Kolonisten stichten brand in meisjesschool bij Nablus

Brandende akkers nabij Nablus

De opslagplaats van een meisjesschool in het district As-Sawiya van Nablus is woensdagmorgen afgebrand
als onderdeel van de zogenoemde 'prijskaart-politiek' van kolonisten die tegen de bouwstop en andere maatregelen van de Israelische regering zijn. De schoonmaakster merkte woensdagochtend dat het slot was gebroken van de school, en dat op de muren in het Hebreeuws was geschrevene 'groeten vanuit de heuvels'.
Doordat de brand niet was overgeslagen naar de school zelf, bleef de schade bleef beperkt tot de opslag  waarin meubels en sportuitrusting lagen.
Het was niet de eerste aanval op de school, volgens directrice Maysoun Sawalha. De school was al vaker doelwit geweest, het laatst een jaar geleden toen kolonisten een lokaal binnendrongen en er scherpe munitie en traangas afvuurden.  
Een Israelische militaire woordvoerder zei dat een klacht was ontvangen en dat de Israelische Civil Adminitration contact had opgenomen met de Palestijnse Autoriteiten. De brandstichting kwam nadat boeren in de omgeving van Nablus meermalen hebben geklaagd over brandstichting op hun hun land door kolonisten uit nederzettingen op de naburige heuvels, sinds deze maand de olijfoorgst is begonnen. Twee weken geleden stichtten kolonisten brand in de moskee in het dorpje Al-Fajjar bij Bethlehem, waarbij onder meer veel exemplaren van de Koran verloren ging

Waartoe een blog? Wat heb je eraan?

'Un blog, ça sert à quoi?' – Een blog wat heb je daaraan? Vroeg de buurvrouw (en vriendin) in het Franse dorpje waar ik nu ben, bij wie ik een draadje in mijn laptopje mocht steken om verbinding te maken. 'Ach dat weet ik niet,' zei ik om maar iets terug te zeggen. 'Eigenlijk heb je er niets aan, denk ik. Behalve misschien om je ego wat op te poetsen.'

Onzin natuurlijk. Een blog dient niet om je ego wat groter te maken. Een blog is iets waar je mee begint - bijvoorbeeld uit nieuwsgierigheid, of omdat je dagboek-achtige aantekeningen wilt maken, of wijsgerige kanttekeningen bij de werkelijkheid. Maar als er dan mee doorgaat groeit het uit. Er volgt een soort verslaafdheid en het gaat een eigen leven leiden.

Zo ging het althans bij mij. Het was enorme woede over de Gaza-veldtocht van de winter van 2009-2009 die de stoot ertoe gaf en sindsdien is het geruisloos een dagelijkse behoefte geworden. Al een tijdje was ik van plan om eindelijk ook eens een keer op te schrijven wat ik eigenlijk met dat dagelijkse geschrijf beoog. En misschien is het nu tijd om het een keer te doen, nu ik weer eens zonder rechtstreekse verbinding op het Franse platteland zit. Dat breekt het gebruikelijke blog ritme namelijk flink op, omdat ik telkens wat haastig de actualiteit moet afgrazen bij kennissen en vrienden of in een internet-café en dan snel (te snel, kijk maar naar de tikfouten) een stukje moet maken. Dat vraagt erom iets anders te doen dan de gebruikelijke routine.

Gaza 2009

Gaza was dus het begin. En het lag voor de hand dat ik dan ook in bredere zin over Israel en de Palestijnen zou gaan schrijven. Zoals het ook logisch was dat ik de rest van het Midden-Oosten zou 'meepakken'. Het was tenslotte allemaal mijn vak. En ik deed het allemaal vanuit hetzelfde vertrekpunt dat ook bij die Gaza-veldtocht zichtbaar was, namelijk dat wat de officiële pers over het Midden-Oosten schrijft gebonden is aan grenzen en conventies. Israel kan niet erger worden afgevallen dan voor de gemiddelde publieke opinie aanvaardbaar is. En ook redacteuren moeten daar rekening mee houden, op straffe van bombardementen met ingezonden brieven en telefoontjes en conflicten met hoofdredacteuren, chefs en collega's. Wat betekent dat – hoe overduidelijk Israel ook over de schreef gaat, zoals in Gaza – bepaalde dingen niet kunnen worden gezegd en bepaalde vragen niet kunnen worden gesteld. Op een blog kan dat wel, moet het zelfs. Hier kan ik vrijer dan in een krant mogelijk is, schrijven wat ik denk. Dat is bevrijdend en hopelijk draagt het ook wat bij aan de meningsvorming van een paar lezers.

Voor de rest van het Midden-Oosten geldt in grote trekken hetzelfde. Ook daar tellen conventies, algemeen geldende opvattingen, en uit Amerika overgewaaide opinies over wat deugt en niet deugt. mee bij de berichtgeving. Neem Jemen. Het officiële nieuws stelt het voor alsof buitenlandse inmenging en cellen van Al-Qaeda de eenheid van het land bedreigen. De VS en de EU vinden dat de centrale regering daarom steun behoeft om dat gevaar te bezweren. Maar voor mensen met een beetje kennis van Jemen en historisch besef is het duidelijk dat niet Al-Qaeda Jemen bedreigt, maar het onvermogen van de huidige president Ali Abdallah Saleh om de macht te delen en coalities te vormen – met het noorden, het zuiden, met de stammencoalities in het centrale deel van het land of met wie dan ook. Saleh vertegenwoordigt eigenlijk niemand meer behalve het leger – en zelfs daarvan staat nog maar een deel aan zijn kant. .

Een ander voorbeeld is Egypte. Het Westen heeft decennia lang de mythe in stand gehouden dat het regime van Hosni Mubarak het land hervormt en democratiseert. Maar intussen weet iedereen die zich er een beetje in verdiept dat het exacte tegendeel het geval is. Mubarak heeft een goede reputatie in het Westen, omdat hij zich door de Amerikanen duur laat betalen om coûte que coûte de lieve vrede met Israel te bewaren. Maar voor de rest kenmerkt zijn zogenaamd 'gematigde' bewind zich nu al zo'n 30 jaar door totale stilstand en zelfs achteruitgang. Het is in feite een dictatuur die de buitenwereld een mild gezicht laat zien, maar ondertussen de macht, zeggenschap en welvaart doet toekomen aan een kleine elite en daarvan geen millimeter prijsgeeft.

Terug naar Israel. Ook daar is sprake van een discrepantie tussen wat wordt gezegd en geschreven wat er in feite speelt. Dat is trouwens al heel lang het geval, maar de kloof heeft zich verdiept. In de jaren '80 en '90 werd het nog schandalig gevonden als er alweer een nederzetting bij was gekomen. Gedode Palestijnen haalden toen nog de kranten. En de standpunten van de partijen die nu aan de macht zijn werden toen als chauvinistisch en racistisch afgeschilderd en een gevaar voor de vrede. Maar die tijd is een beetje voorbij. We zijn gewend geraakt aan rechtse Israelische premiers en hun retoriek. We zijn niet meer onder de indruk van het feit dat nederzettingen een enigszins werkbaar vredescompromis in de weg zitten. We schrikken er niet van als Israel praat van 'betwiste gebieden' in plaats van bezette gebieden en dode Palestijnen halen lang niet altijd het nieuws. Het ergste van alles is dat de dagelijkse ellende van de bezetting voor de gemiddelde Palestijn zelden goed wordt beschreven. Twintig jaar geleden waren er nog wel verhalen van voortdurende terreur – het deponeren van vuilnis voor voordeuren, het afzagen van bomen, het verwoesten van oogsten en akkers en het afrossen en incidenteel doodschieten van Palestijnen door kolonisten. Maar dat was toen beperkt tot een enkele plaats als Hebron. Nu is dat ongeveer dagelijkse routine op vrijwel de hele Westoever, maar het wordt nog maar zelden beschreven – en zeker niet op een regelmatige manier, van dag tot dag.

In brand gstoken Palestijns land. 

En dat is dus wat mij drijft bij het bloggen. Het feit dat het misdadige, racistische Herrenvolk-gedrag van de kolonisten niet alleen niet bestraft wordt, maar zelfs niet eens meer voluit beschreven. Het feit dat de partijen die nu aan de macht zijn in Israel – en dat zijn intussen de partijen van diezelfde kolonisten., onbegrijpelijk lankmoedig tegemoet worden getreden. Het feit dat dit allemaal – behalve door wat kritische bloggers (waarvan we er in Nederland overigens betreurenswaardig weinig hebben) en wat kritische bladen (waarvan paradoxaal genoeg de meeste in de VS zijn te vinden), niet systematisch aan de kaak wordt gesteld (zelfs ook niet meer altijd door de Israelische pers zelf).

Aan de kaak stellen is niet hetzelfde als paal en perk aan iets stellen. Maar weten wat er aan de hand is, is wel het begin van zo'n proces. En een blog is weliswaar geen krant of de radio, maar bloggers zijn machtiger dan menigeen denkt. Andere bloggers zijn me voorgegaan en hebben laten zien dat consequent volhouden vruchten kan afwerpen.

Ik ben bij dat bloggen overigens strenger in de leer dan sommige andere bloggers die – net als ik -ooit als sympathisanten van Israel begonnen zijn en nu schrijven vanuit een soort teleurgestelde liefde. Ik ben er ook zo één, ooit was ik zelfs een tijdje zionist. Maar ik onderscheid me toch van hen op twee manieren. In de eerste plaats ben ik sceptischer. Sommige bloggers werpen zich op als pleitbezorgers voor demonstraties tegen de Muur in plaatsen op de Westoever als Ní'lin of Bil'in en van demonstraties in Sheikh Jarrah in Jeruzalem, waar Palestijnen uit hun huizen worden gezet om plaats te maken voor kolonisten. Ook ik meld die demonstraties wel als het zo uitkomt, maar niet al te vaak. Ik zie ze namelijk niet als teken van hoop. Ik juich geweldloos Palestijns verzet weliswaar toe, maar verwacht er tegelijkertijd niet veel van zolang Israeli's het niet en masse gaan steunen. En zolang Joodse demonstraties als in Sheikh Jarrah nog vooral lijken te dienen om het tot een zielig hoopje geslonken Israelische vredeskamp het gevoel te geven dat er nog leven zit in het vredeskamp, ben ik niet van plan aan dat wishful thinking mee te doen.

Een tweede manier waarop ik me – misschien – onderscheid, is dat ik al lang niet meer alleen schrijf vanuit de hoop dat het allemaal nog goedkomt met Israel. Ik ben jaren geleden namelijk al – door als verslaggever letterlijk tussen de partijen heen en weer te lopen – ongeveer net zo vertrouwd geraakt met de Palestijnse als met de Israelische kant. Voeg daarbij dat ik ook bevriend was met een enkele Palestijnse leider, en veel anderen goed heb gekend (en nog ken als ze nog leven) en het is misschien begrijpelijk dat ik letterlijk tussen de partijen sta en vind dat een oplossing van het conflict die geen recht doet aan de Palestijnen geen oplossing is.

En misschien nog een laatste opmerking: er zijn in mijn kamp voorstander van de twee-statenoplossing (een Palestijnse staat naast Israel) en voorstanders van de één-staatsoplossing (gelijke rechten voor alle burgers in één staat Israel, waarin ook begrepen de bezette Westoever en Gaza). Ik was lang voorstander van het eerste, maar ben geëvolueerd. Omdat ik geloof dat de nederzettingenpolitiek en de enorme veranderingen die hebben plaatsgevonden in Jeruzalem een werkbare territoriale deling onmogelijk hebben gemaakt. Maar ik ben geen dogmaticus in deze, en  bereid me ervan te laten overtuigen dat een twee-statenoplossing toch nog wel tot de mogelijkheden behoort.

Arabische Liga wil VN vragen om erkenning Palestina nu Israel weer gaat bouwen in Jeruzalem

Ramot

De Arabische Liga heeft een verklaring uitgegeven dat als Israel doorgaat met het bouwen van nederzettingen, de Liga zou kunnen overwegen de Verenigde Naties te vragen een Palestijnse staat te erkennen in de grenzen van 1967.   
De uitspraak van de Liga is een reactie op de bekendmaking in Jeruzalem dat Israel van plan is 240 nieuwr woningen te gaan bouwen in Ramot en Pisgat Ze'ev, twee wijken van Oost-Jeruzalem die in feite nederzettingen zijn in bezet Palestijnse gebied.
Ook de VS gaven een boze reactie. Woordvoerder Crowley van het State Department zei dat de plannen ingaan tegen de pogingen om rechtstreeks vredesbesprekingen tussen de Palestijnen en Israel op gang te krijgen.
Egypte reageerde eveneens fel. Woordvoerder Hossam Zaki van het Egyptische ministerie van buitenlandse zaken zei dat Egypte dit als een negatieve Israelische reactie ziet op de pogingen om weer rechtstreekse Israelisch -Arabische vredesbesprekingen tot stand te brengen. 'De Israelische zijde komt  dag na dag meer terug van haar verplichting om te pogen tot vrede te komen. Blijkbaar geeft zij er de voorkeur aan de snelheid van het bouwen van nederzettingen in het bezette Palestijnse land op te voeren in plaats van serieus deel te nemen aan onderhandelingen, zei hij hij.
Crowley weigerde te antwoorden wat de VS zullen doen als de Arabische Liga de VN vraagt om Palestina te erkennen in de grenzen van '67. Hij zei het vooralsnog een 'theoretische vraag' te vinden om dat de VS doorgaan met pogingen de partijen aan tafel te krijgen. De PLO heeft echter laten weten dat wat haar betreft de pogingen ten einde zijn. ''Het lijkt me dat Israel zijn keuze heeft gemaakt zei onderhandelaar Saeb Erakat vrijdag, nadat premier Netanyahu de nieuwe bouwplannen bekend had gemaakt. 'Ze willen liever nederzettingen dan vrede.'

ACRI wil verklaring dat gevangenisoefening niet wijst op plannen 'population transfer'

De gevangenis Ketziot in de Negev, waar ook gevangenen in de open lucht kunnen worden opgevangen.   

 De Association for Civil Rights in Israel (ACRI) heeft kennelijk gedacht dat het goed is het zekere voor het onzekere te nemen. Vorige week vond in Israel een grote oefening plaats van het Israelische gevangeniswezen (Israeli Prison Service IPS) om vertrouwd te raken met een situatie waarin de gevangenissen te maken zouden krijgen met grote aantallen Arabische gevangenen na het uitbreken van rellen. Volgens de Israelische radio zou het gaan om rellen die kunnen uitbreken na een vredesovereenkomst waarbij een bevolkingsuitwisseling (population transfer) zou plaatsvinden tussen Israel en een nieuwe Palestijnse staat. Van verschillende kanten werd dat overgenomen, onder meer door bloggers.
Die uitwisseling van bevolkingen was datgene wat minister Lieberman van Buitenlandse Zaken propageerde in zijn recent gehouden rede voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Het was ook een programmapunt van Liebermans partij, Israel Beiteinu, tijdens de laatste verkiezingen.
Met dat in het achterhoofd schreef ACRI dinsdag een brief aan premier Netanyahu met de vraag of hij duidelijk wil verklaren dat bevolkingsuitwisselingen niet iets is wat zijn regering overweegt of  in het kabinet heeft bediscussieerd. Want de recente oefening van het gevangeniswezen zou erop wijzen dat het niet gaat om 'verkiezingsslogans of fantasieën van deze of gene ministers', maar een onderwerp van gesprek is geweest van de ministerraad en van diegenen die achter deze oefening stonden,' aldus de brief.
Het wachten is nu op het antwoord van Netanyahu. In de tussentijd: welkom in de surrealistische wereld die normaal is in het Israel van vandaag.
(Overigens verklaarde de Prison Service intussen dat het ging om het testen van diverse scenario's, waaronder aanvallen op gevangenissen, gevangenissen die door raketten worden getroffen en het uitbreken van rellen onder gevangenen. Ook dat zou best waar kunnen zijn, maar het is tekenend voor de sfeer dat veel mensen toch aan andere dingen denken).

Knessetdelegatie bekogeld, ervaart zo hoe onrustig het is in Silwan.

Eerst iets anders:
Anja Meulenbelt heeft op haar blog een video van Breaking the Silence, ex-militairen die bekennen wat voor schandelijke dingen ze hebben gedaan tijdens hun diensttijd in de bezette gebieden. Het begint met beelden uit het leeg getreiterde en deels Araberrein gemaakte Hebron, ooit een bloeiende Palestijnse stad (ik heb het nog zo gekend). Ik moet bekennen dat ik er niet naar kan kijken zonder driftig en letterlijk onpasselijk te worden. Ze bekennen het wel - wat te prijzen valt -, maar ze hebben het toch maar mooi gedaan of erbij gestaan en ernaar gekeken. Dit zijn de Joden van vandaag. En zij zijn dan nog de beteren. Kijk bij mijn buurvrouw Anja ..en huiver. 

 Het zeven verdiepingen tellende huis Beit Yonathan dat gebouwd is door en bewoond wordt door kolonisten. De parlementaire delegatie hield overleg in gebouw dat zonder vergunning is gebouwd, volgens de plaatselijke bouwvoorschriften vijf verdiepingen te hoog is en volgens een uitspraak van het hooggerechtshof uit juli 2009 had moeten worden afgebroken.(Foto Silwanic, de infomatie-organisatie van dePalestijnse bewoners van Silwan).

Zes leden van de Knesset die dinsdag een bezoek brachten een de wijk Silwan zijn door de Palestijnse bewoners bekogeld met stenen. Niemand raakte gewond, maar hun auto werd beschadigd. De zes waren leden van de Staats Controle commissie van de Knesset. Ze wilden met eigen ogen de situatie zien in Silwan (door de daar wonende kolonisten 'Stad van David' genoemd) waar het al weken onrustig is. Onder hen waren Yoel Hasson (Kadima), Yariv Levin (Likud) and Aryeh Eldad (National Union).
 De zes hadden een ontmoeting met de kolonisten in de wijk in Beit Yonatan, het flatgebouw van de kolonisten van Ataret Cohaniem en Elad dat volgens een uitspraak van het hooggerechtshof  al gesloopt had moeten zijn, maar dat niet is, omdat het gemeentebestuur weigert de gerechtelijke uitspraak na te leven. De Knessetleden werden, hoewel ze werden begeleid door een zware escorte van politie en grenspolitie,  bekogeld bij het verlaten van de wijk. 
Sinds kort voor Succot (23 september) de Palestijnse inwoner Samer Sirhan werd doodgeschoten door een gewapende wachter van de kolonisten is het onrustig in Silwan, waar 50.000 Palestijnen wonen en 500 kolonisten. De kolonisten, die tot 70 families behoren van wie een aantal verspreid in de wijk wonen, hadden geklaagd dat zij door de politie niet voldoende beschermd worden. Onder meer zouden de afgelopen tijd zo'n 60 auto's zijn beschadigd. Een zo'n incident dat nogal de aandacht trok, omdat het gefilmd werd, was het bekogelen van de auto van de leider van de kolonisten-organisatie Elad, David Be'eri, door de een paar jongeren, waarbij Be'eri vervolgens twee jongeren met zijn auto schepte (zie hieronder). De kolonisten hadden gevraagd om vervanging van de politiechef van Jeruzalem, Aharon Franco. De Knessetleden wilden zich van de situatie op de hoogte stellen. Voor de komst van de parlementariërs, dinsdagmorgen vroeg waren er ook rellen, omdat undercover eenheden in de wijk jongeren wilden arresteren. Vijf jongeren werden opgepakt, twee raakten niet al te ernstig gewond.

Rechtspraak op zijn Israelisch: Een jaar gevangenisstraf voor geweldloos demonstreren

Abdallah Abu Rahme in de rechtszaal in Ofer na de uitspraak.


Op 25 augustus schreef ik een bericht over het feit dat een Israelische militaire rechtbank Abdallah Abu Rahme, vreedzaam betoger tegen de Muur uit het dorpje Bil'in  schuldig had bevonden. Ik schreef toen: waar zal ik mee beginnen? Het goede of het slechte nieuws? Waarbij het goede nieuws was dat hij niet schuldig was bevonden aan verboden wapenbezit (wegens het verzamelen van hulzen van op demonstranten afgeschoten kogels en traangas- en drukgranaten) of aan het gooien van stenen. En het slechte dat hij WEL schuldig was bevonden aan opruiing en het deelnemen aan verboden demonstraties.

Ik kan datzelfde nu weer doen. Waarmee zal ik beginnen met het goede of het slechte nieuws? Welnu, het goede nieuws is dat Abdallah toen hij - eindelijk - zijn straf te horen kreeg -  volgens de voor ons vreemde procedure dat de rechters  eerst het schuldig of onschuldig vaststellen en pas later de straf - dat hij toen hij vandaag eindelijk die straf mocht vernemen, te horen kreeg dat hij niet tot twee jaar was veroordeeld, zoals de openbare aanklager had gevraagd, maar slechts tot één jaar. Maar wel een jaar - en dit is een update: - plus een half jaar voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar en een boete van 5000 shekel (iets meer dan 1000 euro). 
Het slechte nieuws is echter dat dit door Israelische militair rechters kennelijk een passende straf wordt gevonden voor volstrekt geweldloos protest tegen de 'Afscheidingsmuur', terwijl de rechters zelf in hun vonnis nog de treurige chotspe hadden om daarbij aan te teken dat die Muur in Bil'in zelfs volgens een uitspraak van het Israelische hooggerechtshof geen juist tracé volgt.
Vaak wordt gevraagd door allerlei Israelische en pro-Israelische diehards waarom er geen geweldloos Palestijns verzet bestaat. En als dat verzet dus wel degelijk blijkt te bestaan - met mensen als Abdallah Abu Rahme, zijn vrienden en familie in Bil'in en hun soortgenoten in andere dorpen als het levende bewijs - dan is dit daarop dus kennelijk het Israelische antwoord: Een jaar gevangenisstraf, een half jaar voorwaardelijk en een voor Palestijnen zeer hoge boete. Abdallah werd in december opgepakt, heeft sinds die tijd vastgezeten en moet dus nog een maand of drie zitten. In de tussentijd, zo is de verwachting zal de officier van justitie vermoedelijk in beroep gaan. Het OM vindt de straf te licht.
En - en dat kan ook nog bij dit vertoon van rechtsverkrachting worden opgeteld - hij werd veroordeeld op basis van getuigenissen van minderjarige dorpsgenoten die in het holst van de nacht van hun bed werden gelicht en tegen alle (ook door Israel onderschreven) regels werden verhoord zonder bijzijn van advocaten of meerderjarige familieleden. Hoera voor de Israelische rechtsstaat!
P.S. Het nieuws voor dit stukje kwam van Joseph Dana die rechtstreeks twitterde vanuit de rechtszaal.  
Het is later updated van zijn webiste.

De geboorte van de racistische Joodse Republiek Israel??

Remember this day. It's the day Israel changes its character. As a result, it can also change its name to the Jewish Republic of Israel, like the Islamic Republic of Iran. Granted, the loyalty oath bill that Prime Minister Benjamin Netanyahu is seeking to have passed purportedly only deals with new citizens who are not Jewish, but it affects the fate of all of us.

From now on, we will be living in a new, officially approved, ethnocratic, theocratic, nationalistic and racist country.

Dit was weer een woedende reactie van Gideon Levy, een van de weinige journalisten die als een soort geweten van de Israelische maatschappij optreedt en zich consequent  verzet tegen de afkalving en verloedering van wet, recht en morale standaarden. Hij heeft het over de eed van loyaliteit die, als het betreffende wetsvoorstel wordt aangenomen  door niet-Joodse nieuwkomers zal moeten worden afgelegd. Dat zal, schrijft hij, het karakter van Israel veranderen. De staat zou haar  naam kunnen veranderen in de Joodse Republiek Israel, naar analogie van de Islamitische republiek Iran. Het wordt, officieel goedgekeurd, een etnocratisch, theocratisch, nationalistisch en racistisch land. 
Levy reageerde zondag met dit commentaar op het feit dat het Israelische kabinet zich achter een wetsvoorstel stelde om van aspirant staatsburgers die niet Joods zijn te eisen dat zij bij hun naturalisatie een eed van trouw afleggen aan het Joodse en democratische karakter van de staat Israel. Deze stellingname van het kabinet was verwacht. Premier Netanyahu was al eerder akkoord gegaan. Zijn stap was een duidelijke  poging tot omkoping (of minder oneerbiedig: een koehandel) om de Israel Beiteinu partij van minister van buitenlandse Zaken Lieberman over de streep te trekken om akkoord te gaan met een verlenging van de bouwstop in bezet gebied van nog eens twee maanden. De partij van Lieberman had het wetsvoorstel in de vorige zitting van de Knesset ingediend. Het is ook al in eerst lezing goedgekeurd. Het feit dat het kabinet nu zondag akkoord ging, betekende dat de wet nu met een eenvoudige meerderheid van stemmen kan worden aangenomen.

 Levy was niet de niet de enige die zich verzette. In Tel Aviv kwamen rum 100 mensen bijeen. De actrice Hanna Merom las (zie foto) daar onder meer de Onafhankelijkheidsverklaring voor waarmee  in 1948 de geboorte van Israel bekend werd gemaakt. Zij herhaalde de zin '[De staat Israel] zal complete gelijkheid van politieke en sociale rechten verlenen aan al haar inwoners, ongeacht hun religie, ras of sekse'.
Vervolgens werd een verklaring van 'Onafhankelijkheid van het Fascisme' voorgelezen waarin werd gezegd dat een staat die zo zijn beloftes aan zijn burgers geweld aandoet, afglijdt naar het fascisme. 'Wij zijn burgers van het Israel dat werd gekarakteriseerd door de Onafhankelijkheidsverklaring, een staat die naar vrede streeft,  gegrondvest op de principes van gelijkheid en burgerlijke vrijheden. We zijn niet van plan om burgers te worden van een staat die pretendeert Israel te zijn, maar ophoudt democratisch te zijn en op weg gaat om een fascistische staat te worden.' 
Onder de ondertekenaars van de verklaring waren onder meer Shulamit Aloni, Uri Avnery, Alex Ansky, Shery Ansky, Menachem Brinker, Ran Cohen, Ruth Cohen, Yaron Ezrachi, Galia Golan, Haim Guri, Sna'it Gisis, Yoram Kaniuk, Dani Karavan, Yehoshua Knaz, Elia Leibowitz, Alex Libak, Hanna Meron, Sammy Michael, Merav Michaeli, Sefi Rachlevsky, Gabi Solomon, David Tartakower, Micha Ullman.

Kritiek was er ook van de Arbeidspartij, van de leider van Kadima, Tzipi Livni, en zelfs van Likud-minister Dan Meridor, die zei dat de wet een kloof zal scheppen tussen Joodse Israeli's en de 1,5 miljoen Arabieren. Afkeurende reacties waren er vanzelfsprekend ook uit de hoek van de Israelische Palestijnen zelf. Knessetlid Ahmed Tibi zei dat de nieuwe wet het signaal afgeeft dat Israel de staat van alleen Joden is en dat de Palestijnen er niet meer dan gasten zijn. Eerder was er al van alle kanten op gewezen dat gezinshereniging van Palestijnen moeilijker wordt gemaakt, dat hinderpalen worden opgeroepen jegens Palestijnen in Israel die met Arabieren uit Jordanië, Egypte en Syrië willen trouwen en dat de onderhandelingen over het Recht op Terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen - een belangrijk element in vredesbesperkingen van Israel  en de Palestijnen - onder druk wordt gezet door zo te beklemtonen dat Isarel alleen een staat van en voor Joden is.

Netanyahu gaf het volgende commentaar op de protesten:  'The state of Israel is the national state of the Jewish people, and it is a democratic state for all its citizenship. There is no other democracy in the Middle East. There is no other Jewish state in the world. Unfortunately, there are many today who tried to blur not only the unique connection of the Jewish people to its homeland, but also the connection of the Jewish people to its state.'
Er zijn mensen die proberen de unieke band tussen het Joodse volk en zijn thuisland te verzwakken, en ook de band van het Joodse volk met zijn staat?? Door kritiek te hebben op het feit dat de Arabische inwoners van dat land definitief als tweederangs burger worden weggezet?? Wat een onzin. Opnieuw blijkt dat Netanyahu voor weinig meer goed is dan uitkramen van welluidende, maar volstrekt inhoudsloze of regelrecht  foute oneliners.