Vijftien doden bij serie aanslagen in Zuid-Israel, Gaza bereidt zich voor op het ergste

Updated. Acht Israeli's, onder wie twee militairen, en zeven aanvallers zijn donderdag omgekomen bij een serie aanvallen ten noorden van Eilat in Zuid-Israel. Er zouden zeker 30 gewonden zijn, van wie de meesten echter niet ernstig zijn gewond.
Volgens de Israelische minister van defensie Ehud Barak kwamen de aanvallers uit Gaza en zijn ze via Egypte Israel binnengekomen. Hij kondigde aan dat Israel 'met kracht' op de aanslagen zou reageren. Egypte heeft ontkend dat de aanvallers via Egypte zijn gekomen en Hamas heeft ontkend achter de aanslagen te hebben gezeten.Barak leverde geen bewijs voor zijn stelling dat de aanvallers uit Gaza afkomstig waren, maar Gaza bereidde zich voor het ergste - en terecht, zie het bericht hierboven. Nadat Israel alle grenskantoren hadden gesloten begonnen politie en veiligheidstroepen hun kantoren en kazernes te ontruimden, in afwachting van te  bombardementen die vrijwel zeker zouden komen.
De toedracht van de aanvallen bij Eilat werd aanvankelijk niet helemaal duidelijk door een chaotische berichtgeving van over elkaar heen buitelende Israelische radio- en tv-stations en een voorlichtingsdienst van het leger die schaars was met details en berichten een aantal malen wijzigde.
Het begin zou een beschieting zijn geweest, rond het middaguur van een op een bus die op weg was van Beer Sheba naar Eilat, die vooral gevuld was met militairen die met verlof gingen. Dat gebeurde door een aantal aanvallers dat zich in groepjes langs de weg van Beer Sheba naar Eilat had opgesteld. Tien mensen, van wie tenminste de helft militairen, werden bij deze beschieting gewond. de buschauffeur wist door gas te geven aan verder onheil te ontsnappen.
Later arriveerde een tweede, lege bus. Een anti-tankraket die erop werd afgevuurd miste en raakte een particuliere auto, waarbij vier inzittenden - allen behorend tot één familie - werden gedood. Ook een tweede auto werd geraakt, waarbij de bestuurder omkwam. Een van de aanvallers bracht zichzelf bij of in de bus tot ontploffing met een bomgordel; Daarbij werd ook de chauffeur van de lege bus gedood.
Ondertussen reed een militair voertuig dat op zoek was naar de aanvallers op een bermbom. Een tweede militair voertuig overreed.een van de aanvallers. Met een andere aanvaller brak een vuurgevecht uit, waarbij zowel de aanvaller als een 22-jarige Israelische sergeant werden gedood.
Nog twee andere aanvallers werden later door te hulp geschoten extra troepen opgespoord en doodgeschoten, waarmee het aantal gedode aanvallers op vijf kwam. Nog twee andere aanvallers zouden volgens Israel zijn gedood door Egyptische grenswachten. Sappers maakten bermbommen die langs de weg waren geplaatst onklaar. Israel zegt dat ook mortieren vanuit Egyptisch gebied op de Israeli's werden afgeschoten..
Haaretz meldt dat Israelische veiligheidsbronnen hebben gezegd dat sprake was van wel 25 tot 30 aanvallers die in meerdere groepen opereerden. De meesten van hen zouden dus hebben weten te ontkomen.
Later op de dag, tijdens een persconferentie van opperbevelhebber Ganz en andere hoge militairen bij de plek van de aanval, werden opnieuw schoten gehoord. Tijdens dat vuurgevecht werd een achtste Israeli doodgeschoten, een 49-jarige officier van een terreurbestrijdingseenheid.  

Ahmad Youssef, een leider van Hamas in Gaza, ontkende dat Hamas achter de aanvallen zat. Hij prees niettemin de actie. De timing was goed meende hij, omdat Israel Gaza op dit moment 'ongeveer elke dag aanvalt'. Volgens Youssef was militaire escalatie een logische ontwikkeling 'aangezien het politieke proces is bevroren'.
Op twitter was er veel commentaar op het feit dat Israel een dag tevoren nog een mentaal gehandicapte tiener in Gaza met tien schoten had afgemaakt en een 38-jarige Palestijn in Jeruzalem met een jeep had doodgereden zonder dat het zelfs de kranten haalde, terwijl nu bij deze aanslagen op Israeli's ineens alle media op hun kop stonden. "Shame on all of us,' luidde het commentaar van een journalist, dat door meerdere collega's werd overgenomen. 

Hoe overtuigend zijn de bekentenissen van de ontvoerde technicus van de centrale in Gaza?

Er zijn mensen die ervan overtuigd zijn dat de Israelische kanten Haaretz, Yedioth Ahronoth en Jerusalem Post 'kwaliteitskranten' zijn. Ik denk dat het tijd wordt dat daar vraagtekens bij worden geplaatst. Weliswaar valt het niet te ontkennen dat er van tijd tot tijd wel kwaliteitsartikelen in die kranten staan (vooral in Haaretz) maar qua onderzoeksjournalistiek en eigen nieuwsgaring schieten ze hopeloos tekort. Met name als het gaat om de talloze incidenten waarbij het Israelische leger Palestijnen in de bezette gebieden doodschiet, gaat de Israelische 'kwaliteitspers'  in geen enkel van die gevallen zelf op onderzoek uit. Steevast schrijven de kranten de versie over die ze wordt aangeleverd door de voorlichtingsdienst van het leger.
Dat is griezelig. Maar minstens even griezelig voor de toekomst van een Israel dat zich graag de enige democratie in het Midden-Oosten noemt, is dat er nooit - echt nooit - vraagtekens worden geplaatst bij de werking van de geheime diensten en de rechterlijke macht als het gaat om delicten tegen de 'veiligheid' van de staat. Vooral als het om Palestijnen gaat, maar niet alleen dan.We hebben in het recente verleden de zaken gehad van Anat Kamm en Ameer Makhoul, om er slechts twee te noemen. Kamm, had als klokkenluidster onthuld dat generaal Yair Naveh, commandant van de Israels 'centrale sector',  een uitspraak van het Israelische hooggerechtshof negeerde dat  zogenaamde 'targeted killings' alleen mogen worden uitgevoerd als de persoon om wie het gaat gewapend is en niet kan worden gearresteerd. Kamm is voor het achterhouden van documenten waaruit bleek dat generaal Naveh die rechterlijke uitspraak aan zij laars lapte, een zogenoemde plea bargain overeengekomen waarmee ze voor jaren achter de tralies verdwijnt. De Israelische pers heeft daar nauwelijks aandacht aan besteed.
Een ander geval - nog onthutsender - was de zaak tegen Ameer Makhoul, die een plea bargain overeenkwam op grond van beschuldigingen van de Shabak (Shin Bet) dat hij informatie aan een agent van Hezbollah zou hebben verschaft. De beschuldigingen rammelden aan alle kanten, maar de plea bargain was onvermijdelijk, volgens zijn advocaten, omdat rechters in Israel nooit de mening van de Shabak aanvechten. En ook in dit geval volgde de pers blindelings de officiële lezing van de feiten.  

 

Abu Sisi wacht - tussen twee agenten - op zijn voorgeleiding voor de rechter (Ma'an News). 

En nu is er dus het verhaal van Dirar Abu Sisi, de technische directeur van de enige elektriciteitscentrale in Gaza, die volgens de kranten Haaretz, Yedioth, Jerusalem Post en voor zover ik weet ook de rest van de Israelische pers, schuld zou hebben bekend aan samenwerking met Hamas, het opzetten van een militaire academie en en het ontwikkelen van raketten voor deze organisatie. Alle persorganen publiceerden dat een paar dagen geleden. En allemaal citeerden ze daarbij uit door het openbaar ministerie vrijgegeven documenten. Vragen worden er niet gesteld, hoewel het verhaal van Abu Sisi, die in februari door de Mossad - waarschijnlijk met medewerking van de Oekraïense geheime dienst - werd gekidnapt uit een couchette in een nachttrein in de Oekraïne, zo ongeloofwaardig is als het maar kan.  

Abu Sisi werd aanvankelijk langdurig ondervraagd over de verblijfplaats van de Israelische sergeant Gilad Shalit, die al vijf jaar in Gaza wordt vastgehouden. Zelfs premier Netanyahu maakte er melding van op de radio.  
Het is waarschijnlijk dat de Israelische geheime diensten Abu Sisi uit die trein ontvoerden omdat dachten dat hij wist waar Shalit was. Daarover werd hij aanvankelijk tijdens zijn detentie ook langdurig doorgezaagd, zo kwam naar buiten. Maar nu wordt Abu Sisi met geen woord meer in verband gebracht met Shalit. Kennelijk omdat de geheime diensten intussen hebben begrepen dat hun veronderstelling dat  Abu Sisi iets van Shalit's verblijfplaats zou weten, een slag in de lucht was. In plaats daarvan wordt nu uitgebreid uit de doeken gedaan dat Abu Sisi voor Hamas verbeteringen heeft aangebracht in diverse raketsystemen of zelfs nieuwe systemen ontwikkelde. Ook wordt verteld dat hij een militaire academie zou hebben opgezet om te voorkomen dat Hamas-strijders in de toekomst hun posten zouden verlaten, zoals bij de Israelische invasie van 2008-2009 zou zijn gebeurd. In een aanklacht van negen punten die in april werd geformuleerd, staat het verhaal zoals Abu Sisi het allemaal zou hebben verteld:
Niet alleen was hij lid van Hamas, maar ook zou hij  
... have developped the Yassine anti-tank missile which would be capable of damaging Israeli armored personnel carriers, fins to stabilize the Al Battar missile and he would have transferred knowledge about Russian rocket  research and development to Hamas.
Also he developed the idea of establishing a military academy that would train the officers and commanding ranks in the Hamas for their functionality under warfare and took upon himself the task of establishing and managing the military academy…
 The idea of this academy being born after Israel´s Cast Lead operation of 2008-2009 and sprung out of the conclusion that Hamas´s  forces performed rather poorly against the Israeli´s at that time.

Abu Sisi's advocaat  Smadar ben Natan, zei bij het bekend worden van deze aanklachten al meteen, dat haar cliënt bepaalde dingen had bekend onder 'zeer zware druk'.  Wat haar betrof mocht die druk wel worden 'gekenschetst als marteling', zo voegde ze eraan toe.
 
 YNet publiceerde deze tekening die gemaakt zou zijn door Abu Sisi. Het onderschrift in het Arabisch (en daaronder vertaald in het Hebreeuws) zou luiden: ''Raket, maar ik heb de details nooit gezien ... dus dit is puur een (soort) conclusie.'') 

 Een wonderlijke 'twist' aan de hele zaak is dat de Israelische geheime diensten nu ook beweren dat Abu Sisi in het geheim in de Oekraïne rakettechnologie zou hebben gestudeerd. Hij zou dat hebben gedaan  aan de militaire academie van Kharkov, waarbij zijn mentor een zekere professor Petrovich zou zijn geweest die gespecialiseerd was in de technologie van SCUD-raketten. Nu heeft Abu Sisi inderdaad in de Oekraïne gestudeerd. Hij haalde zijn graad in de elektrotechniek aan een instituut in Kharkov.  De studie in de rakettechnologie zou hij hebben gedaan aan een 'militaire poot' van ditzelfde instituut.
Daarbij doen zich echter twee moeilijkheden voor, aldus blogger Richard Silverstein aan wie ik dit ontleen. En dat is dat Abu Sisi volgens zijn broer studeerde aan het Zaporhizia Instituut voor Machinebouw en dat hij zijn disssertatie presenteerde aan de Staatsacademie in Kharkov. Een extra probleempje is dat professor Petrovich van de militaire academie van Kharkov niet bestaat. Althans dat zeggen zowel Abu Sisi's broer Yousef als zijn OekraIense vrouw Veronika. 
Nog een ander probleempje is het verhaal van de academie die Abu Sisi zou hebben opgericht om de performance en efficiency van militairen van Hamas te verbeteren. Los van het feit dat onduidelijk is, op grond van wat voor kennis en ervaring hij in staat zou zijn zo'n academie te leiden, is het toch op zijn minst verbazend dat zijn vrouw, noch zijn broer, noch zijn medewerkers aan de elektriciteitscentrale, noch zijn vrienden ook maar iets hebben gemerkt van deze activiteit. Ze zijn er bovendien allemaal van overtuigd dat Abu Sisi, die al de hoofdtechnicus van de centrale in Gaza was vóór de machtsovername door Hamas, uitsluitend en alleen leefde voor zijn werk aan de centrale, zijn docentschap aan de universiteit van Gaza en zijn familie van zes kleine kinderen.
Kortom, het hele verhaal is, om het voorzichtig te zeggen, nogal gammel. En alle ongerijmdheden zouden zeker voer kunnen (of eigenlijk moeten) zijn  voor onderzoeksjournalisten. Die zijn echter alleen buiten Israel te vinden, met name dus de hierboven al aangehaalde Richard Silverstein van de blog Tikun Olam. Israelische kranten komen niet verder dan het slaafs overnemen van door het openbaar ministerie aangereikte pasklare teksten, met als klap op de vuurpijl het door Abu Sisi gemaakte tekeningetje (hierboven door mij overgenomen van YNet, de site van de krant Yediot Ahronot) van een raket dat nog eens extra zou moeten onderstrepen hoezeer hij schuldig is.
Nou ja schuldig.... zouden ze dat nu zelf geloven die journalisten en geheime dienst- mensen? Zouden ze echt denken dat een dergelijk onbenullig schetsje iets zegt over Abu Sisi's betrokkenheid bij de rakettechnologie van Hamas?? Mijn nichtje van drie tekent volgens mij overtuigender een raket. En moeten we nu werkelijk geloven, zoals de verhalen in de kranten ons vertellen, dat Abu Sisi wel van alles had ontworpen en uitgerekend met behulp van de computer, maar nooit het eindresultaat had gezien? Een technicus die niet eens ooit had mogen waarnemen in hoeverre zijn verbeteringen en uitvindingen ook werkelijk werkten? Hoe geloofwaardig is dat nu weer? (Geen wonder dat die dingen nooit wat raken, zou je haast zeggen).
Maar ondertussen steekt dus geen hond een poot uit in deze zaak en draait voor de zoveelste keer een hoogstwaarschijnlijk volledig onschuldige man, die ook nog eens illegaal is gekidnapt, voor tientallen jaren de bak in.Waarbij het leven van hemzelf, zijn 32-jarige Oekraïense vrouw en zijn zes kleine kinderen wordt verwoest.

Militaire jeep rijdt man (38) dood in Jeruzalem

Jeep in de wijk Silwan van Jeruzalem, (foto uit 2010).

 Een inwoner van Jeruzalem is dinsdagavond omgekomen doordat hij niet ver van de Israelische wijk (nederzetting) Har Homa door een Israelische jeep was geschept en 150 meter was meegesleurd. De 38-jarige Ameen Talib al-Dabash uit de wijk Sur Baher overleed ter plekke aan zijn verwondingen  Omstanders zeiden dat de jeep hem moedwillig had geschept. Er is geen commentaar bekend van de Israelische instanties.

Enkele tientallen kolonisten hebben dinsdag bij het dorp Bart'a in Zuid-Jenin, niet ver van Nablus, meerdere dunums grond beplant met olijfbomen in brand gestoken. Israelische militairen verhinderden vervolgens leden van de Palestijnse burgerwacht om naar de plek te gaan om te blussen, aldus Sami Hamdan, de leider van de burgerwacht. Honderden bomen gingen verloren. Volgens Hamdan waren de kolonisten afkomstig uit de ontruimde nederzetting Homesh.

Terug uit het dorp

Sommigen hadden het misschien al begrepen: ik ben weer terug uit het Normandische dorp waar ik regelmatig kom en van waaruit het meestal lastig bloggen was wegens gebrek aan internet. De praktijk kan - om met Anja Meulenbelt te spreken - dus weer op de oude voet worden voortgezet.
Het was altijd tobben met de verbinding in ons dorp Een cybercafé in een belendend dorp was ermee gestopt wegens gebrek aan klandizie, de plaatselijke bibliotheek (met een internetconnectie) is op een uur per week na gesloten en buren en vrienden moet je niet te vaak (en ook niet te lang) lastigvallen. De beste oplossing was nog op het gemeentehuis de sleutel van de bibliotheek vragen, maar ook dat kon niet altijd want in de vakanties is de mairie soms gewoon dicht. Maar voor de toekomst lijkt het leed overigens geleden, want intussen hebben we, nadat de buurman op ons verzoek een boom had gekapt en technici van France Télécom met veel gezucht en gesteun een naar mijn gevoel veel te lange en uiterst kwetsbare kabel hebben gespannen,  nu zelf internet. Helaas kwam dat pas vlak voor ik terugging naar Amsterdam, zodat ik er (nog) niet echt van heb kunnen profiteren.
Eens zal ik wat meer moeten vertellen over ons dorp. Over buurman en vriend Dante (hij is deels van Italiaanse afkomst) die (hij is aannemer geweest) zijn eigen nieuwe huis aan het bouwen is en met wie ik deze afgelopen weken luiken heb gemaakt. Over de bemiddelde socialistische intellectuelen Danielle en Pierre, die de ene helft van het jaar hier in de oude klompenfabriek wonen en de andere helft bij Parijs. Over de van oorsprong Filipijnse Lany, ooit actief in het verzet tegen president Marcos, die tegenwoordig tot in Japan toe triomfen viert met de tableaux die ze ontwerpt. Over Hourieh en Kurt, respectievelijk een Iraanse beeldhouwster en een Amerikaanse fotograaf, over de Nieuw-Zeelandse drummer Kevin die al meer dan 30 jaar in Frankrijk woont en werkt en die een moeizame relatie onderhoudt met zijn Franse, intellectuele vriendin Cathérine. Over de communistische Lucien, die bijna geen vingers meer heeft, omdat hij die in een lange carrière als meubelmaker en timmerman ongeveer allemaal mee heeft afgezaagd  Over de buitengewoon hartelijke Étienne en Monique, een echtpaar van (gepensioneerde) onderwijzers die de gigantische voormalige pastoorswoning bewonen, en over het (succesvolle) schildersechtpaar Léo en Françoise die in twee naburige dorpen hun ateliers hebben.
En over buurman Serge, de boer, natuurlijk, en Chantal de voormalige gemeentesecretaresse die iedereen kent en alles weet. Over de bakker die failliet is gegaan en voor wie nu met steun van de gemeente een vervanger in het zadel is geholpen, over Didier onze directe buurman die de dief van de buurt is en met wie we een uiterst ingewikkeld soort verstandhouding hebben, en over Roger, onze Engelse vriend, die in het ziekenhuis in Le Mans een nieuwe plastic enkel had gekregen maar bij wie zich een infectie had voorgedaan, zodat hij nu tijdelijk even helemaal geen enkel meer heeft.
Terwijl ik dit optik bedenk ik me dat ons dorp vol verhalen zit en dat het geen wonder is dat we ons daar geweldig zijn gaan thuis voelen. De afgelopen weken zaten vol met sociale activiteiten als samen eten en samen wijn of koffie drinken en intussen heb ik ook volop gewerkt aan het huis dat - overigens vooral door het werk van de door aannemer Stéphane (de zoon en opvolger van de hierboven genoemde Dante) ingehuurde krachten - langzaam ergens op gaat lijken. Misschien moet ik er wel eens iets meer over vertellen. Maar voorlopig dus weer even hier in Amsterdam. En na een periode waarin het leek alsof er niet veel gebeurde in de gebieden waar ik meestal over schrijf, trekt het nieuws weer wat aan. Kortom, ik zal er weer wat vaker zijn, als blogger.  

Gaza: eén dode, 7 gewonden bij luchtaanvallen, gehandicapte tiener neergemaaid bij grens

De Israelische luchtmacht heeft dinsdagmorgen in alle vroegte, nog voor de laatste nachtelijke maaltijd van ramadhan, verschillende luchtaanvallen uitgevoerd. Daarbij werd een strijder van Hamas gedood en raakten zeven mensen gewond. Een van de gewonden werd klinisch dood verklaard. Onder de gewonden was een kind van zes. De luchtaanvallen kwamen in antwoord op het afschieten van een raket vanuit de Gaza-strook op Beer Sheba in Israel. Bij deze aanval werd niemand gewond, de raket kwam neer op een leeg terrein.

Als vergelding voerden de Israelische vliegtuigen een aanval uit op de wijk Al Zeitoun in Gazastad, waarbij de 29-jarige Mousa Ishteiwi, een lid van de Ezzedin al-Qassam brigades van Hamas, werd gedood en drie mensen ernstig gewond raakten, zo maakte Adham Abu Salmiyya, de woordvoerder van Gaza's medische hulpdiensten bekend. Bij een aanval op het 'tunnelgebied' in Rafah, in het zuiden van de Strook, werden twee mensen gewond. Een van hen werd klinisch dood verklaard, de andere, een kind van zes, werd niet al te ernstig gewond.
Verder werden onder meer trainingscentra van de Qassam-brigades in de wijk At-Tuffah van Gaza-stad, in het oosten van Khan Younis en in Rafah getroffen. Er zou met name in Khan Younis flinke schade zijn aangericht. De nieuwe reeks beschietingen over en weer komt na een periode van relatieve rust die volgde op de gebeurtenissen in april, waarbij 19 Palestijnen bij Israelische aanvallen werden gedood, nadat een Israelische tiener was omgekomen toen een raket een schoolbus raakte.(En die raketaanval was weer een antwoord op een Israelische raketbeschieting van een auto in Gaza, waarbij drie militanten van Hamas werden gedood). 

Update: Dinsdag, later op de dag, werd een tiener ten oosten van Deir al Balah in het midden van de Gazap-strook doodgeschoten door Israelische militairen. Mohammed al-Majdalawy werd door 10 kogels getroffen waarvan de meeste in zijn hoofd, aldus Ma'an News,toen hij ten oosten van het Maghazy-kamp het grenshek naderde. Israel bevestigde dat 'een verdacht persoon' de grens was genaderd, dat het vuur was geopend en dat er sprake was geweest van 'een treffer'.
Update II: De Palestijnse mensenrechtenorganisatie Palestinian Centre for Human Rights (PCHR) geeft de precisering dat de jongen 17 was, dat zijn naam Sa'ad Abdel Rahim Mahmoud Majdalawi luidde, dat hij afkomstig was uit het Nusseirat kamp en dat hij - belangrijk detail - geestelijk gehandicapt was en nauwelijks kon praten. Nou, gelukkig maar dat de dappere Israelische militairen met een flink salvo aan de bedreiging die deze jongen voor de Joodste staat betekende een einde hebben gemaakt. Mooi werk!

Barak geeft groen licht voor 227 nieuwe woningen in nederzetting Ariël

Ariël in 2010.

De Israelische minister van Defensie Ehud Barak heeft de bouw van 277 appartementen in de nederzetting Ariël goedgekeurd.Honderd van de nieuwe appartementen zullen worden toegewezen aan kolonisten die in 2005 werden gedwongen te verhuizen uit de nederzetting Netzarim in de Gaza-strook toen de Israelische troepen zich daaruit terugtrokken, de rest komt op de markt. Volgens de mensenrechtenorganisatie B'tselem zal het ongeveer twee jaar gaan duren voor de woningen worden opgeleverd. B'tselem noemde het een provocatie dat de regering-Netanyahu de bouw van deze woningen in bezet gebied bekendmaakt op een moment dat tienduizenden demonstreren tegen het gebrek aan betaalbare woningen binnen de 'groene lijn' (de oude grens van voor juni 1967) en het asociale beleid van de regering.  Zwembad van Ariël.

Ariël heeft ongeveer 18.000 inwoners en is daarmee een van de grootste nederzettingen op de Westoever. De nederzetting strekt zich ongeveer 20 kilometer uit binnen de Westoever vanaf de 'groene lijn'. en snijdt daarmee effectief het noordelijkste gedeelte van de Westoever nagenoeg af van de rest. De nederzetting werd in 1999 genoemd naar Ariël Sharon, één van de grootste kampioenen van de nederzettingenpolitiek. Bij Ariël hoort het industriegebied Barkan en en een hogeschool die verleden jaar werd opgewaardeerd tot universiteit.      
Barkan.

J14, een Israelisch massaprotest dat tot mislukken is gedoemd

J14 protest in Beer Sheva op 13 augustus 2011 (Foto Doron Ziv, Activestills).

Het is met de nodige aarzeling dat ik eindelijk wat schrijf over de golf van betogingen in Israel voor een meer sociale politiek die de naam J14 heeft gekregen naar het begin ervan op 14 juli. De oorsprong was een protest tegen de onbetaalbaarheid van woningen, zowel huur als koop, die het met name voor jongeren en mensen in lagere inkomensgroepen onmogelijk maakt iets behoorlijk te vinden, tenzij in de zwaar gesubsidieerde nederzettingen (waarover zo dadelijk meer). Het begon met een tentenkamp op de deftige Rothschild Boulevard in Tel Aviv (de foto onder), maar is nu zo'n vijf weken aan de gang en uitgebreid tot een strijd voor een socialer beleid - meer werkgelegenheid, hogere lonen, lagere kosten van levensonderhoud, betere sociale voorzieningen. Honderdduizenden nemen eraan deel, en het protest is intussen ook uitgebreid naar een veel groter aantal steden, getuige onder meer de foto boven dit stukje van de betoging op zaterdag 13 augustus in Beër Sheva.
Het is opmerkelijk zo'n protest in een land dat ooit de naam had socialistisch en egalitair te zijn, met zijn kibbutzim, politieke hegemonie van de Arbeiderspartij en machtige vakbeweging (Histadrut) die zowel de werknemers vertegenwoordigde als de grootste werkgever was van het land. Op dat socialistische karakter valt nog wel wat af te dingen (lees het onthullende boek van Zeëv Sternhell, The Founding Myths of Israel), zoals op wel meer mythologie betreffende de ontstaansgeschiedenis van Israel. Maar dat neemt niet weg dat zelfs die schijn van socialisme en egalitarisme de afgelopen tientallen jaren geleidelijk zijn opgedoekt. Na de verkiezingsoverwinning van Menachem Begin in 1977, die voor het eerst de rechts-liberale Likud aan de macht bracht, was sprake van een politiek van privatisering en vrije markt en het geleidelijk afbouwen van de sociale voorzieningen.

De protesten van nu richten zich tegen de gevolgen van deze politiek, die onder meer heeft gezorgd voor een gigantische tweedeling tussen arm en rijk. Jerome Slater, een Amerikaanse emritus prof in de politieke wetenschappen, wiens blog ik iedereen kan aanraden, citeert een manifest dat de diverse aan de protesten deelnemende groeperingen vorige week lieten circuleren: “For a number of decades, the various governments of Israel have opted for an economic policy of privatization that leaves the free market without reins…making our daily existence a war for survival to subsist with dignity,” the document begins. It goes on to demand that social inequalities be minimized; that the cost of living be lowered; that full employment be achieved; that action be taken to meet “the essential needs of the weaker population in the country, with an emphasis on the handicapped, the elderly and the sick;” and that the state invest in public education, health, transportation, and public infrastructures.

Tenten op de Rothschild Boulevard in Tel Aviv.


 Potentieel zou deze massabeweging een soort tegenbeweging op gang kunnen brengen en, zoals sommige optimistische Israelische waarnemers hopen, kunnen zorgen voor een vernieuwing van het Israelische politieke landschap, waar links zodanig terrein heeft verloren dat het bijna niet meer meetelt.
Ik behoor niet tot de optimisten die zoiets verwachten. De betogers hebben namelijk - zeer bewust - het beleid in de bezette gebieden geen onderdeel gemaakt van de protesten. De grens is getrokken bij het sociale beleid, de bezettings- en kolonisatiepolitiek is erbuiten gehouden. Maar door het protest zo tot de 'sociale issues' te beperken, werd ook welbewust voorbijgegaan aan één van de oorzaken die misschien meer dan wat dan ook ertoe heeft bijgedragen dat het sociale gezicht van de Israelische samenleving zo is verwaarloosd: namelijk het feit dat de nederzettingen met hun zwaar gesubsidieerde huizen, infrastructuur, onderwijs en veiligheidsvoorzieningen jarenlang zijn voorgetrokken en gigantische delen van ongeveer alle budgetten hebben opgesoupeerd. En niet alleen de bezetting werd erbuiten gehouden, zelfs de discriminatie van de Arabische bevolking binnen Israel maakt geen onderdeel uit van de protesten, want dat zou eveneens potentieel een splijtzwam hebben kunnen zijn voor de J14-demonstranten. Slater citeert de columnist Akiva Eldar van Ha'aretz, die schreef:  “social justice, and justice in general, ends for a considerable number of the demonstrators at the outskirts of Umm al-Fahm [the largest Israeli Arab city]. Never mind the gates of Nablus.”
Nog iemand die Slater aanhaalt is de journalist Joseph Dana die schrijft dat 'de treurige realisteit is dat Israeli's, als ze zich met Palestijnse rechten gaan bezighouden, en vooral de rechten van Palestijnen onder Isarelische bezetting, ze heel snel aanhang verliezen. Als de demonstranten hun strijd voor sociale rechtvaardigheid in verband hadden gebracht met de bezetting, zouden veel minder Israeli's aan de protesten zijn gaan deelnemen.'

Er zijn meer mensen die de vinger op deze wonde plek leggen. De verzamelblog +972 probeerde een soort discussie en zette wat meningen onder elkaar. Ahmed Tibi (Knesset-lid voor Ta'al/United Arab List) steunt het protest maar laat voorzichtig horen dat dit een protest van de Israelische 'middenklasse' is en dat hij alleen maar mag hopen dat ook de Arabische bevolking hier - indirect en in de marge - een beetje van kan profiteren. 
Avrum Burg, ex-voorzitter van de Knesset, is explicieter op dezelfde blog. Hij schrijft:  'By saying “no politics” one avoids the most fatal of our diseases – the war we have subjected ourselves to in the West Bank, also due to short term economical interests.
Over there – on the hills of Judea and Samaria – the government does build, and subsidize, and give benefits – for Jews. Those who wish to disconnect the tent protests from this war also disconnect their struggle from the real opportunity to change the internal process which has brought us here.
And to the protesters: don’t shy away from politics. Take part in it, take it over. Offer a complete social alternative and not just a struggle over another Shekel in the price of cheese. Don’t run away from the occupation – end it before it swallows us all.'
Moeilijk Engels,  maar hopelijk toch duidelijk genoeg. Wat Burg in feite zegt is dat de demonstranten door te zeggen 'geen politiek'  te bedrijven, afblijven van de oorzaken van de sociale onrechtvaardigheid van de Israelische maatschappij, waarvan de bezetting een van de belangrijkste is.
Ik ben het met Burg eens. En dat was precies mijn aarzeling om te schrijven over deze protesten, want ik kan er iet omheen een zoveelste negatief oordeel te geven over iets dat sommigen nou juist wellicht de hoop verschaft dat - zie je wel - het toch nog allemaal vanzelf goed gaat komen daar in Israel. Ik vrees dat ik mijn naam als pessoptimist hier eer ga aandoen. Want hoewel het bij deze protesten gaat om iets dat door zijn massaliteit het politieke landschap in Israel inderdaad best zou kunnen veranderen, is het in feite een fenomeen de bewegingloosheid en uitzichtloosheid van de Israelische situatie nog eens te meer accentueert. Onvrede is er genoeg, o zeker. Maar de ware oorzaken van ongeveer alle impasses en dilemma's waarin Israel zich bevindt zijn, zo blijkt opnieuw, dermate taboe, dat ze zelfs niet eens mogen worden genoemd.