Israelische leger schiet voor de tweede keer deze week een jonge Palestijn dood

 En weer een jonge dode Palestijn bij het Gush Etzion kruispunt. (Foto Wafa)

Het Israelische leger heeft zondag opnieuw een jonge Palestijn doodgeschoten. Nadat dinsdag de 17-jarige Atallah Rayan werd doodgeschoten bij een checkpoint in de buurt van de nederzetting Ariël, was het nu de beurt aan een vooralsnog onbekende jongen bij de kruising met Weg nr 60 bij het nederzettingenblok Gush Etzion ten zuiden van Bethlehem. Volgens het leger kwam de jongen snel op soldaten bij de kruising af en had hij een aanval met messen in de zin. Haarez berichtte dat hij messen bij zich droeg aan een stok. Hij werd neergeschoten en Palestijnse voorbijgangers getuigden dat ze hem zoals gebruikelijk lieten liggen tot hij was doodgebloed. Nader nieuws ontbreek nog.

Wat betreft het doodschieten van de 17-jarige Atallah, afgelopen dinsdag, berichtte het leger eveneeens dat hij een aanval met een mes wilde uitvoeren. Hij zou kort geworsteld hebben met een vrouwelijke soldaat, volgenss het Israelische kleger, voor hij door een collega van haar werd neergeschoten en vervolgens met meerdere schoten werd afgemaakt. Palestijnse getuigen meldden later dat hij klaarblijkelijk haast had. Hij wilde auto's bij het checkpoint ontwijken en botste tegen tegen de soldate die hem met haar geweer wegduwde. Zij was overigens een Britse, die vrijwillig dienst had genomen in het Israelische leger. 

Israel: Verenigde (Arabische) Lijst valt uiteen door meningsverschil over toenadering tot Netanyahu

 

Ayman Odeh (links) en Mansour Abbas, leiders respectievelijk van Hadash en de Verenigde Arabische Lijst (Ra' am). Foto Arab48.

Het zat er al een tijdje aan te komen: de Verenigde Lijst, de coalitie van vier Arabische partijen in het Israelische parlement, dreigt in het zicht van de naderende verkiezingen uiteen te vallen. De afgelopen maanden zijn de spanningen opgelopen. In een aantal besprekingen is geprobeerd de vier weer op een lijn te krijgen, maar woensdag bleek dat dat niet is gelukt. Na afloop van de vergadering van die dag brachten twee van de vier, de communistische Hadash-partij en de nationalistische Tajamm'u (Balad), het bericht naar buiten dat de besprekingen waren mislukt. Zij meldden dat er nu voor de verkiezingen van maart geen gemeenschappelijke Arabische lijst zal worden ingediend.

 De vertegenwoordiger van Ta'al, de partij van Ahmed Tibi, sloot zich hierbij niet aan. Hij wees erop dat er nog een paar dagen zijn voor de definitieve kandidatenlijst moet worden ingedien, maar toonde zich pessimistisch. De vertegenwoordiger van de islamistische Verenigde Arabische Lijst (Ra'am in het Hebreeuwse spraakgebruik) zei dat er nog tot 4 februari de tijd is om de kandidatenlijst in te dienen, maar ook hij zag het niet al te zonning in.  

 De breuk is veroorzaakt doordat de leider van de Verenigde Arabische Lijst/Ra'am, Mansour Abbas, de afgelopen tijd toenadering heeft gezocht tot premier Netanyahu. Netanyahu, die bij een vorige verkiezingen de joodse Israeli's waarschuwde ''dat de Arabieren zich en masse naar de stembussen begeven'', is ook de premier  die onder zijn veroordeling uit probeert te komen, en die in maart wil worden herkozen. Hij zocht dus eveneens toenadering. En de situatie is nu zo dat Mansour Abbas bereid is voor een voorstel te stemmen om het in-staat-van-beschuldiging-stellen van Netanyahu opnieuw tegen het licht te houden, en bovendien bereid is zitting te nemen in een toekomstige regering Netanyahu.

Israelische soldaten doden Palestijnse jongen met mes

 
Foto Ma' an

Een Israelische soldaat heeft dinsdag de 17-jarige Atallah Mohammed Rayan doodgeschoten bij een checkpoint in de buurt van de nederzetting Ariel (dichtbij Salfit) op de Westoever. Atallah was afkomstig uit het dorp Qarawa Bani Hassan in de buurt van Salfit. De jongen zou een vrouwelijke soldaat zijn genaderd en hebben geprobeerd haar te steken. Er volgde een worsteling, waarna een collega van de vrouwelijke soldaat Atallah neerschoot. Hij werd getroffen door meerdere kogels. De militairen lieten hem daarna op het trottoir liggen tot hij was doodgebloed. De vrouwelijke soldaat raakte volgens het Israelische leger niet gewond. 

 Atallah was de tweede door het Israelische leger gedode Palestijn in januari. Volgens het rapport van het VN kantoor voor de Coordinatie van Humanitaire Activiteiten werden in die periode van 5 tot 18 januari 79 Palestijnen gewond in botsingen met militairen. Er waren in die periode 161 invallen in woningen, waarvan 33 in Jeruzalem, 157 mensen werden gearresteerd. Er werden 24 huizen en gebouwen voor vee of opslag gesloopt of in beslag genomen, waarbij 34 mensen dakloos werden. Tien gebouwen waren in de gemeenschap Beit Iksa, een Bedoeienendorpje bij Jeruzalem, waar huizen, stallen en verplaatsbare wc's het doelwit waren, deels geschonken door hulporganisaties. Hier werden 27 mensen vn hun plek verjaagd. 

Na Grunberg is nu Abdelkader Benali mikpunt van de Israel-lobby

En het is dus weer raak met de jaarlijkse herdenking van de Tweede Wereldoorlog. Vorig jaar was het Arnon Grunberg, die een opmerking maakte waaruit duidelijk werd dat hij discriminatie van Marokkanen gelijk stelde aan de discriminatie van hemzelf. In sommige joodse kringen wordt dat hem ernstig kwalijk genomen. Volgens de ware diehards is antisemitisme namelijk nergens mee te vergelijken. Het is gewoon uniek. Vergelijkingen als van Grunberg zijn dus fout en anti-joods. Ik waag dat in twijfel te trekken. Dat de jodenvervolging ernstig was behoeft natuurlijk geen nadere verklaring, maar de nog tamelijk recente gebeurtenissen in Ruwanda-Burundi of in Bosnië-Herzegowina geven aan dat discriminatie wel vaker leidt tot massmoord. Maar dat terzijde.

 Dit jaar betreft de opwinding de keuze voor Abdelkader Benali, die in 2006 iets gezegd zou hebben over dat er veel joden, Amsterdamse joden, in Amsterdam-Zuid zijn en dat het daarom wel Israel leek en hij zich daar niet thuis voelde. De diehards vinden hem nu een antisemiet. Blijkbaar is het zaak om je wel degelijk thuis te voelen bij veel joden, vooral Amsterdamse joden, in Amsterdam Zuid. Zelfs al ben je Marokkaan en zelfs al is het bekend dat veel Amsterdamse joden - laten we het beschaafd zeggen - zo hun bedenkingen hebben tegen Marokkanen. En zelfs al was je in Libanon toen je dit zei, dat toen net door Israel werd aangevallen. En misschien was het zelfs voor de grap. Maar misschien moet je zulke dingen ook nooit zeggen als je Marokkaan bent. Ik ken een docent in het middelbaar onderwijs in Amsterdam die over de ouders van haar joodse leerlingen uit Amsterdam-Zuid sprak als ''hersenloze zonnebankjoden''. Maar ze is zelf joods, dat maakt verschil. Dan kan je je zo'n opmerking wel veroorloven.  

In het geval van Abdelkader Benali is er echter nog meer. Zo maakte hij zich kwaad op Ruben Oppenheimer die voor NRC-Handelsblad een cartoon tekende van Dyab Abou Jahjah (nadat deze in 2016 een optreden in ''VPRO Zomergasten'' had gehad). De cartoon stelde Walt Dysney's Grote Boze Wolf voor met het gezicht van Abou Jahjah, 'gekleed' in het opengesneden lijk van één van de biggetjes. Dat was behoorlijk groef, en de cartoon werd door NRC verwijderd. Benali twitterde erover: ''die cartoonist zou in de nazi-tijd zich werkelijk hebben uitgeleefd''. Oppenheimer, die in de oorlog  familieleden verloor, werd daardoor boos. Het was zeker ook geen handige tweet. Maar Benali nu voor de voeten gooien dat hij ''de bekende jodenhater'' Abou Jahjah verdedigde, zoals de site 'joods.nl' ervan maakt, is natuurlijk gewoon het soort heel erg schandelijke laster waar de Israel-lobby zo goed in is. Abou Jahjah, die ik goed ken, heeft zo zijn redenen om niet erg van Israel te houden. Als oud-inwoner van Zuid-Libanon maakte hij mee dat familieleden werden vermoord, dat zijn huis afbrandde en dat hij dagelijks werd vernederd. Hij moet niets hebben van zionisme. Dat maakt hem echter geen antisemiet, en dat geldt ook voor Benali die vond dat Oppenheimer wel erg kort door de bocht ging. 

Toespraak Abdelkader Benali, Kristallnachtherdenking Amsterdam, 9 november 2012

Abdelkader Benali is gekozen als de man die de herdenkingslezing op 4 mei gaat geven. Een prima keuze voor een man die weet hoe discriminatie voelt. Die hart heeft voor minderheden, en voor de vrijheid en menselijke waarden opkomt. Er gaan nu onmiddellijk stemmen op om hem de mond te snoeren. Wat heeft hij als 'Marokkaan' met de  oorlog? En had hij niet ooit lelijke dingen gezegd over joden in Amsterdam-Zuid? Het zijn helaas weer dezelfde rechtse types, joods en niet-joods, dezelfden die ook protesteerden toen Arnon Grunberg verledrn jaar in zijn rede opmerkte dat hij het gevoel had 'dat het over hem ging 'als  ze het over Marokkanen hebben'. 

Hieronder de woorden van Benali bij een Kristallnachtherdenking. in november 2012 bij het monument voor het joodse verzet bij het Amsterdamse stadhuis. Ik neem niet aan dat de publicatie ervan hem zal helpen tegen de kritiek. want ook deze herdenking zelf lag constant onder vuur en werd zelfs door sommige joden als 'antisemitisch' aangemerkt, al waren daar nooit redenen voor en al waren veel bezoekers en trouwens ook enkele organisatoren zelf joods. Maar de tekst geeft  een goed beeld van hoe Benali denkt over vrijheid en vervolging.   

 

Tot wie moet ik vanavond spreken?

Wie zijn onze getuigen vanavond?

Zij die de Kristallnacht werkelijk hebben meegemaakt. Dan moeten ze toen een kind zijn geweest. Misschien konden ze niet geloven wat er gebeurde; het land van Beethoven, Heinrich Heine en Goethe bleek giftanden te hebben en zette die diep in haar onschuldige burgers. Ramen die ingeslagen werden. De middenstand die een lesje geleerd moest worden. Mannen en vrouwen, op weg naar huis, naar de opera, naar een park die belaagd werden. Zij konden weinig terugdoen tegen al die knokploegen. Zij hadden geen wapens tot hun beschikking, geen middelen tot zelfverdediging. Waarom zouden ze ook, ze hadden geen kwade bedoelingen! Europa faalde.

Zeker, ik heb de ook donkere, duistere blikken die op me werden geworpen, gezien; tot de rand gevuld met die broeierige cocktail van wantrouwen, haat en onverschilligheid. Ik heb m’n ogen ervoor gesloten. De mens is niet perfect, Nederland is een tolerant land maar ook dat ideaal heeft z’n rafelrandjes.
De les die ik uit de Kristallnacht haal is een heel persoonlijke. Beschouw de overheid met gezonde scepsis, kijk uit voor populisme en vreemdelingenhaat maar geef nooit toe aan angst. Want angst verdooft de zinnen, bevriest de verbeelding en tart het hart. Ga uit van je eigen kracht. En verhef je door boven de onderbuikgevoelens te gaan staan.

En wees er trots op dat je tot een minderheid behoort want de meerderheid is geneigd om vanuit het comfortabele demografische overwicht de dingen net wat monotoner te bekijken.
Mijn hart ligt bij de buitenstaander, hij die onderweg is, de dwaler, de zoeker, de mysticus met de krant van morgen onder zijn arm. De Afrikaan die met niet meer dan een rugzakje op de rug droomt van het Walhalla.

Wees tolerant ten opzichte van de vreemdeling want gij zijt vreemdeling geweest in het Land Egypte.
Toen ik die regels las, als kind in een bibliotheek, voelde ik me veilig. Europa toonde zich door deze Bijbelse regels te adopteren de beschermeling van vreemdelingen. Die zin las als een plechtige belofte die nooit gebroken zou worden. Ik geloofde erin. Natuurlijk, ik zag ook discriminatie en racisme maar de mens is onvolmaakt, terwijl de taal volmaakt is. We kunnen zeggen: dit nooit meer, dit gaan we anders doen, hier houden we ons aan en we schrijven de spelregels op, we maken wetten om te ontdekken dat de mens wetteloos is, vals speelt en laf is. Ik leg me er niet bij neer, ik houd er wel rekening mee. Humor zal ons redden.

Klik hier voor de volledige tekst 

Net voor Biden het overneemt keurt Israel nog wat nieuwbouw goed in bezet gebied

Restaurant in Havat Yair

Nog net voor de inauguratie van Joe Biden als president van de VS heeft Israel gisteren weer een uitbreiding goedgekeurd van het aantal huizen in nederzettingen in bezet gebied. (Eerlijk gezegd  nauwelijks nieuws, want het is wel duidelijk waar dit heengaat). Wat het ''Hoge Comité voor Planning'' goedkeurde betrof 780 nieuwe woningen. Op 66 daarvan na, waren het allemaal huizen diep in het gebied van de Westoever, op plaatsen dus die een eventueel territoriaal compromis zullen blokkeren. Verder was een onderdeel van het plan dat twee, ook volgens de Israelische wet illegale nederzettingen, retro-actief werden gelegaliseerd. Het betrof  de nederzettingen Havat Yair en Nofei Nehemiah. Havat Yair, een ''buitenwijk'' van de nederzetting Yakir, kreeg 96 huizen, waarvan er 82 al illegaal waren gebouwd (illegaal volgen de Israelische wet dan, want volgens internationale wetten zijn alle Israelische vestigingen in bezet gebied illegaal). Nofei Nehemiah werd eveneens gelegaliseerd en kreeg 118 huizen. Nofei Nehemiah is een ''buitenwijk'' van de nederzetting Rechelim die indertijd ook begon als een ''illegale'' nederzetting en een paar jaar terug werd gelegaliseerd. Rechalim kreeg zelf 94 nieuwe huizen toegewezen. Vrede Nu maakte gisteren ook bekend dat in 2020 niet minder dan 12.000 huizen in de nederzttingen zijn goedgekeurd, dat is het hoogste aantal ooit. 

De organisatie van Christenen voor Israel, die de illegale prtaktijken van Israel volmondig steunt,  bracht onlangs nog bloembollen naar nederzettingen. Havat Yair (niet op deze foto) was er één van. 

Israelische rechter verbiedt vertoning film ''Jenin, Jenin''

Mohammed Bakri en de poster van zijn film (foto Panorama, Pal.) 

Een rechter in de Israelische plaats Lod heeft de film ''Jenin, Jenin'' van de Israelisch-Palestijnse acteur Mohammed Bakri uit 2002 verboden. De film mag niet meer worden vertoond in Israel en alle kopieën moeten in beslag worden genomen.

Het is een merkwaardig vonnis. De film, is samengesteld uit gesprekken met Palestijnse overlevenden van de 11 dagen durende veldslag, waarbij in 2002 het Israelische leger het Jenin kamp voor een groot deel met de grond gelijk maakte. Dat gebeurde onder meer met bulldozers. Vaak werden huizen omver gereden met de inwoners er nog in. Er zouden tenminste 52 Palestijnen zijn gedood van wie ongeveer de helft strijders, de rest burgers onder wie vrouwen  en kinderen. Dit aantal is aangevochten, maar er zijn nooit bewijzen geleverd. Israel hield onderzoeken tegen. Ook 23 Israelische soldaten kwamen overigens om.

In de film vertellen Palestijnen over wreedheden, onder meer beschietingen van burgers, het met raketten bombarderen van het ziekenhuis, het executeren van gevangenen of het stelen van spaargeld. De aanval op het vluchtelingenkamp was in zekere zin een generale repetitie voor de slachtpartijen van 2009, 2012 en 2014 in Gaza. De film is mooi gemaakt en een absolute aanrader. Hij is hier te zien op Vimeo. Israeli's komen er niet in aan het woord. Desondanks werd de film al eerder verboden na een klacht van vijf Israelische militairen die hun goede naam wilden verdigen. Het hooggerechtshof verwierp dit echter later, in 2011, omdat de betrokken militairen niet herkenbaar in beeld waren in de film.