Het wordt druk voor de kust van Gaza

Morgen vertrekt opnieuw een schip met hulpgoederen naar Gaza. Ditmaal komt het uit Libanon en het is bemand (het woord klopt in dit geval niet) door 50 vrouwen. Israël heeft gewaarschuwd dat het alle noodzakelijke middelen zal gebruiken om de 'Mariam' te stoppen. Het heeft Libanon alvast aansprakelijk gesteld voor de gevolgen. (Meer bijzonderheden op mijn Engelse zusterblog).
Andere 'flotilla's' volgen overigens. Een Joods eskader dat langzaam in omvang toeneemt doordat veel mensen willen deelnemen en dat nog moet vertrekken uit een ongenoemde haven aan de Middellandse Zee en een Iraans konvooi dat al onderweg zou zijn. Het wordt druk voor de kust van Gaza.
   
En intussen voor wie er nog niet genoeg van heeft, nog een getuigenis van een Mavi Marmara-passagier.  De Amerikaanse Fatima Mohammadi. Ik vond haar verhaal indrukwekkend, duidelijk en goed geïllustreerd met opnamen die Iara Lee (Cultures of Resistance) van de aanval op het schip wist mee te smokkelen:

Objectieve onderzoekers

De onvermoeibare Richard Silverstein heeft onder elkaar bizarre details bekend gemaakt over twee leden van het Israëlische 'panel' dat de aanval op de Gaza onderzoekt. De twee lijken inderdaad bijzonder geschikt voor de taak van objectief onderzoeker van wat er is gebeurd en hoe legaal de actie was.
De 86-jarige generaal Amos Horev (foto links) is in 1940 betrokken geweest bij het castreren van een Arabische inwoner van Beissan (nu Beit Shean) die geprobeerd zou hebben een meisje uit een naburige kibbutz te verkrachten. Silverstein put dit feit uit een gedenkboek van het Israëlische leger.
De 93-jarige Shabtai Rosenne op zijn beurt was betrokken bij een bizarre poging van de regering Ben Gurion in 1953 om een militaire actie te verhullen van Ariël Sharons beruchte 'Eenheid 101' in het dorpje Qibiya in Jordanië. Bij deze actie, bedoeld als strafactie voor aanvallen van Palestijnse guerillastrijders vanuit Jordanië in Israël, werd een aantal huizen opgeblazen alsmede 69 burgers die zich daarin bevonden (Silverstein noemt een aantal van 42 burgers maar dat is onjuist). Ben Gurion gaf een

verklaring uit dat het Israëlische leger niets met de actie van doen had gehad, maar dat het een actie was geweest van nederzettingen aan de grens die boos waren over de steeds terugkerende aanvallen van Palestijnen. Rosenne, toen een hoge adviseur van de regering, stelde voor de verklaring te ondersteunen met het indienen van een wet die collectieve straffen voor die nederzettingen voorstelde. Voor Silversteins verhalen klik hier en hier.
(Silverstein kwam ook met de foto van de oude Rosenne in pyjama met zijn verzorger ernaast. De foto komt uit Maariv en vreemd genoeg luidt het opschrift: De professor is er klaar voor. (De foto van Horev is van Debbie Hill en komt uit de Christian Science Monitor)    

Israël speelt mooi weer met 'liberalisering' Gaza-blokkade

NRC-correspondent Guus Valk meldt:

Het Israëlische kabinet heeft vanochtend besloten de vier jaar durende blokkade van de Gazastrook enigszins te verlichten. Volgens een woordvoerder zal Israël de komende tijd meer bouwmaterialen en goederen doorlaten in het Palestijnse gebied. De zeeblokkade van de Gazastrook blijft onveranderd omdat Israël zegt te vrezen voor illegale wapensmokkel.
Israël staat internationaal zwaar onder druk de blokkade, die in de zomer van 2006 begon, te versoepelen. Toen werd de Israëlische militair Gilad Shalit gevangen genomen door de islamitische beweging Hamas. Toen deze organisatie een jaar later de volledige macht greep in de Gazastrook, werd de blokkade verder verzwaard.
Na de gewelddadige entering van een zes schepen tellende vloot met activisten die op weg naar Gaza waren, twee weken geleden, nam de internationale kritiek toe. Israël zegt dat het alleen goederen tegenhoudt waarmee wapens gemaakt kunnen worden, maar uit gegevens van hulporganisaties en de Verenigde Naties blijkt dat vrijwel niets het gebied binnenkomt. Na de Gaza-oorlog van december 2008 en januari 2009 is er grote behoefte aan materiaal om het platgebombardeerde gebied weer op te bouwen.

  Israël zal meer bouwmaterialen en goederen doorlaten, zegt Guus Valk. Haaretz zegt echter dat het Israëlische kabinet ervoor heeft gestemd om de blokkade te 'liberaliseren', maar dat de precieze uitwerking in de komende dagen zal volgen. Volgens een coördinator van de bevoorrading aan Palestijnse kant zou het gaan om alle etenswaren, speelgoed, papierwaren en kantoorbenodigdheden, keukengerei, matrassen en handdoeken. Volgens de krant is er echter GEEN sprake van de import van bouwmaterialen. Valk's gebrek aan accuratesse is representatief voor de berichtgeving in dit soort zaken in het algemeen. Valk is zeker de slechtste niet, maar ook hem ontgaat het blijkbaar dat het hier nou net gaat om zulke details als wel of geen cement voor de wederopbouw.  Hamas-woordvoerder Sami Abu Zuhri had gelijk dat hij de liberalisering 'cosmetisch' noemde.

Update vrijdag: Haaretz meldt dat de beslissing van het ´security cabinet´ alleen in het Engels bekend is gemaakt (zonder nadere specificaties) en dat vermelding van de beslissing in het Hebreeuwse communiqué ontbreekt. Ik herinner me dat Israël vroeger altijd de PLO (Arafat) ervan beschuldigde in het Engels iets anders te zeggen dan in het Arabisch (en meestal niet terecht). Maar nu doen ze iets dergelijks zelf.
(Overigens laat Israël intussen wel -mondjesmaat - cement en dergelijke door voor bouw/herstelprojecten van internationale organisaties als de VN. Zie ook het commentaar hieronder).

Turkije gaat relaties met Israël op laag pitje zetten of zelfs verbreken

Turkije overweegt zijn relaties met Israël na de aanval op het konvooi met hulpgoederen voor Gaza terug te draaien tot een lager niveau of zelfs geheel af te breken als Israël geen gehoor geeft aan een aantal Turkse wensen. Dat melden de Turkse kranten Hürriyet en Zaman vandaag. Beide melden dat het Turkse kabinet zal vergaderen over een 'roadmap' van te nemen stappen. De eerste stap zal zijn dat de Turkse ambassadeur in tel Aviv, die na de aanval op de Free Gaza Flotilla is teruggeroepen, niet zal terugkeren op zijn  post voordat is voldaan aan de volgende wensen:  formele excuses voor het Israëlische optreden, compensatie aan de slachtoffers voor de geleden schade, de teruggave van de drie Turkse schepen die in beslag zijn genomen, deelname van Israël aan een onpartijdig internationaal onderzoek van de gebeurtenissen en het opheffen van de blokkade van Gaza. 
Volgens de krant Hürriyet verwachten Turkse diplomaten dat Israël alleen zal ingaan op de eis dat de drie Turkse schepen worden geretourneerd. Dat zou binnenkort gebeuren als ze uitgeladen zijn. De roadmap zou hierop anticiperen door de relaties met Israël allereerst terug te brengen tot het niveau van chargés d'affaires om de banden vervolgens stap voor stap geheel te verbreken.

 De Turkse commissie voor militair-industriële projecten vergadert onder voorzitterschap van premier Erdogan. Foto Zaman.

Beide kranten melden dat er ook gevolgen zijn voor de militaire samenwerking en contracten tussen de twee landen. Hürriyet zegt dat overwogen wordt welke projecten moeten worden bevroren of gestopt, Zaman is feitelijker en noemt een lijst van projecten waar al een punt achter is gezet of waarvan wordt overwogen dat te doen. De krant stelt dat alle plannen voor militaire samenwerking en gezamenlijke training zijn bevroren en een samenwerkingsproject ter waarde van $757 miljoen voor de modernisering van vliegtuigen en tanks is geschrapt, evenals een samenwerkingsproject voor de ontwikkeling van raketten ter waarde van $ 1,5 miljard. De Turkse landmacht heeft daarnaast plannen laten varen voor de aanschaf van 1000 Merkava Mark III tanks in de komende tien jaar, ter waarde van $ 5 miljard, volgens Zaman.
De geschrapte moderniseringsplannen omvatten een project van $50 miljoen om in Kayseri met hulp van de Israëli's M-60 tanks op te knappen en een plan van ruim $700 miljoen om 54 F-4 Phantom en 48 F-5 straaljagers te reviseren samen met een Israëlisch-Singaporees consortium. Ook gezamenlijke trainingsprojecten zijn opgeschort, zoals plannen om Turkse F-16 piloten in Israël te trainen en plannen voor gezamenlijke oefeningen. Het Turkse luchtruim is gesloten voor Israëlische militaire vliegtuigen. Een operatie ter bestrijding van terrorisme - onder meer over het uitwisselen van informatie - is eveneens bevroren.Verder zijn plannen opzij gezet om van Israël Arrow afweerraketten af te nemen, evenals detectiesystemen voor plastic mijnen en landradarsystemen, terwijl wordt afgezien van de aankoop van twee AWACS patrouillevliegtuigen ter waarde van $ 800 miljoen en projecten zijn geschrapt voor de gezamenlijke productie van Popeye I en II air-to-air raketten en Delilah raketten voor de lange aftand, ter waarde van respectievelijk $500 en $150 miljoen.  

PS.  De Turkse houding dreigt ook gevolgen te krijgen voor de Amerikaans-Turkse relaties. In het Congres cirkuleert al een anti-Turkse petitie meldt Haaretz (op de voet gevolgd door een tweede van JStreet die vraagt de eerste niet te ondertekenen omdat dat de verhoudingen alleen maar meer op de spits zou drijven). Thomas Friedman van de New York Times, altijd opportunistisch genoeg om met schijnbaar 'middle of the road' achtige standpunten met alle pro-Israël winden mee te waaien, gooit Erdogan nu voor de voeten dat hij voor Hamas kiest en tegen  de verantwoordelijk optredende Palestijnse Autoriteit. (Wat onzin is, Erdogan kiest alleen partij tegen het uithongeren van Gaza). Amerikaanse Joodse organisaties herinneren zich intussen ineens weer de genocide op de Armeniërs en dat Erdogans AK Partij eigenlijk een fundamentalistische partij is. 
Hoe voorspelbaar, hoe onsmakelijk kan het allemaal zijn. Ik ben niet pro-Turks en niet anti, maar een land dat opkomt voor de mensenrechten  verdient lof, zou ik zeggen. Ook lijkt het alleen maar redelijk dat Turkije een onderzoek en genoegdoening verlangt voor de dood van acht Turken (en een Amerikaan van Turkse afkomst). Treurig. Zoals het ook het treurig was dat het initiatief van Turkije en Brazilië om alsnog op de valreep een compromis te bereiken met Iran over de Iraanse nucleaire politiek niet werd opgepakt. De invloed van Israël als splijtzwam valt niet te onderschatten.

Christenen voor Israel, Israëls 'echte' vrienden

Christenen voor Israël laat opnieuw zien wat voor een destructieve organisatie het is, een organisatie die de meest krankzinnige ontsporingen van Israël altijd van harte zal toejuichen omdat dat alleen maar de vervulling van Gods belofte aan Israël dichterbij zal brengen. En daarmee het einde der tijden. En daarmee de wederkomst van Christus en de verlossing van alle christenen. Leve de grote kladderadatsch. Of zeg ik nu niet helemaal juist? 

In ieder geval heeft het jongerenplatform 'Isreality' van CvI een verzameling organisaties van SGP-jongeren tot Arbortusafwijzende christenen (Een schreeuw om Leven) en het een en ander daartussen bijeengebracht om te gaan demonstreren VOOR Israëls overval op de Mavi Marmara en de andere schepen van de Free Gaza Flotilla. Onder het pakkende motto  'Om Sions wil niet zwijgen' zullen die organisaties morgen om 13.00 uur in Den Haag de volgende verklaring gaan overhandigen aan Israëls ambassadeur Kney Tal: 

''Voor u staat een groep mensen die zich verbonden weet met Israël. We zijn een diverse groep,

samengesteld uit verschillende politieke stromingen of kerkelijke groeperingen. We zijn een groep van zowel Joden als christenen.
Wat ons bindt is dat we van Israël houden, en dat we de God van Israël eren.
Wat we u willen laten weten is dat, hoewel de wereld Israël als een baksteen laat vallen, dit land en volk niet alleen staan. Er staat een groep mensen achter Israël, vanuit een oprechte en solide vriendschap.
Wij beseffen dat Israël een verdrukt land is. Verdrukt door de omringende volkeren en niet in het minste door eenzijdige berichtgeving in de media. De wereld spuwt Israël uit. Maar wij niet.
We zijn te lang stil geweest, en beseffen dat we op een cruciaal punt zijn aanbeland: een keuze voor of tegen Israël. Wij kiezen vóór het leven, tegen de dood en de haat van Hamas of Hezbollah.
Wij blijven echter trouw aan onze vrienden in Israël. Daarom willen wij laten weten dat wij vierkant achter Israël blijven staan, in goede én in minder goede tijden.
Wij geven een signaal af aan de wereld. Een signaal van vrede en verdraagzaamheid.  Wij kiezen partij voor Israël en bidden voor de Vrede van Jeruzalem.''

Ze kiezen voor het leven en tegen de dood? Toch niet als het gaat om de dood van negen Turkse vredesactivisten, zou je zeggen. Een signaal van vrede en verdraagzaamheid? Ja, daar gaf Israël met zijn actie op de Mavi Marmara absoluut blijk van. En een verdrukt land dat lijdt onder eenzijdige berichtgeving in de media? Je zou zeggen dat niemand zo eenzijdig bezig is geweest als de officiële Israëlische kanalen die overuren maakten met beweringen als dat er 50 Turkse huurlingen aan boord van de Mavi Marmara waren met ieder 10.000 dollar op zak (later onder druk teruggenomen), valse foto's van wapens verspreidden, en vervalste opnames van de radiocommunicatie waarop de Turken zogenaamd riepen 'Shut up, go back to Auschwitz' ...

Enfin, Christenen voor Israël heeft zo zijn eigen christelijke variant van de Marxistische Verelendungstheorie uitgevonden naar het lijkt. Altijd al stonden ze achter de nederzettingenpolitiek. Geen militaire actie van Israël of CvI staat erachter. Hoe meer Israël in de fout gaan en de publieke opinie van de rest van de wereld tegen zich in her harnas jaagt met acties die ingaan tegen internationale wetten en regels, hoe meer de christenen van Israël gaat houden. Want hoe groter de problemen, hoe meer het Rijk Gods naderbij komt. Bij CvI zitten Israëls ware vrienden, ze zijn ermee verbonden in een 'oprechte en solide vriendschap'.

Wie zulke solide vrienden heeft, heeft echt geen vijanden meer nodig, lijkt me.  

Politie executeerde in plaats van te arresteren

Ziad al-Julani met zijn Amerikaanse vrouw Moira en zijn jongste dochtertje

Amira Hass van Haaretz heeft opnieuw gedaan wat helaas veel andere Israëlische journalisten nalaten: ze heeft de omstandigheden onderzocht waaronder Ziad al-Julani, een 39-jarige inwoner van Oost-Jeruzalem, afgelopen vrijdag werd doodgeschoten door leden van de grenspolitie. De oorspronkelijke berichtgeving van de politie was dat een man met een pick-up probeerde leden van de politie te overrijden en bij deze poging werd gedood. Het zou gaan om een terrorist. Omstanders vulden aan dat dat Julani niet werd gedood toen zijn auto werd beschoten, maar pas nadat hij was weggereden om aan de beschieting te ontkomen en uit zijn auto was gestapt en probeerde te vluchten.
Hass gaat nog een stapje verder. De getuigen die zij sprak vertelden haar dat Julani nadat hij de grenspolitiemensen had aangereden van dichtbij twee keer in zijn gezicht werd geschoten, nadat hij al was neergeschoten en op de grond lag. Met andere woorden: zij hadden geen enkele reden om voor hun leven te vrezen en hadden hem gemakkelijk kunnen arresteren:
A motorist from East Jerusalem who ran over and wounded several Border Police officers Friday was shot twice in the face from close range while still lying on the ground, eyewitnesses said. Neighborhood witnesses said the fatal shots were fired once the officers no longer had reason to fear that their lives were in danger, and could have easily arrested the suspect. 

Julani keerde rond 14.00 vrijdag terug van het gebed in Shu'afat. Rond die tijd betrokken grenspolitiemannen te paard en andere grenspolitie-eenheden posities bij de industriële sector van Wadi Joz. Het werd snel druk in de wijk door alle mensen die terugkeerden van het ochtendgebed. Enkele mensen begonnen stenen te gooien naar de politie. Julani reed in een file auto's die een matige snelheid had. Hass citeert omstanders die zagen hoe Julani's auto door een steen werd geraakt. De auto maakte daarop een zwenking en reed twee politiemannen aan. Enkele agenten bekommerden zich om hun collega's die waren gevallen, anderen openden meteen het vuur op Julani's auto, die bleef doorrijden en zetten al schietend de achtervolging in.
Andere getuigen, een moeder en haar volwassen dochter, vertelden Hass dat Al-Julani met zijn pick-up een doodlopende staat in reed, de auto neerzette en eruit kwam. De dochter:
I saw him next to the car door, and he looked at me with an expression I didn't really understand, but I will never forget. There was shooting and I started to scream," the woman continued. "My mother ran toward me and threw me to the ground. Everything happened within seconds. I realized he wasn't walking normally, and saw the shattered windshield of the car, maybe from a stone. He ran until he fell over," she said.

"He got out of the car, and they came after him. Not just one of them shot, but many of them, and then they started yelling in Hebrew for people to go back into their homes," the daughter said.
Both women said they saw Jilani lying on his stomach with several officers gathered around him, and the daughter said one of the policemen kicked him in the head. The mother said she saw an officer point his rifle extremely close to Jilani's head, and when she put her head down to the asphalt she heard a shot ring out.

Kortom: Wat ook de reden geweest mag zijn dat Julani de agenten aanreed - of hij schrok doordat zijn auto werd geraakt, dan wel of de steen zijn voorruit verbrijzelde zodat hij niet goed meer kon zien waar hij reed - duidelijk is dat Julani nadat hij uit zijn auto gevlucht was en kennelijk gewond was neergevallen, geen enkel gevaar opleverde voor de politie en dus domweg werd geëxecuteerd.
Een woordvoerder van de politie wilde geen antwoord geven op vragen van Amira Hass. In een geschreven verklaring zei hij alleen dat vier politiemannen gewond waren geraakt bij dit incident en dat 'mensen zijn omgekomen en tientallen gewond zijn in aanvallen met voertuigen in 2008 en 2009 die werden uitgevoerd door inwoners van Oost-Jeruzalem'.

Ziad Julani met zijn drie paardrijdende dochters

De dood van Ziad al-Julani is eens te meer een bewijs van de volkomen losgeslagen manier waarop Israëlische 'veiligheidstroepen' optreden bij incidenten, vermeende incidenten en demonstraties. Het gebrek aan deugdelijk onderzoek als het gaat om incidenten waarbij Arabieren betrokken zijn, de straffeloosheid waarmee het vuur kan worden geopend als militairen of politiemensen menen dat van gevaar voor hun welzijn sprake is en tenslotte de kennelijk ingeburgerde gewoonte om mensen die van aanslagen verdacht zijn met meerdere schoten af te maken in plaats van te arresteren (shoot to kill policy), maken allemaal tezamen dat Israël nauwelijks meer kan pretenderen dat het een rechtsstaat is. Gebeurtenissen als de aanval op de Mavi Marmara, waarbij ook verschillende van de negen doden, naar uit de autopsies bleek, van korte afstand met meerdere kogels waren gedood, demonstraties waarbij traangasgranaten tegen de regels rechtstandig in een menigte op op personen worden afgevuurd (het jongste geval is dat van de 21-jarige Amerikaans studente aan de kunstacademie Emily Henochowicz die een oog kwijtraakte), gevallen als het doden, in maart, van vier Palestijnse tieners in 24 uur in de omgeving van Nablus, en dan nu Ziad al-Julani, het houdt niet op. Het enige lichtpuntje in dit verhaal is dat er goddank nog verslaggevers zijn als Amira Hass die gewoon hun werk doen waar bijna alle anderen het laten afweten. Maar dat is dan ook echt het énige lichtpuntje.

PS. De foto's zijn afkomstig van de site Mondoweiss. Deze site meldde ook dat Julani's Amerikaanse weduwe en zijn kinderen door de politie waren opgeroepen om op het bureau te komen getuigen en dat de politie een huiszoeking had aangekondigd. Uiteindelijk werd dat laatste afgeblazen en werd alleen de pc van Julani en zijn vrouw meegenomen.

De farce van een Israëlisch Flotilla-onderzoek

Sommigen vergelijken de huidige Israëlische regering wel met de Joden van Chelm, een legendarisch dorp uit de tijd van de Tsaren, waar de inwoners zichzelf wijs en verstandig achtten, maar in feite de grootst mogelijke idioten waren Ze deden er alles fout, daar in Chelm. Zoals in dit verhaal van reb Ehud, die een vuur in een schuur dat het hele dorp bedreigde, wilde doven door er zoveel mogelijk balen stro op te gooien, dan verdwenen immers de vlammen uit het gezicht. 
De regering van reb Ehud en reb Benyamin doet nauwelijks onder voor deze blijk van inzicht in crisisbeheersing nu zij een panel hebben benoemd dat een onderzoek moet gaan instellen naar de gang van zaken bij de bestorming van de Gaza Flotilla. Het is om te beginnen een panel, geen regeringscommissie of iets dergelijks met speciale bevoegdheden. Het kan niemand dagvaarden, het mag geen van de lagere militairen horen die deelnamen aan de aanval (of het wel de hogere echelons kan ondervragen is niet duidelijk)  en heeft ook een beperkte opdracht. Zo meldde reb Benyamin dat het panel vooral duidelijk zal maken dat Israël met zijn aanval in de internationale wateren volledig handelde volgens het internationale recht.
Opvallend is ook de samenstelling van het panel. Het wordt geleid door Jacob Turkel (foto) een 75-jarige gepensioneerde rechter uit het hooggerechtshof die als specialiteit (nota bene) het burgerlijk recht heeft  Andere leden zijn de 93-jarige Shabtai Rosen, een voormalige hoogleraar internationaal recht van de Bar Ilan universiteit en de gepensioneerde brigade-generaal Amos Horev (86) die rector is geweest van het Technion in Haifa. De gemiddelde leeftijd komt op ruim 84,5 jaar.
Aan het panel zijn twee buitenlandse waarnemers toegevoegd, van wie de rol niet helemaal duidelijk is. Zitten ze erbij en kijken ze ernaar? Nemen ze deel? Ja en nee. Ze mogen meepraten maar niet meebeslissen over de gang van zaken. Het zijn de Canadese brigade-generaal Ken Watkin die chef is geweest van het Canadese militair juridische apparaat, en de Noordierse Nobelprijswinnaar David Trimble. Van de laatste is bekend dat hij - ausgerechtnet op 31 mei, de dag van de aanval op de Mavi Marmara - met onder meer de conservatieve ex-premier van Spanje José Maria Aznar, de Peruaanse oud-president Alejandro Toledo, de vroegere Amerikaanse VN-Ambassadeur John Bolton en anderen in het bijzijn van Israëls vroegere VN-ambassadeur en vertrouweling van Netanyahu, Dore Gold, in Parijs een 'Friends of Israel Initiative' lanceerde. In een verklaring  heette het dat dit gebeurde omdat de initiatiefnemers  bezorgd zijn over de

      "unprecedented delegitimation campaign against Israel, driven by the enemies of the Jewish state and perversely assumed by numerous international authorities."

Zij voegden eraan toe dat ze niet Joods waren en dat hun

''motivations are based on the deep conviction that Israel is part of the Western world. In fact, today Israel is a fundamental actor for the future of the West. Although the peace process is important, the members of Friends of Israel Initiative are more concerned about the onslaught of radical Islamism as well as the specter of a nuclear Iran since these are threats affecting not only Israel, but the entire world."

Zodat de opinie van het toegevoegde panellid Trimble over het onderzoek al zo goed als vast lijkt te staan.

Wat Haaretz afgezien hiervan nog openbaarde is dat panelleider Turkel van tevoren heeft gezegd niet in een onderzoek als het huidige te geloven.

Netanyahu’s panel will have no powers, not even those of a government probe, and its proposed chairman does not believe in such a panel. In an interview to Army Radio, Tirkel said there is no choice but to establish a state committee of inquiry. He opposed bringing in

foreign observers and made clear that he is not a devotee of drawing conclusions about individuals and dismissing those responsible for failures. When a Haaretz reporter confronted Tirkel about these remarks, the former justice evaded the question saying, “I don’t remember what I said.“

In hetzelfde commentaar schreef Haaretz - onder de kop Het publiek heeft een recht om te worden geïnformeerd - ook dat de pogingen van de regering Netanyahu om met de de instelling van dit onderzoek een grondig en geloofwaardig onderzoek te ontlopen, meer en meer op een farce beginnen te lijken. De krant voegde eraan toe

The truth that Netanyahu wishes to bring out involves the identity of the flotilla's organizers, its sources of funding and the knives and rods that were brought aboard. He does not intend to probe the decision-making process that preceded the takeover of the ship and the shortcomings that were uncovered. As far as Netanyahu is concerned, it will be enough for television channels to broadcast footage of dark-suited jurists, and politicians addressing them, to present the semblance of an "examination."

Kortom, iets wat op een onderzoek lijkt maar het niet echt is, een soort operatie die de mensen van het Gaza Flotilla zwart maakt en het optreden van Israël wit wast. Dat is zoals het de rebbes uit Chelm past, een klap in het gezicht van de organisatoren van de flotilla, van Turkije, van de VN-Veiligheidraad en van ieder weldenkend mens. Wat het  nog treuriger .maakt, is dat het Witte Huis dit bij monde van zijn woordvoerder  een “important step forward ” noemde. omdat “the structure and terms of reference of Israel’s proposed independent public commission can meet the standard of a prompt, impartial, credible and transparent investigation,” as sought by the United Nations Security Council.

Als ik Obama was zou ik blozen wanneer ik dat teruglas in de New York Times.