Hoe de PA de moskeeën beteugelt

 











Salam Fayyad spreekt op de Israëlische Herzliya-conferentie in februari 2010

Een van de zaken die Palestina (of wat er van over is) dreigend boven het hoofd hangt, is het uitroepen van een rompstaatje op de Westoever. Dat wordt dan een soort Transkei of Ciskei naar Zuid-Afrikaans model, ingeklemd tussen nederzettingen en net zo 'onafhankelijk' als die Bantustans van destijds. De Palestijnse Autoriteit, maar vooral Salam Fayyad, de nooit gekozen premier van een regering die is benoemd door een president wiens mandaat is verstreken in januari 2009,  maakt zich er sterk voor. Hij is degene die heeft gezegd dat de PA over twee jaar die onafhankelijkheid zal uitroepen. In de tussentijd doet het PA-bestuur er alles aan om het Westen te tonen dat het kan zorgen voor een verantwoord bestuur, dat het de donormiljoenen goed besteedt, zorgt voor rust en orde en prettig samenwerkt met de Israëlische autoriteiten. 

Een van de aspecten daarvan is de zuivering van het overheidsapparaat, waar duizenden ambtenaren - onder wie velen met al of niet terecht vermoede sympathieën voor Hamas - weinig ceremonieel naar huis zijn gestuurd en vervangen door anderen. Een andere, zeker niet minder verontrustende ontwikkeling is de training van een geheel nieuw politiecorps, van recruten die worden gescreend door de CIA, de Jordaanse geheime dienst en de Israëlische Shin Bet en die worden getraind door de Amerikaanse generaal Keith Dayton in het kader van een in 1,3 miljard dollar kostend programma dat in 2005 begon. Ik heb daar eerder al eens over geschreven .

Er zijn meer van dit soort zaken aan de gang. In de Economist  van 11 februari 2010 wordt beschreven hoe ook de moskeeën onder het strakke gezag van de PA zijn gebracht.

The PA’s effort to control the mosques is a big part of its bid to stamp its authority on the West Bank, muzzle its Islamist foes, and convince friendly and cash-providing Arab and Western governments that it can be trusted to run a would-be state. The PA’s religious-affairs minister, Mahmoud Habbash (picture), has dispatched 200 new imams, armed with security clearance, to

manage mosques hitherto run by their pro-Hamas rivals. He issues scripted weekly sermons and instructs censors to monitor mosques and verify compliance. “A Muslim must respect the sultan,” says the minister. “There is no place for politics in the mosque.” All the West Bank’s 1,700 mosques, including nearly 300 in conservative Hebron, are now, he says, in government hands.

 As part of its crackdown, the PA has also dissolved the 92 zakat (charitable) committees that used to provide Hamas with its social and patronage network. In their place the PA has appointed 12 of its own committees, which have removed the Hamas-dominated boards that offered services such as kindergartens, schools, bakeries and cheap rental accommodation for the poor. After a shaky start when cash from Gulf countries ran dry, the PA is injecting funds from Western and Arab aid-givers to revive dormant charities in its thrall. “Instead of encouraging civil society, they are throttling it,” says another Hamas parliamentarian, Hatem Qafishah, who has been ousted from his post as deputy head of the Islamic Youth Association.

 In het kort: Onder het motto dat een moslim trouw moet zijn aan het gezag (A Muslim must respect the Sultan) zijn alle moskeeën onder toezicht geplaatst, nieuwe imams benoemd en worden de preken centraal door het gezag gedistribueerd. Ook zijn - in het kader van de bestrijding van de invloed van Hamas -
92 charitatieve instellingen ontmanteld en heeft de PA 12 nieuwe eigen instellingen geïnstalleerd.  

 Het verhaal doet sterk denken aan de manier waarop de Egyptische moskeeën worden geleid. Alle benoemingen daar worden geregeld via de Azhar-moskee, het hoofd van de religieuze pyramide die geheel door de staat wordt beheerst. Al-Azhar schrijft ook centraal de wekelijkse preken. Het verhaal in de Economist is overigens interessant genoeg om in zijn geheel te lezen. Ook omdat het incidenten vermeld over gelovigen die boos de imams onderbreken en zelf een preek gaan houden, of hoe de minister van religieuze zaken soms de troepen van Dayton erbij haalt om rebelse moskeegangers even een lesje te leren.
Als Ciskei-Palestina er komt, zal het waarschijnlijk net zo'n brave, door het Westen gesubsidieerde, onvrije vazalstaat van het Westen worden als Mubaraks Egypte of  het Jordanië van Abdullah II. Het erge is dat het Westen dit al met al een heel gunstige ontwikkeling vindt. Ook Nederland draagt bijvoorbeeld bij aan die politiemacht van Dayton. Onlangs schonk de Nederlandse vertegenwoordiger in Ramallah, Quarles van Ufford,  een paar auto's aan deze Fayyad-Dahlan-militie. Fayyad is heel populair in het Westen. Iin allerlei  bladen als Newsweek en de New York Times zijn de afgelopen tijd gunstige portretten van hem verschenen. Hij is zslfs geliefd bij de neocons, niemand minder dan Elliot Abrams, een grote Palestijnenhater, noemde hem 'een soort van  'Palestijnse Herzl'. 

Turkse aanstellerij

De relatie tussen de Verenigde Staten en Turkije staat op scherp, nadat een commissie van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden een resolutie heeft aangenomen waarin de Turkse vervolging van Armeniërs in de Eerste Wereldoorlog wordt bestempeld als genocide. De Amerikaanse regering had er bij de commissie op aangedrongen de resolutie niet aan te nemen. Minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton vreest dat de resolutie de relaties tussen Turkije, de VS en Armenië kan beschadigen. Ook Turkije had voor verslechterde verhoudingen gewaarschuwd. Turkije heeft zijn ambassadeur teruggeroepen uit Washington. 
De vraag is wat er gebeurt als het hele Congres de resolutie aanneemt.
Turkije erkent dat er honderdduizenden Armeniërs zijn omgekomen tussen 1915 en 1919. Maar het zou niet de vooropgezette bedoeling zijn geweest toen de Armeniërs en masse uit hun woonplaatsen werden verdreven en  Daarom mag het geen 'genocide' heten.
Geen genocide? Het was een moord op grote schaal op meer dan een miljoen mannen, vrouwen, kinderen en ouden van dagen. Het was de eerste genocide van de 20ste eeuw, een eeuw waarin er nog vele zouden volgen. Laten ze zich gaan schamen, die Turken met hun misplaatste nationale trots. Hoe kan je ooit verwachten dat wonden uit het verleden helen als je ze niet behoorlijk erkent?
Trouwens waren de  Turken niet al op weg naar verzoenig met Armenië? Op 10 oktober vorig jaar sloten zijn  een historisch akkoord met de Armenië waarbij de grenzen tussen de twee landen opengingen en een gezamenlijke commissie werd ingesteld om de genocide, pardon: moordpartij  van 1915-19 te onderzoeken.

M.J. Rosenberg wijst in de Huffington Post op een heel ander aspect.  Hij wijst erop dat hier de Israël lobby aan het werk is geweest, of liever gezegd zijn handen van van Turkije af heeft getrokken. De Genocide resolutie is circuleert al enkele jaren in het Amerikaanse Congres, zegt hij, en in het verleden heeft de lobby, in verband met de goede relaties tussen Israël en Turkije de helpende hand geboden bij het tegenhouden ervan.  Na de Turkse kritiek op de Gaza-inval, en nadat de relaties verslechterd zijn, heeft de lobby Turkije laten vallen om het een lesje te leren, zegt Rosenberg. Hij verwijst naar een stuk in the Jewish Telegraph Agency van een tijdje geleden. (Terzijde: Het is een interessante aanvulling en waarschijnlijk gewoon waar. Maar stel dat Rosenberg niet zo overduidelijk Joods zou zijn geweest, zou dan de Anti-Defamation League niet boven op hem springen om hem te betichten van antisemitisme? Met zijn beschuldiging van Joodse samenzweringen en zo?)

Agnes exit

Bij sommige mensen ben je blij als ze weggaan, bij anderen laat het je koud en in een enkel geval vind je het jammer en doet het je wat. Een beetje tot mijn eigen verrassing vind ik het erg dat Agnes Kant is opgestapt. Ik heb haar nooit ontmoet en ik vond ook niet dat ze het als fractieleider bijzonder goed deed, zeker niet in vergelijking met Jan Marijnissen, haar voorganger, die met stip boven zijn omgeving uitstak Maar ze was altijd oprecht en als ze weer eens schril overkwam met uitschietende stem, dan was het in ieder geval geen toneel. Ik houd haar ook in herinnering als iemand die in het verleden, toen ze nog gezondheid in haar portefeuille had, met veel hart voor kaar zaken opkwam en heel hard leek te werken. Ik ben er steeds van overtuigd geweest dat ze nog wel in haar rol zou groeien, zoals voor haar bijvoorbeeld ook Femke Halsema en Pechtold dat hebben gedaan. Ik denk dat ze te streng voor zichzelf is geweest, teveel zich de schuld heeft gegeven van een slechte uitslag die voor een deel toch gewoon te wijten moet zijn geweest aan het feit dat ze nu eenmaal Marijnissen niet was. Dit had niet gehoeven. Het was waarschijnlijk zelfs beter geweest als ze niet weg was gegaan. Jammer, jammer.. Ik hoop dat het haar goed gaat en zal haar missen.

V=Victorie, Wilders wint op twee fronten

V=Victorie, Duitsland wint voor Europa op alle fronten, zo kalkten de Nederlandse NSB-activisten in de jaren 40-45. De NSB brak in 1935 bij de Statenverkiezingen door met ruim 7% van de stemmen. Bij latere verkiezingen - onder meer Tweede Kamerverkiezingen in 1937 - werd dit cijfer bijna gehalveerd tot 4%. Dat was mede een gevolg van maatschappelijke tegenstand: de katholieke en gereformeerde kerken verboden het lidmaatschap van de NSB en ook ambtenaren mochten er geen id van worden. .
In de oorlog werd de NSB echter weer sterk. Een in vergelijking met omliggende landen zeer hoog aantal van 22.000 Nederlanders nam dienst bij de Waffen SS en vocht aan het Oostfront. En wat we vooral niet mogen vergeten is dat Nederland een van de treurigste optredens liet zien van heel Europa ten aanzien van de Joden. Van de plm. 140.000 Nederlandse Joden werd ongeveer 75% vermoord. Er werden er 107.000 weggevoerd (daarvan keerden er 5000 terug uit de kampen), en van de ondergedoken 24.000 Joden werd een derde (8000) verraden en/of gepakt.

Toch heeft Nederland niet veel van dit treurige anti-democratische en racistische verleden geleerd. De winst van de PVV (let wel: de PVV is geen partij, maar net als de NSB destijds een 'beweging') in Almere (waar het met 21% de grootste werd) en in Den Haag (met 17% de tweede) is een trieste herhaling van de opmars van de bruine horden. Sietse Fritsma (foto rechts) en zijn kameraad Raymond de Roon in Almere (op de foto boven) willen beginnen met een hoofdoekjesverbod. De Roon voegt daar een minarettenverbod aan toe, Fritsma in Den Haag wil eigenlijk liever een verbod op moskeeën - 'Desnoods veranderen we de wet'. Dan is er het onzinnige voorstel om een 'stads-commando' op te zetten voor de misdaadbestrijding. Proef vooral even dat woord: stads-commando. Waarschijnlijk bedoelen ze een soort WA (Weerbaarheidsafdeling) als destijds van de NSB. Fritsma en De Roon willen ook allebei de subsidies op kunst afschaffen. (Vergelijk de aan Goering toegeschreven uitspraak 'Wenn ich das Wort Kultur höre, ziehe ich meinen Revolver'). Gelukkig dat Fritsma het net niet heeft gehaald in Den Haag. We kunnen er in ieder geval de volgende vier jaar nog naar het theater of luisteren naar het Residentie Orkest.
En dit is dus nog maar de opmaat voor de verkiezingen van 9 juni waar we kunnen verwachten dat Wilders, met in zijn kielzog verheffende types van het kaliber Fritsma, De Roon, Brinkman  en Graus, zo´n beetje de eerste of tweede fractie in grootte (geen partij) zou kunnen worden. Een opmars onder het motto ´vrijheid van meningsuiting´ van een groep die boeken wil verbieden en behalve hoofddoekjes ook de vrijheid van onderwijs en godsdienst wil afschaffen. Een opmars onder het motto dat het tijd is de ´misstanden´ ontstaan door emigratie recht te zetten, maar die in feite de democratie buiten werking wil stellen. Want hoe kan een beweging democratisch worden genoemd, die een miljoen mensen de wet wil voorschrijven en de wacht aanzeggen.
Het is verontrustend en eng, maar niet zozeer door Wilders en zijn freakerige clubje zelf, als wel door de grote aantallen mensen die op hem stemmen. De meeste Nederlanders hebben toch niet erg goed opgelet bij de geschiedenisles over de Tweede Wereldoorlog. Van de verkiezingsdebatten van de lijsttrekkers van de afgelopen twee dagen heb ik het idee gekregen dat daar intussen ook het besef duidelijker dan tevoren  is doorgekomen dat de situatie - met op de achtergond ook nog eens de economische crisis - gevaarlijk dreigt te worden. Maar we zijn wel een beetje laat en de vraag is of dat gevaar nog tijdig kan worden gekeerd.

PS: De stichting Nederland Bekent Kleur gaat komende maanden actie voeren tegen de discriminerende plannen van de PVV. Steun die acties en stort een bijdrage op giro 5058 van stichting Nederland Bekent Kleur te Amsterdam of doneer online via iDEAL, creditcard of Paypal: https://www.allegoededoelen.nl/externalMod.php?gd=2976

De ene fatwa is de andere niet

De Groene Amsterdammer had lang, lang geleden een rubriekje getiteld 'Het ANP'. Daarin werden wekelijks de gaffes en canards van ons - toen nog - nationale persbureau vergaard en tentoongesteld ter lering ende vermaak. Ik krijg soms het gevoel dat dat nu gedaan zou kunnen worden met de NOS.
Pas hoorde ik op Radio 1 Ko Colijn uit de bocht vliegen over Iran, en vanmorgen had Radio 1 een opgetogen verhaal dat een moslimgeleerde, een zekere Mohammed Tahir ul-Qadri (Lara Rense had het over 'Ul-Kwadri') een fatwa heeft uitgevaardigd tegen het terrorisme.
Wat zegt de fatwa? Zelfmoordterroristen verdienen niet de hemel, maar de hel. Eindelijk een gematigd moslim-geluid! Een heuglijk feit! Nicole le Fever, correspondente in het Amman (Jordanië) werd uit haar bed gebeld om het prettige nieuws enig reliëf te geven. Zij vertelde dat Al-Qadri een belangrijke islamitische geleerde was, een sufi ook, en dat dat  het ging om een boek van 600 pagina's. Ze voegde er nog iets vaags aan toe over dat het een fatwa was geworden, omdat dat dan iets meer gewicht zou hebben.
Nu had ik nog nooit van de beroemde Tahir ul-Qadri gehoord, maar leidde uit de naam af dat hij Pakistaans zou zijn. Dat klopt. Hij zetelt in Lahore en heeft er een schare eigen volgelingen. Ook geniet hij enige bekendheid in Groot-Brittannië. Daar wonen namelijk ook veel Pakistanen. Daarbuiten is hij echter nagenoeg onbekend. Zijn 'school' wordt ook als als enigszins sektarisch en afwijkend gezien. Voor zover ik kon nagaan werd er dan ook niets over zijn fatwa gemeld in Jordaanse of andere Arabische media. Het deskundige commentaar van Nicole uit Amman sloeg dus nergens op, Radio 1 had beter de correspondente in Londen kunnen bellen. De BBC en een aantal Britse kranten hadden het nieuws namelijk wel - met de nodige kanttkeningen.
Uit die kanttekeningen bleek dat Ul -Qadri zijn fatwa al een jaar geleden in het Urdu had gepubliceerd en dat het nu ging om een Engelse vertaling die met veel pr-bombarie en tromgeroffel door zijn aanhang in Londen werd aangeprezen (Lees hier het commentaar van het persbureau Reuters). Reuters meldt in dat bericht ook het problematische feit dat Ul-Qadri misschien ook wel aan excommunicatie, oftewel takfir, doet als hij plegers van zelfmoordaanslagen naar de hel verwijst. En takfir (een praktijk die juist veel wordt gepraktiseerd door moslim-extremisten) werd in 2005 in de ban gedaan tijdens een grote conferentie in Amman, in een slotverklaring waaronder - temidden van tientallen andere - ook de handtekening van Ul-Qadri prijkt.
Maar,  veel belangrijker dan al het voorgaande over deze Pakistaanse geleerde van de C-categorie, is dat hij absoluut, maar dan ook absoluut, niet de eerste of enige islamgeleerde is die met een fatwa tegen terrorisme komt. De in Doha zetelende sheikh Yusuf al-Qaradawi, om maar één van de meest invloedrijke islamgeleerden van deze tijd te noemen, veroordeelde bijvoorbeeld 9/11 en heeft zich in een hele reeks uitspraken tegen Al Qaeda en andere rabiate groepen gekeerd. Een probleem met Qaradawi is dat hij weer wel het verzet van de Palestijnen tegen de Israëlische bezetting en zelfs zelfmoordaanslagen van Hamas goedkeurt (met de argumentatie dat in Israël vrijwel alle burgers (reserve)militairen zijn). Dat maakt dat hij in het Westen als een 'terrorist' wordt weggezet. Daardoor krijgt hij hier niet de aandacht die hij verdient (lees bijvoorbeeld hier het korte commentaar dat de Amerikaanse academicus Mark Lynch op zijn blog schreef over Qaradawi's verleden jaar verschenen boek over de jihad). Maar die onbekendheid, plus het feit dat het blijkbaar in Hilversum niet is doorgedrongen dat er wel degelijk een hele serie moslim-uitspraken tegen het zinloos aanwenden van geweld bestaat, ontslaat Radio 1 niet van de verplichting om gewoon zijn huiswerk te doen. Een beetje googelen was al genoeg geweest.

Israeli Apartheid Week en de opmars van BDS

The Electronic Intifada schrijft over de Israeli Apartheid Week:
In March 2005, a group of activists from the Arab Student Collective at the University of Toronto launched the first Israeli Apartheid Week (IAW).....Six years later, IAW is taking place in more than 40 cities in five continents, and is a key event in the yearly calendar of the boycott, divestment and sanctions (BDS) movement, launched by more than 170 Palestinian civil society organizations on 9 July 2005. Outside its North American and European centers, IAW is also taking place in South Africa, Palestine, Lebanon and Australia. South African anti-apartheid activists have played a key role in the promotion of IAW, including former African National Congress member Ronnie Kasrils who opened IAW in London, New York and Toronto in 2009. (voor het volledige artikel klik hier).

Als Nederlands staartje van de IAW spreekt Shir Hever, economische onderzoeker van The Alternative Information Centre in Jeruzalem drie keer over 

Kan het economische beleid van Israël worden beschouwd als een vorm van apartheid

data, tijden en plaatsen:
Woensdag 10 maart 20.00 uurUniversiteitstheater van de Universiteit van Amsterdam, Nieuwe Doelenstraat 16, Amsterdam, Georganiseerd door Gate48, platform voor kritische Israëli’s in Nederland
Donderdag 11 maart
Universiteit van Tilburg, Warandelaan 2, Zaal DZ1, Tilburg
Georganiseerd door Studium Generale en de Interculturele Studentenvereniging Menara
Vrijdag 12 maart 20.00 uur
YWCA, F.C. Dondersstraat 23, Utrecht
Georganiseerd door ‘Utrecht voor Palestina’

CJO valt de PKN aan. Is dat ook de beste verdediging?

Het is een rare ervaring om uit je eigen naam dingen te horen waar je het volstrekt niet mee eens bent. Vooral als het op een toon gebeurt die je gerust onbeschoft mag noemen. Ik heb het over  het Centraal Joods Overleg (CJO). Dit spreekt mede uit mijn naam, omdat ik lid ben van éen van de aangesloten organisaties, het Verbond van Progressief Religieuze Joden. Dit CJO heeft  een brief geschreven aan de Nederlandse Protestantse Kerken (PKN ), omdat de PKN het gewaagd hebben naar aanleiding van het document 'A Moment of Truth' van Kairos - een open brief te schrijven aan de ambassadeur van Israël. In de brief vroegen zij Israël de levensomstandigheden van de Palestijnen te verbeteren en serieus naar vrede te streven.

Dit s wat het CJO op 23 februari, ondertekend door  Ronny Naftaniël (foto boven)  en Ruben Vis (foto onder) terugschreef aan de PKN:

“Tot onze niet geringe verwondering hebt u in een open brief aan de ambassadeur van de staat Israel een aantal stellingen betrokken die op zijn zachtst gezegd leiden tot het op scherp stellen van de ontmoeting die staat gepland voor 9 maart a.s. waartoe u ons hebt uitgenodigd. “Wij hebben u in december 2009 in een uitvoerige brief laten weten hoe wij, als georganiseerd Joods Nederland, aankijken tegen de inhoud en strekking van het document ‘A moment of truth’.

'Wij hebben u in een uitvoerige brief laten weten ...' Maar ocharme, die domme dominees van de NPK hebben het dus desondanks niet begrepen, want

 'Terwijl wij van u geen inhoudelijke reactie mochten ontvangen, blijkt uit uw brief aan de ambassadeur dat u geen oog heeft voor de zich uit het document ‘Uur van de waarheid’ manifesterende negativiteit.

Zich uit het document manifesterende negativiteit? Vanwaar dat kreupele taalgebruik? 

  In de brief stelt u de standpunten van het document te beschouwen als “een roep om recht en vrede”. Echter, een oproep die geweld tegen Israelische burgers goedpraat en een boycot van Israelische producten bepleit, kan geen uiting zijn van recht en nog minder van vrede.''

Nee inderdaad. In het Kairos document werd weliswaar alleen begrip gevraagd voor de oorzaken van geweld (wat iets anders is dan goedpraten van geweld), maar natuurlijk is het oproepen tot het boycotten van Israëlische producten uit den boze. Immers, alleen als Israël boycot (Gaza bijvoorbeeld) is dat een uiting van recht en niet in strijd met het streven naar vrede. Domme, domme dominees. Jullie hebben er niuest van begrepen:

“Uw brief noemt een aantal uitgangspunten, die (sic) deels onjuist en in elk geval eenzijdig tegen Israel gericht zijn. Zo noemt u het hek /de muur tussen Israel en een gedeelte van de Westelijke Jordaanoever de ‘afscheidingsbarrière’. Daarmee speelt u in op de beschuldigingen dat Israel een apartheidsbeleid voert. Maar het hek /de muur heeft helemaal niets te maken met raciale segregatie, het is een middel om de veiligheid van alle Israeli’s (Jood en Arabier) te garanderen..

 Het woord 'afscheidingsbarrière verwijst naar raciale segregatie? Laten de heren Naftaniël en Vis eens kijken op de website van B'tselem. Hoe heet de barrière daar? The 'separation barrier'. En hoe vertalen we dat? Precies. Blijkbaar deugt dat B'tselem dus ook niet. 

   “U zegt dat de ‘afscheidingsbarrière’ strijdig is met het internationaal recht en roept Israel op zich te houden aan de verschillende uitspraken van internationale gerechtshoven. Er bestaat inderdaad een advies van het Internationale Hof van Justitie die de loop van de muur illegaal acht, maar dit is, zoals u die het internationaal recht aanroept moet weten, nimmer bevestigd door de VN-Veiligheidsraad. Pas als dit gebeurt, is het advies van het Internationaal Hof bindend en is de muur formeel illegaal. Wie overigens de andere internationale gerechtshoven zijn, is ons volstrekt onbekend.”

Dit is naar mijn bescheiden mening bullshit. Het Internationale Hof heeft geen machtsmiddel om zijn uitspraak af te dwingen, maar daarom is zijn uitspraak dat de muur een illegaal tracé volgt (namelijk om de nederzettingen heen die eveneens illegaal zijn) niet minder eenduidig en niet minder rechtsgeldig. Als iemand wordt veroordeeld maar door allerlei oorzaken niet wordt aangehouden is hij daardoor toch zeker ook niet minder schuldig? Er is dan ook  - mede op grond van de uitspraak van het Hof - sprake van een consensus waar geen internationaal jurist zich onder uit kan wringen (zie bijvoorbeeld ook de diverse argumentaties in het Goldstone-rapport).

“Uw roep om schadevergoeding voor de plaatsing van de veiligheidsbarrière, hebben wij in het licht van de vele dodelijke slachtoffers van Palestijns terrorisme in het verleden en de doorgaande raketbeschietingen vanuit Gaza als ronduit ergerlijk ervaren. Er zijn vergoedingen betaald en het Israelische Hooggerechtshof heeft de loop van het hek/de muur verschillende malen laten wijzigen. Zeker, er zijn Palestijnen die hinder van de barrière ondervinden en dat valt te betreuren. Maar wij hebben nimmer een brief van u aangetroffen aan diegenen die het gezag uitoefenen, maar nalaten schadevergoeding te betalen voor raketaanvallen op de burgers van Sderot (soeverein Israelisch gebied) en voor terreuraanslagen op Israelische burgers uitgevoerd vanuit Palestijns of Libanees gebied. 

Dit is niets minder dan een chotspe. Wij hebben namelijk ook nimmer iets aangetroffen dat leek op schadevergoeding aan - bijvoorbeeld - Libanon voor de Israëlische inval in 1982 (20.000 doden, miljarden schade aan infrastructuur zoals wegen. elektriciteitscentrales, gebouwen), de inval van 1996 (honderden doden waarbij meer dan 00 door een beschieting van de VN-post in Qana waar honderden mensen een schuilplaats hadden gezocht,  de inval van 2006 (1200 doden, opnieuw miljarden schade aan infrastructuur), de invallen in Ramallah en andere steden op de Westoever waar enorme schade aan gebouwen en infrastructuur (politiebureaus, overheidskantoren) werd aangericht, de aanval op het vluchtelingenkamp in Jenin in 2002 (meer dan 50 doden, 4000 mensen dakloos), de aanvallen op Gaza in 2006 (operatie Summer Rain en operatie Autumn Clouds met meer dan 400 doden en gigantische schade aan elektriciteitsvoorziening, gebouwen en infrastructuur), de operatie Cast Lead in 2008-2009 in Gaza  met 1400 doden en miljarden schade.

 “In uw brief gaat u volledig voorbij aan het feit dat de moeilijke positie van christenen in het Midden-Oosten voor het grootste deel losstaat van de Israelische politiek. In Irak verlaten christenen massaal het land, Kopten in Egypte worden voortdurend getreiterd door Moslimbroeders en in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever worden christenen lastig gevallen door andere moslimfundamentalisten. In delen van Saudi-Arabië mogen christenen niet wonen en is de verkoop van Bijbels verboden. Daartegen groeit het aantal christenen in Israel gestaag. De Israelische-Druzische politicus Ayoub Kara zei vorige week nog: als er geen Israel zou zijn, dan zouden er ook geen kerken bestaan in het Midden-Oosten. Daarmee aangevend dat het belang voor de christenen (naar zijn opvatting, niet ons oordeel) bij Israel ligt en niet bij de Israel omringende mogendheden.”

  Een gekke Druze maakt nog geen paradijs voor christenen van Israël. Maar wat een kreupel argument. Als het voor christenen elders in het Midden-Oosten niet altijd koek en ei is, mogen de PKN er blijkbaar niet op wijzen dat christelijke Palestijnen allesbehalve gelukkig zijn met de Israélische bezetting? Nee eerst zorgen dat je bijbels mag verkopen in Saudi-Arabië (aan wie eigenlijk? Er wonen daar helemaal geen christenen), en dat de Kopten in Egypte het prettig hebben, dan pas mag je klagen over Israël.

“Een belangrijk deel van uw brief is gebaseerd op uw stelling dat het ultieme belang dient te worden gehecht aan het internationale recht. Hoewel dit op zichzelf een begrijpelijk uitgangspunt is, dienen hierbij twee zaken niet uit het oog te worden gelaten.

1. Het is een gegeven dat interpretaties van het internationaal recht sterk kunnen verschillen. Daarenboven zijn er situaties waarop het internationaal recht geen antwoord heeft, zoals de rol van niet-statelijke terreurorganisaties. Ook de kwestie van ‘house demolitions’, hoe afschuwelijk dat ook voor individuele Palestijnen kan zijn, wordt niet door het internationale recht geregeld. Voor de Israelische overheid geldt dat woningen die zonder toestemming zijn gebouwd, kunnen worden verwoest.

Opnieuw: kul, en gevaarlijke kul bovendien. Er is helemaal geen verschil van mening over de rechten van een bevolking die leeft onder een bezetting, de Vierde Geneefse Conventie is volstrekt duidelijk, zowel over het recht om verzet te plegen tegen een bezetting als over wat een bezettingsleger zich daar tegenover mag veroorloven. Het gevaar van de opmerking zit hem erin dat er een tendens onder (sommige) juristen en ethici in Israël is, die wordt aangemoedigd door politici als Netanyahu, om het oorlogsrecht te veranderen en de bescherming die dat recht biedt aan burgers, nagenoeg op te heffen onder het motto dat 'niet-statelijke terreurorganisaties' anders niet effectief kunnen worden aangepakt.
Een andere juridische vlieger die het CJO hier oplaat is de opmerking over 'house demolitions'. Die zijn namelijk 100% illegaal, ook in Oost-Jeruzalem dat illegaal door Israël is geannexeerd. Wat het CJO hier weglaat is dat huizen misschien zonder toestemming worden neergezet, maar dat dit vooral een gevolg is van het feit dat de Israëlische autoriteiten in Oost-Jeruzalem, of in de zogenoemde 'Area C' op de Westoever nagenoeg nooit bouwvergunningen verlenen aan Palestijnen. Kortom: ook deze vlieger gaat niet op.

2. Het internationale recht geldt niet alleen voor Israel. U schrijft in uw brief aan de ambassadeur terecht: “wij zijn van mening dat de staat Israel een staat is waarvan het bestaansrecht niet ter discussie dient te staan”. Maar wat is de zin om dit aan de Israelische ambassadeur te schrijven? Waarom spreekt u Hamas, de Palestijnse Autoriteit, Syrië, Libanon en Iran, om maar een paar spelers in de regio te noemen, hierop niet aan?”   

Ja waarom eigenlijk niet? Israël heeft toch allang het principe erkend van een onafhankelijke Palestijnse staat, is bereid om de Golan Hoogvlakte aan Syrië terug te geven en de Sheba-farm aan Libanon en strekt de hand uit naar Iran om samen te werken op het gebied van vreedzame kernenergie?

“Alles overziend menen wij dat u met uw open brief de proporties uit het oog heeft verloren. U heeft onze uitvoerige reactie op het document ‘Uur van de waarheid’ genegeerd en bent met een reactie naar buiten getreden voor ons te ontmoeten. Tegen deze achtergrond vragen wij ons af wat het nut nog kan zijn van ons bezoek aan u op 9 maart. Wellicht kunt u ons op korte termijn daarover nader inlichten.”

Ja, PKN hoe kunt u zo stom zijn onze uitvoerige voorschriften te negeren, alle proporties en uw eigen plaats daarin uit het oog te verliezen en zomaar zonder onze goedkeuring een open brief te schrijven aan de Israëlische ambassadeur. Vooruit, buig in het stof, zeg dat u dom bent geweest en niet meer zomaar voor uw beurt zult praten, dan is er nog een kans dat we ons nog een keer zullen inspannen om u te vertellen hoe u zich wél dient te gedragen.

Ik zei het al, de brief is onbeschoft en niet zo weinig. Ik schaam me dat dit uit mijn naam gebeurt. Maar de brief is ook stom. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat de dominees van de PKN  - of wie dan ook die terecht aan Israël vraagt de mensenrechten te respecteren  - zich blijvend op deze onheuse maar ook nog eens tendentieuze en foute manier de wet zullen laten voorschrijven.