt op een moment dat de VS en de internationale gemeenschap zich erbij lijken te hebben neergelegd dat Karzai met de winst gaat strijken. Volgens Galbraith spelen zij daarmee de Taliban 'de grootste strategische overwinning in de acht jaar van strijd tegen de VS en hun Afghaanse partners' toe.

Juan Cole wijst er op zijn blog (post van maandag 5 oktober) op dat Karzai's voornaamste tegenstander Abdullah Abdullah (foto) die 31% van de stemmen haalde, Galbraith brief aangrijpt om het resultaat van de verkiezingen aan te vechten. Cole noemt het 'geen teken van stabiliteit' als een regime zo omstreden blijft. En dat terwijl de beste garantie voor succes van de onderneming van de VS en zijn bondgenoten in Afghanistan de vorming van een betrouwbare regering is die in brede kring gezag geniet. Cole geeft trouwens wel meer voorbeelden die op het tegendeel van stabiliteit wijzen.
De carrière van Galbraith (kleine foto) is overigens ook interessant. Hij is een voormalige hoge ambtenaar van het State Department (ex-ambassadeur in Kroatië) die in 2003 ontslag nam nadat hij zich had ontwikkeld tot een van de betere specialisten inzake Kurdistan en in botsing was gekomen met de Amerikaanse regering over de aanpak van de oorlog in Irak. Ik heb hem meegemaakt in december 2002 in Londen bij de daar gehouden conferentie van de Iraakse oppositie. Toen was hij daar al als persoon en niet namens het State Department en liep hij de rechtse afgezant van Bush, Zalmay Khalilzad, voor de voeten. Hij toonde zich een uiterst gedreven, ideëel bevlogen, diplomaat - of misschien meer activist dan diplomaat. Blijkbaar is hij dat nog steeds.

Tunesië: verkiezingen van de opnieuw gemiste kans

Dit stuk van mezelf - uit 1994 - kwam ik al googelend tegen bij het dagblad TROUW. Ik was toen chef buitenland van het ANP, iets wat wel een beetje een stempel drukte op de schrijfstijl, ben ik bang.
Krantenarchief
19 maart 1994
MAARTEN JAN HIJMANS (ANP)

DEN HAAG - Ooit verwachtte de wereld dat Tunesie als eerste Arabische land een begin zou maken met democratie. Dat was nadat premier Zine al-Abidine Ben Ali de hoogbejaarde president Habib Bourguiba door een team van artsen seniel had laten verklaren en hij naar het zomerpaleis in Monastir was afgevoerd.

Kort daarna, in november 1987, woei er een nieuwe wind door het land. Leden van de oppositie keerden terug uit ballingschap, gevangenen kwamen vrij en het 'Hof van Staatsveiligheid' werd afgeschaft. De pers kreeg grotere vrijheden en oppositiepartijen mochten zich laten registreren naast de tot dan toe enig toegestane partij, de Constitutioneel democratische groepering (RCD) van Ben Ali.

De verfrissende wind ging snel liggen. Bij de verkiezingen van 1989 was Ben Ali de enige kandidaat voor het presidentschap en kreeg 99 procent van de stemmen. Zijn partij won alle 141 zetels. De zes officieel toegelaten oppositiepartijen speelden geen rol. Alleen de fundamentalistische MTI bleek een factor van betekenis. De autoriteiten weigerden de organisatie onder de naam 'An-Nahda' als politieke partij te registreren. Leden namen daarom als onafhankelijken aan de verkiezingen deel en haalden in sommige gevallen eenderde van de stemmen.

Aanstaande zondag gaan de Tunesiers naar de stembus om een president en parlement te kiezen voor een periode van vijf jaar. Weer is Ben Ali de enige kandidaat als staatshoofd. Eind juli 1993 wees het congres van de RCD hem aan. De twee grootste oppositiepartijen, waaronder de Beweging van sociaal-democraten (MDS), sloten zich daarbij aan. Om het toch een zweem van democratische geloofwaardigheid te geven, is een 'democratisch randje' om de uitslag geweven. Via een wijziging van de kieswet is bepaald dat voor het eerst sinds de onafhankelijkheid in 1956 leden van de oppositie in het parlement komen. Zij kunnen rekenen op ten minste negentien van het tot 163 verhoogde aantal kamerzetels.

Maar spanning of niet, geprobeerd is van Ben Ali's herverkiezing dan maar een referendum over zijn populariteit te maken. Portretten van de nu 58-jarige, jong ogende president kijken de Tunesiers van alle muren en lantaarnpalen aan. De meeste Tunesiers geloven dat echter allemaal wel. Zij gniffelden op zijn minst toen het zorgvuldig opgebouwde beeld van eensgezindheid een deuk opliep toen zich verleden maand ineens twee tegenkandidaten voor het presidentschap meldden. Onder hen is de voormalige voorzitter van de door de autoriteiten opgeheven Tunesische Liga voor de mensenrechten.

Geen van de twee slaagde erin de benodigde dertig handtekeningen bijeen te krijgen van parlementariers of burgemeesters. Alle 141 parlementsleden en alle 250 burgemeesters behoren nu eenmaal tot de partij van de president.

De acties om Ben Ali's populariteit te verbeteren waren niet onnodig nadat alle beloftes die hij heeft gedaan over meer democratie en pluriformiteit de afgelopen jaren onder de Tunesische zon waren verdampt. De RCD bleek net zo met alle centra van de ambtelijke en juridische macht verweven als haar voorganger, Bourguiba's PSD. De persvrijheid bleek een wassen neus. De inbreuken op de mensenrechten keerden terug op een manier die door Amnesty International en andere groepen in ruime mate is gedocumenteerd.

Weinigen nemen de verkiezingen serieus. “Ze zijn waardeloos, zij zijn een slechte grap. De regering heeft ervoor gezorgd dat geen enkele geloofwaardige oppositie meedoet”, zei Rachid Ghannouchi, de leider in ballingschap van An-Nahda vanuit Londen. Het enige waar de regering van Ben Ali echt eer mee inlegt, is de verbetering van de economie. De inflatie is onder controle, het begrotingstekort eveneens. De zaken gaan goed, al is er nog een riskante afspraak met het IMF om de subsidies op eerste levensbehoeften te verlagen. Echt zorgen zou Zine alAbidine Ben Ali zich echter moeten maken over zijn gebrek aan populariteit. De zogenoemde 'zinestrojka' is een slag in de lucht gebleken.

Moshe Ya'alon does not travel to Britain - for fear of being arrested

There will be more stories like this one in the next months and years:

Vice Prime Minister Moshe Ya'alon recently canceled a planned trip to Britain for fear of being arrested there. Ya'alon was invited to London to attend a fund-raising dinner by the British branch of the Jewish National Fund. When Ya'alon consulted the Foreign Ministry's legal team, they warned that Palestinian groups might ask a British court to order his arrest and that despite being a minister he would not enjoy diplomatic immunity.
Ya'alon as chief of staff in 2002-5. He is one of several senior officers whom pro-Palestinian groups have sought to put on trial over the assassination of Hamas member Salah Shehadeh in July 2002. The attack also killed 14 civilians.

Last week, when Defense Minister Ehud Barak visited London, pro-Palestinian groups sought his arrest for alleged war crimes during January's Operation Cast Lead in Gaza. However, the court ultimately decided not to hear the request immediately, enabling Barak to leave London in peace.
In 2004, when pro-Palestinian groups sought the arrest of then-defense minister Shaul Mofaz during a visit to London, a judge ruled that he did have diplomatic immunity. During last week's incident with Barak, Britain's Foreign Office asked the court to uphold this precedent. But since the hearing was postponed, whether it will do so remains unknown. (Haaretz)

'What is needed is a plan for peaceful, popular resistance'

Ma'an News interviewed the imprisoned Fatah-leader Marwan Barghouti - through his lawyer - in his Israeli cell. Some excerpts:

Do you think that a third Intifada is on its way?
The question that should be asked is why did the Al-Aqsa Intifada break out? Was it not because of the collapse of the peace process? Because the negotiation reached a dead end? Was it not because of continued settlement and Judaization in Jerusalem? The refusal [of Israel] to end the occupation and accept Palestinians’ rights? And now is there an Israeli partner for peace? The answer is a big ‘no.’ Did the settlements stop?
What is happening now is the height of settlement activity since 1967. In addition there is the Judaization of Jerusalem. First it was one home after another, now it’s one neighborhood after another. I am saying this loudly: anyone who thinks that peace is possible with the current Israeli government and was not possible with the previous governments, is being delusional.

(…) Intifada does not result from a decision by this official or that leader, or this faction or that. It comes from the collective will of the Palestinians. That’s what happened in the First and Second Intifadas. What is needed now is a popular movement of peaceful resistance to confront settlement, a movement that has the participation of all the leaders, factions, organizations, and the Palestinian Authority. It is clear that the conditions that were in place when the Second Intifada broke out are still in place.

What do you think of the New York summit between President Mahmoud Abbas, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, and US President Barack Obama?
Honestly, I hoped it would not take place because the conditions of its failure are clear. It is regrettable that the American stance, as articulated by Obama and welcomed by Arabs, Muslims and Palestinians, has begun to evaporate. The Israelis and Americans are the ones who benefitted from this summit. It was important that President Abbas’ refused to resume negotiations before settlements come to a halt, and he should maintain this position. If the negotiations resume with such an [Israeli] government, what will we win?

Prime Minister Salam Fayyad had presented his plan titled “Palestine: Ending the occupation, establishing the state. Have you read this document? What you think of it?
I read the document more than once. I think it’s a good plan. It makes the argument that ending the occupation is a precondition to establishing the state. But the PLO and the factions should compliment this plan with a blueprint for peaceful, popular resistance.

For the full interview click here