Wiesel valt definitief door de mand

Het was mijn moeder die me destijds opmerkzaam maakte op Elie Wiesel. Ik was nog een puber. Wiesel, Auschwitz-overlevende die journalist werd in Frankrijk, kon aanvankelijk niet over zijn holocaust-verleden schrijven, totdat François Mauriac hem wist over te halen. Hij schreef daarna in het Jiddisch Oen di velt hat gschvigen, wat hij later vertaalde in het Frans onder de titel La Nuit. (Night in het Engels). Ik was onder de indruk van het verhaal: van Wiesels geschiedenis en ook van de manier waarop Mauriac hem onder tranen had bewogen zijn zwijgen te doorbreken. Toen ik het boek vervolgens ging lezen raakte ik onmiddellijk in de ban van zijn geserreerde, economische manier van schrijven. Toch is La Nuit me om één of andere reden niet echt bij gebleven. Dat was anders met L'Aube (De Dageraad), misschien omdat het dicht lag bij wat later mijn werkterrein werd. Het was het verhaal van een lid van een Joodse ondergrondse beweging in het Israël van voor de geboorte van de staat, die 's nachts een Britse militair gezelschap houdt, die bij het aanbreken van de dag moet worden geëxecuteerd als represaille voor de terechtstelling van een Jood. In de loop van de jaren las ik meer van Wiesel. En in 1986 - toen hij de Nobelprijs kreeg voor de Vrede - was het met een zekere trots dat ik (als enige redacteur met een duidelijk Joodse achtergrond, denk ik) het stukje daarover in De Volkskrant mocht schrijven. Ik schreef dat Wiesel de herinnering aan de Holocaust levend hield als afschrikwekkend voorbeeld van wat mensen elkaar kunnen aandoen en om te helpen dat soortgelijke genocidale gebeurtenissen in de toekomst niet meer kunnen voorkomen. Ik schreef onder meer over zijn bewogenheid met het lot van de Cambodjanen onder Pol Pot. (Congo, Ruanda-Burundi, Bosnië, Darfur moesten toen allemaal nog komen).
Nu, zoveel jaren later weet ik niet meer zo zeker of Wiesel de herinnering aan de holocaust wel levend wilde houden ter afschrikking van genocide elders. Het lijkt er in toenemende mate op dat hij - zoals helaas wel meer Joden en Israël-aanhangers - de holocaust ziet als een eenmalig iets dat alleen Joden kon overkomen en waaruit slechts één les geleerd kan worden, namelijk dat Israël het laatste toevluchtsoord van alle Joden is en door dik en dun moet worden verdedigd omdat Joden nu eenmaal altijd en overal onder vuur liggen wat ze ook denken of doen. Wiesel schaarde zich in oktober achter een oproep om Human Rights Watch aan een kritisch onderzoek te onderwerpen omdat de organisatie zo impertinent geweest was kritische rapporten te schrijven over de inval in Gaza. Hij deed dat in het gezelschap van -onder meer - de strafrechtadvocaat Alan Dershowitz. Ditmaal,  nu er een deadline verloopt die was genoemd in het Goldstone-rapport, is het weer zover. Dershowitz noemt Goldstone op schrille toon 'een verrader van het joodse volk' en Wiesel volgt hem  enkele dagen later met de uitspraak dat het Goldstone-rapport

'een misdaad (is) jegens het Joodse volk'.

Let wel: Hij is een Nobelprijswinnaar voor de Vrede. En hij beschuldigt iemand die het internationale recht wil handhaven, die niets anders doet dan oproepen tot het doen van onderzoek naar eventuele overtredingen van het oorlogsrecht omdat recht en rechtvaardigheid geen vrede mogelijk is, van het begaan van een misdaad jegens het Joodse volk. Ik kan alleen maar zeggen dat ik het ongelofelijk jammer vind dat iemand die zo op een voetstuk stond, en terecht, er op zo'n treurige manier weer af kan vallen.
Ik ben er trouwens toch zo'n beetje aan toe om elk geloof in gezonde tegenkrachten in Israël kwijt te raken. . Al jaren wordt er gesignaleerd, gerapporteerd en gedemonstreerd (Vrede Nu begon in 1977) en het enige wat is bereikt, is dat links in Israël ongeveer niets meer voorstelt (als het dat ooit al had gedaan) en dat rechts een solide meerderheid heeft gekregen. Maar bovendien ook dat ultra-rechts er salonfähig en bijna het meerderheidsgeluid is geworden en dat de nederzettingen èn de bijbehorend mentaliteit een nooit meer weg te denken entiteit zijn geworden. De echte zionisten wonen in de nederzettingen schreef ik in 1981 al in Het Parool. Zij beschouwen zichzelf de pioniers van nu. Jawel, alleen waren het er toen nog maar enkele duizenden.
Demonstraties als in Sheikh Jarrah, ik zal erover blijven rapporteren, maar raak er niet warm of koud van. Er zal geen Arabische familie minder door uit hun huis worden gedreven, geen luxe exclusief Joods flatblok minder in vanouds Arabisch wijken worden gebouwd. Wellicht is het zelfs een soort vijgenblad dat nog een beetje verhult dat de naakte waarheid is dat alleen BDS en een Palestijnse strijd voor burgerrechten nog enig uitzicht op een regeling zou kunnen bieden. En misschien dat ik ook daarom niet echt meer opgewonden wordt van de zoveelste 'bedreiging' van de Israëlische democratie. Dat is dus in dit geval de campagne van 'Im Tirtsu' tegen het 'New Israel Fund'. Im Tirtsu (Als je het wilt ..een afkorting van een uitspraak die aan Herzl wordt toegedicht: 'Wenn ihr wollt ist es kein Märchen'), is een nieuwe rechtse organisatie die met een rapport is gekomen waarin wordt verteld dat het New Israel Fund (NIF) allerlei organisaties steunt (mensenrechtenorganisaties als Adalah, ACRI, Breaking the Silence en dergelijke) die gezorgd zouden hebben voor de bouwstoffen van het Goldstone-rapport. Im Tirtsu heeft berekend dat 92% van het materiaal in Goldstone's rapport van deze door het NIF gesubsidieerde organisaties afkomstig is. Wat onder ons gezegd gewoon bullshit is, want Goldstone heeft in kranten geciteerde uitspraken van Israëlische generaals en politici gebruikt, Amnesty en Human Rights Watch rapporten ter harte genomen, ondrzoek ter plaatse gedaan en vele verhoren afgenomen. 

Maar . dat doet er allemaal weinig toe. NIF-voorzitster Naomi Chazan (foto), voormalig parlementslid van Meretz, is nu mikpunt. Voor haar huis werd gedemonstreerd, rechtse bloggers (ook dat is een graadmeter) namen de beschuldiging van anti-Israëlische en staatsondermijnende activiteiten zonder meer over, The Jerusalem Post heeft haar per email laten weten dat haar wekelijkse column niet meer welkom is. In het parlement begonnen de rechtse partijen een actie om het fonds aan te pakken die - zie de blog Coteret - intussen na wat getelefoneerd door belangrijke Amerikaanse geldgevers weer van de baan zou zijn. 

De zoveelste bedreiging van de democratie dus weer bedwongen?! Ach, wat voor democratie eigenlijk - mach sjabbos davon, zou de moeder van een vriendin van me gezegd kunnen hebben.      

Tracé 'Muur' wordt verlegd bij Bil'in

Demonstratie in Bil'in

De Israëlische autoriteiten gaan het tracé van de 'Muur' bij het plaatsje Bil'in verleggen in overeenstemming met een uitspraak van het Israëlische hooggerechtshof. Michael Sfard, de advocaat van het Volkscomité van Bil'in, heeft dat zaterdag te horen gekregen, zo meldt Ma'an News.
De uitspraak van het hooggerechtshof dateert uit 2007. De huidige voorzitter van het hof, rechter Dorit Beinisch, schreef toen in haar uitspraak dat zij niet overtuigd was dat er geen alternatieve route kon worden gevonden om de inwoners van de nabijgelegen nederzetting Modi'in Illit te beschermen. Als de route wordt verlegd is te verwachten dat de inwoners van Bil'in ongeveer de helft terugkrijgen van de 2300 dunam (230 hectare) van hun grond die waren geconfiskeerd. Nog onduidelijk is hoeveel schade is toegebracht aan olijfboomgaarden en dergelijke. Mohammed al-Khatib van het Volkscomité, die onlangs op borgtocht werd vrijgelaten na te zijn opgepakt wegens 'ophitsing' en 'verboden wapenbezit' (hij had gebruikte hulzen verzameld om te laten zien hoeveel er bij de wekelijkse demonstratie tegen de Muur op de demonstranten was afgeschoten), noemde de verlegging van het tracé een succes van het volksverzet. Maar hij voegde eraan toe dat de verandering van het tracé niets verandert aan het feit dat de Muur dan nog steeds illegaal is volgens het internationale recht.

Ban Ki Moon ' weet niet' of Israël en Hamas zich houden aan eisen uit rapport Goldstone

Secretaris-generaal Ban Ki Moon van de VN heeft de AlgemeneVergadering van de VN donderdag gerapporteerd dat hij niet kan uitmaken of Israël en Hamas zich houden aan de eis van de VN dat zij geloofwaardige en onafhankelijke onderzoeken uitvoeren naar eventuele oorlogsmisdaden gepleegd tijdens de Gaza-campagne van ruim een jaar geleden.
 Ban Ki Moon zei in een rapport van 72 pagina's dat zowel Israël als Hamas nog bezig is met het onderzoeken van zaken die zijn aangebracht in het rapport- Goldstone.  
"No determination can be made on the implementation of the [UN] resolution by the parties concerned,"  zo citeert Al Jazeera-English hem. Volgens Al-Jazeera beperkt de secretaris-generaal zich er in zijn  rapport voornamelijk toe om te citeren uit rapporten die hij heeft ontvangen van Hamas en van Israël. 
Het lijkt erop dat - de als altijd vrijwel onzichtbare en onhoorbare - Ban Ki Moon ook hier zijn vingers niet aan wil branden.Een woordvoerder van de VN zei dat de Algemene Vergadering 'spoedig' bijeen zal komen om zich te beraden over het rapport van Ban Ki Moon.

Independent: oorlogsrecht werd door Israël herschreven in Gaza

De Britse kant The Independent komt vandaag met uitspraken van Israëlische militairen die bevestigen dat Israël tijdens de operatie ´Cast Lead´ in Gaza de regels van het oorlogsrecht op zijn kop zette. Het is - voor zover nog nodig - nog meer bewijs dat het volgens de geldenden juridische maatstaven niet deugde. Je zou haast medelijden krijgen met de Israëlische regering die zich alsmaar in bochten wringt om onder het Goldstone-rapport uit te komen. 

Het verhaal in de Independent is gebasserd op etuigenissen van een van de commandanten tijdens de operatie, een iets lagere officier die tijdens de operatie diende op het hoofdkartier van een brigade en een aantal andere militairen die deelname aan ´´Cast Lead´. Het stuk nis gebaseerd op werk van verslaggevers van de Israëlische krant Yediot Ahronot die het niet publiceerde - we weten niet waarom maar mogen waarschijnlijk aannemen dat het politiek te gevoelig werd gevonden.
The Independent: . 

A high-ranking officer has acknowledged for the first time that the Israeli army went beyond its previous rules of engagement on the protection of civilian lives in order to minimise military casualties during last year's Gaza war, The Independent can reveal.

The officer, who served as a commander during Operation Cast Lead, made it clear that he did not regard the longstanding principle of military conduct known as "means and intentions" – whereby a targeted suspect must have a weapon and show signs of intending to use it before being fired upon – as being applicable before calling in fire from drones and helicopters in Gaza last winter. A more junior officer who served at a brigade headquarters during the operation described the new policy – devised in part to avoid the heavy military casualties of the 2006 Lebanon war – as one of "literally zero risk to the soldiers".(....)

 Anders gezegd: de hoge officiere bevestigde dat het in Gaza niet meer - zoals gebruikelijk - nodig was te zien dat een Palestijn rondliep met een wapen of  vijandige bedoelingen toonde voor je hem liet neerschieten door een helikopter of een onbemand vliegtuigje. Een iets minder hoge offcier die diende bij een hoofdkwartier van  een brigade zei dat dit principe was ontwkkeld na de zware verliezen in 2006 in Libanon. Het princip was nu ´letterlijk nul procent risico voor de militairen´.

(....) conduct in Gaza – particularly by aerial forces and in areas where civilians had been urged to leave by leaflets – had "taken the targeted killing idea and turned it on its head". Instead of using intelligence to identify a terrorist, he said, "here you do the opposite: first you take him down, then you look into it." (......)

 He added that at a meeting with his brigade commander and others it was made clear that "if you see any signs of movement at all you shoot. This is essentially the rules of engagement."

The other soldier in the war-room explained: "This doesn't mean that you need to disrespect the lives of Palestinians but our first priority is the lives of our soldiers. That's not something you're going to compromise on. In all my years in the military, I never heard that."

Kort gezegd: op plaatsen waar pamfletten aren gestrooid om de burgers te  vertellen te vertrekken, hoorden geen burgers meer te zijn. En als ze er toch waren was het devies: eerst schieten en pas daarna kijken wat het te betekenen had. Een ongehoorde gang van zaken - (en strijdig met de ´´rules of engagement´ onder ht oorlogsrecht).  

The Independnet voegt eraan toe dat dit de eerdere getuigenissen van militairen via ´Breaking the Silence´ versterkt. Het is - ironisch genoeg ook een soort antwoord aan Moshe Halbertal, professor in de filosofie aan de Hebreeuse Universeiteit en de Univrsieteit vn New York, die mede de ethische regels opstelde van het Israèlische leger. Halbvertal nam in een stuk in het Amerikaans eblad The New Republic stelling tegen het Goldstone-rapport. Hij schreef daarin onder meer dat de code van de IDF voorschrijft dat het - om levens van burgers te sparen - vanuit een ethisch oogpunt onvermjdelijk en noodzakelijk is dat militairen zekere risico´s  nemen.

Het artikel in The Independent heeft de volgende uitsmijter, opgetekend uit de mond van de man die diende in het brigade-hoofdkwartier:

"Two [Palestinian] guys are walking down the street. They pass a mosque and you see a gathering of women and children.

"You saw them exiting the house and [they] are not walking together but one behind the other. So you begin to fantasise they are actually ducking close to the wall.

"One [man] began to run at some point, must have heard the chopper. The GSS [secret service] argued that the mere fact that he heard it implicated him, because a normal civilian would not have realised that he was now being hunted.

"Finally he was shot. He was not shot next to the mosque. It's obvious that shots are not taken at a gathering."

 Twee mannen lopen op staat, één gaat rennen omdat hij een helikopter hoort. Volgens de Shin Bet man - die ook meekijkt op het scherm in het hoofdkwartier - is dat een bewijs dat hij schuldig is want een normale burger zou nooit denken dat de helikopter het op hem gemunt zou hebben. Dus wordt hij gedood. Zo ging dat daar toen in Gaza.

Guardian prikt Israëlische leugens door: meelfabriek werd wel degelijk gebombardeerd vanuit de lucht

 Eigenaar Hamdan Hamada wijst op zijn vernielde Badr-meelfabriek (foto Oxfam)

De Britse kant The Guardian heeft heeft het verhaal doorgeprikt over de Badr-meelfabriek in het door de Israëlische autoriteiten aan VN-secretaris generaal Ban Ki Moon overhandigde rapport ´Gaza Operation Investigations - An Update´. In dit rapport dat afgelopen vrijdag werd ingediend, houdt Israël vol dat eigen onderzoek heeft aangetoond dat de meelfabriek niet opzettelijk vanuit de lucht was gebombardeerd zoals het Goldstone-rapport had gemeld, maar tijdens gevechten was geraakt - waarschijnlijk door tankgranaten.
The Guardian laat zien dat dit gelogen is. De krant komt met de volgende reactie, waaruit blijkt dat een team van de VN destijds de  resten van een vliegtuigbom uit de fabriek heeft geborgen. De Guardian zegt hiervan een foto te hebben:  

The Israeli report looked in detail at a handful of incidents, including the attack on the al-Badr flour mill in northern Gaza, which was severely damaged.
The UN mine action team, which handles ordnance disposal in Gaza, has told the Guardian that the remains of a 500-pound Mk82 aircraft-dropped bomb were found in the ruins of the mill last January. Photographs of the front half of the bomb have been obtained by the Guardian.
This evidence directly contradicts the finding of the Israeli report, which challenged allegations that the building was deliberately targeted and specifically stated there was no evidence of an air strike. Goldstone, however, used the account of the air strike as a sign that Israel's attack on the mill was not mere collateral damage, but precisely targeted and a possible war crime.

De berichtgeving  van The Guadian was in lijn met wat zij precies een jaar geleden al meldden over de vernieling van infrastructuur in Gaza, waaronder de meelfabriek:

One of the most striking targets was the al-Badr flour mill in Sudaniya, in northern Gaza, built in the 1920s and the largest mill in the strip.

After Israel halted imports of wheat flour into Gaza in early November, al-Badr became the last operating mill in the territory because it had a large store of wheat. Before dawn on January 10 the mill's main production lines, spread over five floors, were destroyed by an Israeli air strike - half the bomb casing remains on the first floor - and by several shells, apparently fired from tanks and Apache helicopters.

Dit is dus het niveau van een door de Israëli´s ingediend officieel verslag. Niet alleen dat ze van alles onder het tapijt proberen te vegen, maar er wordt ook nog eens schaamteloos gelogen. Let wel: door het hele militaire apparaat tot en met de militaire procureur-generaal toe. En gesanctioneerd door de regering. Ik heb hier geen woorden voor.

Israëlisch antwoord op Goldstone II.. toch nog reprimandes uitgedeeld

Witte fosfor regent neer op het hoofdkwartier van de VN in Gaza

Het is een beetje een onduidelijk verhaal, een soort update van een update (het rapport dat de Israëlische regering vrijdag aan Ban Ki Moon stuurde over de voortgang van haar onderzoek naar de Gaza-campagne heette ´An update´), maar dit weekeinde heeft Israël laten weten dat alsnog  twee hoge militairen ervan beschuldigd heeft hun boekje te buiten te zijn gegaan bij het gebruik van witte fosfor tijdens de Gaza-campagne.

De twee zijn brigade-generaal Eyal Eisenberg (foto rechts), commandant van de Gaza Divisie, en kolonel Ilan Malki (foto links), commandant van de Givati Brigade. Zij worden verantwoordelijk gehouden voor het beschieten van het hoofdkwartier van UNWRA in Tel al-Hawa op 15 januari 2009. Volgens de formulering hdden zij ´exceeded their authority in approving the use of phosphorus shells that endangered human life´. De twee werden ´disciplinair´ bestraft, wat zoveel wil zeggen als dat zij een officiële uitbrander hebben gekregen - niet echt een zware straf als je het mij vraagt.   
Het is onduidelijk waarom dit nieuws nu over het weekeinde naar buiten kwam, terwijl in het oorspronkelijke rapport staat dat het gebruik van witte fosfor was onderzocht en ´in overeenstemming was bevonden met geldende militaire richtlijnen´. Mensenrechtenorganisaties hebben er steeds op gewezen dat gebruik van witte fosfor in dichtbevolkte gebieden verboden is. Nu heet het ineens dat het beschieten van het UNWRA complex (waarbij brand uitbrak, grote voedselvoorraden verloren gingen, enkele VN-employees gewond raakten en tientallen mensen die daar schuilden voor het geweld in gevaar brachten) ´mensenleven had bedreigd´.
Is dit een poging om toch nog een kluifje toe te werpen aan de velen die - terecht - zullen zeggen dat het eigen Israëlische onderzoek in essentie een poging tot witwassen was? Of is het een poging om de hasbara-community in de gelegenheid te stellen straks toch nog met het nodig misbaar te roepen dat ´Israël dan toch maar twee hoge officieren heeft bestraft wegens misbruik van hun autoriteit´? Of kwam het erop neer dat Israël bij nader inzien vond dat het er  niet omheen kon dat  het beschieten van de UNWRA compound die zoveel de aandacht had getrokken (en een van de incidenten was waarvoor Israël onlangs $ 10,5 miljoen schadevergoeding aan de VN betaalde) toch niet helemaal in de haak was geweest?
Vragen waarop we waarschijnlijk nooit antwoord zullen krijgen. Maar die formulering ´endangered human life´ - dat is toch eigenlijk wel een toppunt van chotspe. Hoe cynisch kunnen die generaals zijn, daar bij het Israëlische opperbevel??.

Effect van witte fosfor

Israël stuurt antwoord op Goldstone rapport naar Ban Ki Moon

 

Tanks hebben een Davidster van zo´n 60 x 60 meter gekerfd in landbouwgrond in Gaza tijdens de operatie 'Cast Lead'. Foto  pag. 8 van het Goldstone Rapport.

Israel zowel als Hamas heeft vrijdag een voorlopig antwoord op het Goldstone rapport gestuurd aan VN-secretaris generaal Ban Ki Moon. Het Goldstone rapport had een deadline van drie maanden gesteld voor rapportage over onderzoek naar in het  rapport genoemde mogelijke oorlogsmisdaden. Die deadline verloopt 5 februari. Ban Ki Moon had aan beide partijen gevraagd daaraan voorafgaand alvast verslag te doen. 

Veel publiciteit hebben die antwoorden niet gehad en dat is waarschijnlijk omdat ze allebei niet veel nieuws bevatten. Hamas schreef een rapport van 52 pagina´s waarin het in essentie excuses maakte voor de dood van drie Israëli´s en zei dat het nooit de bedoeling heeft gehad om burgers te treffen en ook expliciete instructies had doen uitgaan om militaire doelen te treffen.

Israël kwam met een rapport van 46 pagina´s dat  een ´follow up´ heette te zijn in de verslaggeving van lopende onderzoeken. Iets meer dan de helft van het rapport wordt besteed aan het beschrijven van de procedures die worden gevolgd als het leger onderzoek doet, verzekeringen dat dit geheel in overeenstemming is met praktijken elders en dat zelfs ook de burgerrechter daar nog een laatste woord over kan spreken. Pas op pagina 29 komen concrete gevallen aan de orde. Onder meer de dood van de ongeveer 20 leden tellende familie Daya, gevolg van een treffer op het verkeerde huis (het huis ernaast was eigenlijk het doel) wordt vermeld. De uitslag van het onderzoek is dat helaas sprake was van een fout en dat nu de communicatieprocedures zijn gewijzigd.

In totaal zijn 150 zaken, aldus het interim-rapport, voorgedragen voor strafrechtelijk onderzoek. Daarvan zijn er 36 doorverwezen. Zij zijn nog in onderzoek. Slechts in één  - intussen roemrucht - geval van een soldaat die een creditcard stal, viel een veroordeling.

De lezing van het rapport is een deprimerende aangelegenheid. De grote lijnen - was dit soort geweld geoorloofd op in dit soort omstandigheden, hoe zat het met de schaal van vernieling, waren wapens als witte fosfor geoorloofd, was  bij de vernieling van kippenfarms, de meelfrabriek en andere civiele structuren sprake van collectief straffen ja of nee -  komen niet of nauwelijks aan de orde.Afgezien daarvan zijn ook de onderzoeken zelf totaal onvoldoende, omdat ze niet openbaar waren en dus voor de buitenwereld totaal ondoorzichtig.

Binnen de Israëlische regering is nu een debat gaande of er niet een soort panel van juristen moet komen, dat een oordeel velt over de vraag of het interne legeronderzoek wel aan alle eisen heeft voldaan. De commissie mag zelf geen onderzoek doen en getuigen zoals bevelhebbers en soldaten te ondervragen, maar moet bestaan uit prestigieuze juristen die het interne onderzoek van het leger wat meer status en een soort aanzien van legitimiteit geven. Een échte commissie van onderzoek, een staatcommissie, wordt van de hand gewezen door Ehud Barak, de minister van Defensie, en stafchef Gaby Ashkenazi. Barak zei dat de militairen moeten weten dat de staat ´ook de dag erna nog achter hen staat´.  Ha´aretz  neemt daar in een editorial stelling tegen

The opposition by the defense minister and the IDF chief of staff to a state commission of inquiry seems to imply that the IDF has something to hide. If this suspicion is unfounded, a state inquiry commission must be permitted to disprove them. And if, heaven forbid, inappropriate acts and crimes were committed during the war, the Israeli public has a right to know.
Any attempt to evade the explicit demand that Israel examine its conduct can only make things worse.

 Een paar dingen zijn nog vermeldenswaard rond het rapport. De site Mondoweiss heeft op zich genomen om als bijdrage aan de discussie die bij het naderen van de deadline weer is losgebarsten, weer meer aandacht aan Goldston en zijn rapport te geven. Zo publiceerden ze een lezenswaardige reportage over een lezing die Goldstone een paar dagen geleden gaf aan de universiteit van Yale. Een ander ding dat ze deden was dat ze ingingen tegen een deel uit het nu aan Ban Ki Moon gegeven Israëlische antwoord In deze paragraaf, die Israëlische woordvoerder tevoren aan de New York Times hadden doorgespeeld, wordt de conclusie van Goldstone tegengesproken dat de IDF moedwillig de enige meelfabriek van Gaza had vernield. Het belang daarvan was dat het de conclusie van Goldstone zou ontkrachten dat Israël het moedwillig voorzien had op akkerland, kippenfarms, deze fabriek, de waterzuiveringsatallatie, cementfabrieken   - kortom de voedselvoorziening en civiele infrastructuur van Gaza.
Mondoweiss publiceerde als reactie daarop het verhoor (als bijlage van het rapport ook openbaar) door de Goldstone-commissie van de eigenaar van de meelfabriek. Daaruit blijkt dat er geen Hamas-strijders in of om de fabriek waren of zelfs maar kónden zijn en dat welbewust geschoten is op de meelfabriek die het centrum vormt van een complex van gebouwen die aan dezelfde eigenaars toebehoorden (zie foto) .

El Badr meelfabriek in Gaza. Het gehavende gebouw in het midden is de totaal vernielde meelfabriek. De gebouwen eromheen (onder meer een opslagplaats en een fabriek van tomatenpuree) bleven gespaard. (Gloucester2Gaza)

Nog een vermeldenswaardige voetnoot bij de nieuwe Goldstone discussie is een nieuwe opmerkelijke ´act´ van Alan Dershowitz. De Amerikaanse strafpleiter, die het steeds zo door dik en dun opneemt voor Israël en het daarbij niet zo nauw neemt met de waarheid, heeft Goldstone in een interview ´een verrader van het Joodse volk´ genoemd en een ´slecht mens´ (an evil, evil person). Dat Goldstone zich voor de commissie had geleend en de naam Goldstone had gebruikt om er een soort hechsher (rabbinale goedkeuring) aan te verlenen, was volgens  Dershowitz zoiets als wanneer een Jood de Protocollen van de Wijzen van Zion had geredigeerd er er zijn handtekening onder had gezet. 
Die Dersh toch maar weer, geen zee gaat hem te hoog. Zijn hysterische uitval is overigens alleen maar de laatste in een reeks. De manier waarop D. een aantal jaren geleden tegen Norman Finkelstein tekeer ging en suggereerde dat diens moeder in het kamp een Kapo was geweest, was nog veel en veel schunniger. D. is bezig ´een geval´ te worden. Ik kom nog wel eens terug op die griezel.