Auto's beklad in Jeruzalem, graven vernield in Ramleh en boompjes uitgerukt op de Westoever

Israelische kolonisten hebben maandag de banden lek geprikt van 16 auto's en een minibus in de wijk Silwan,in Oost-Jeruzalem. Bewoners  vertelden het persbureau Ma'an dat de auto's ook waren beklad. Muhammad Qarain, die werkt voor het Informatiecentrum Wadi Hilweh in Silwan, zei dat de kolonisten afkomstig waren van een ''outpost'' in een buitenwijk van de wijk Jabal al-Mukabbir. De bewoners waarschuwden de politie die een onderzoek is begonnen.

Poetins Olympische dorp ligt pal boven massagraf van de verdreven Circassiërs

Circassiërs protesteren bij de Russische ambassade in Amman (Jordanië) tegen de opening van de Poetin-Winterspelen op de plaats vanwaar hun voorouders dit jaar precies 150 jaar geleden werden verdreven. Er wonen naar schatting 200.000 Circassiërs in Jordanië. 

Op de dag dat de Olympische winterspelen van start gaan in Sotsjie, kan het geen kwaad even stil te staan bij de geschiedenis van deze badplaats aan de Zwarte Zee. Daar, op de plaats waar de Russische president Poetin voor ongekend veel geld een Olympisch dorp uit de grond liet stampen (waarbij een deel van de oorspronkelijke plaats letterlijk in de prut kon zakken), woonde namelijk ooit een ander, Kaukasisch, volk, de Circassiërs,  waarvan men de nazaten  nu verspreid over de wereld kan terugvinden. Men vindt ze vooral in landen die vroeger behoorden tot Ottomaanse Rijk, zoals  Turkije, Syrië, Libanon, Jordanië en Israel-Palestina, maar ook in de VS en Europa wonen Circassïers. De organisatie van niet-vertegenwoordigde naties en volken schat hun aantal op 3,7 miljoen, van wie er nog 700.000 in de Russische federatie wonen, en twee miljoen in Turkije.   
De geschiedenis gaat terug tot de 16e eeuw. Rusland begon toen geleidelijk aan een verovering van de Kaukasus en de gebieden die grensden aan de Zwarte Zee. Dat was het begin van een voortdurende wedijver met het Ottomaanse Rijk die eeuwen van steeds weer oplaaiende strijd zou gaan duren. Onder het regime van Katherina de Grote in de 18e eeuw begon een politiek van pacificatie, waarbij het de bedoeling was de diverse Kaukasische bergvolken te assimileren, onder meer door hen te dwingen te verhuizen uit de ontoegankelijke bergen naar plaatsen waar ze makkelijker konden worden getemd.   
Een eeuw later tijdens de Krim-oorlog van 1853-1856, toen het Russische rijk het moest opnemen tegen een gecombineerde strijdmacht van Ottomanen, Fransen en Engelsen, was die ''pacificatie'' nog steeds niet volledig geslaagd. Het lukte de Circassiërs in het Westen gehoor te vinden voor hun zaak en zij hoopten tijdens deze oorlog op interventie te hunnen gunste. Ook de Russen schijnen daar rekening mee gehouden te hebben. In ieder geval drukte het hen met hun neus op het feit dat de regio een risicogebied was. En dat deed hen besluiten drastische maatregelen te nemen. 
Tsaar Alexander II besloot daarom, toen de Krim-oorlog eenmaal achter de rug was, om korte metten met de Circassiërs te maken. Pacificeren was nu niet meer aan de orde. Hem ging het erom voorgoed met ze af te rekenen. Wat volgde was een van de eerste genocides, zoniet de allereerste, 0uit de moderne geschiedenis. De Circassiërs kregen een ultimatum: ze konden een vrijgeleide krijgen als ze vrijwillig vertrokken naar het Ottomaanse Rijk, zoniet dan zouden ze als vijanden worden beschouwd. In 1859 begonnen de Russen een campagne van de ''verschroeide aarde'' waarbij volledige dorpen werden vernietigd en de inwoners gedood. Niemand weet hoeveel slachtoffers er tijdens deze campagne zijn gevallen aan Circassische kant. Het waren er in ieder geval honderdduizenden, en sommigen komen zelfs tot een schatting van 1,5 miljoen. De laatste veldslag vond plaats in 1864, toevallig net precies op de plaats waar Poetin nu het Olympisch dorp heeft laten verrijzen. De Circassiërs hebben dus het volste recht van spreken als zij woedend zijn dat atleten feest komen vieren op de graven van hun groot- en overgrootouders en wel nou net in het jaar dat herdacht wordt dat zij 150 jaar geleden werden gedood.

Circassiërs nadat ze in 1864 waren verdreven.  

In Turkije en Jordanië, maar ook op andere plaatsen in de wereld staan daarom demonstraties op stapel. In Turkije in samenwerking met Tsjetsjenen, Abchaziërs, Ossetiërs en Dagestanen, wier voorouders eveneens door de Russen zijn verdreven en die in Turkije samen met de Circassiërs in één federatie van verenigingen van Kaukasiërs zijn verenigd. 
Wat de Circassiërs betreft kan ik het intussen niet nalaten te vermelden dat hun taal een heel bijzondere is. Zelf noemen de Circassiërs zich Adyghe en dat is ook de naam van hun taal, die een record aantal van niet minder dan tussen de 60 en 70 medeklinkers bezit. Alleen de Adyghe zijn in staat die allemaal uit te spreken. In de Kaukasische contreien zijn nog maar weinig mensen over die die taal beheersen, al wordt er wel onderwijs in gegeven. Jelle Brandt Corstius die een serie reportages voor de VPRO maakte, wijdde er in één ervan aandacht aan. Daarbij vermeldde hij overigens niet dat wij die groep mensen kennen als de Circassiërs, mensen die ruim voordat de Turken hun slachting van de Armeniërs begonnen, te maken kregen met het fenomeen genocide. 

Israelische troepen maken einde aan protestdorp Ein al-Hijleh

Zeven dagen heeft het avontuur geduurd: de herrijzenis van het dorp Ein al-Hijleh bij Jericho op de Westoever. Enkele honderden Palestijnse activisten bezetten op 31 januari dit dorp waarvan de bewoners in 1967 door de Israelische troepen bij de verovering van de Westoever werden verjaagd. Het dorp ligt op grondgebied van de het Grieks-orthodoxe klooster Deir Hijleh. De activisten die hun actie Melh al-Ard (zout van de aarde) hadden genoemd, hadden toestemming van de monniken. Het was een voortzetting van eerdere, kortdurende pogingen van het Coördinatie comité van de Palestijnse Volksstrijdcomités om protestdorpen op te zetten, zoals de kampen Bab el-Shams I en II tussen de nederzetting Ma'aleh Adumim en Jeruzalem. 

Israelische leger en kolonisten vernielen ruim 500 palm- en olijfbomen

Het Israelische leger heeft donderdag ongeveer 120 palmbomen ontworteld in Al-Zubeidat, een plaats ten noorden van Jericho. Hasan Al-Jarmi, de eigenaar,  zei dat het leger het gebied in de vroege ochtend afzette en dat bulldozers de bomen velden, onder het motto dat ze in Area C stonden, wat gebied is onder volledige Israelische controle. Al-Jarmi zei dat hij de afgelopen tien jaar bezig is geweest om op zijn land een plantage van de grond te krijgen en dat de Israeli's nu zijn hoop de bodem in hadden geslagen dat het project winst zou gaan afwerpen. Hij zei echter door te gaan met het beplanten van zijn grond. De gouverneur van  Jericho, Majed Al-Fetyani, `noemde de Israelische actie een nieuw bewijs van de manier waarop de Israeli's proberen de Palestijnen te  verjagen en ''faits accomplis'' te scheppen.

ABP blijft investeren in Israelische banken, ook al doen ze zaken in en met de nederzettingen

De activiteiten van Israelische banken in de nederzettingen (kaart van Human Rights Watch). (Klik op de kaart voor groter exemplaar)

Pensioenfonds ABP, Nederlands grootste pensioenfonds, heeft een verbazende beslissing genomen. Het heeft woensdag bekendgemaakt dat het geen reden ziet zijn investeringen in Israelische banken terug te trekken. Het fonds heeft namelijk geconcludeerd dat die banken niets doen wat ingaat tegen  internationale wetten of voorschriften.
ABP heeft belangen in Israels twee grootste banken, Bank Hapoalim en Bank Leumi, evenals in een derde bank, Bank Mizrahi-Tefahot. Al deze banken investeren op verlerlei manieren in de Israelische nederzettingen. Het ABP hanteert kennelijk de opvatting dat die nederzettingen niet in strijd zijn met internationale wetten en voorschriften. Daarmee veegt het ABP in één klap een uitspraak van tafel van het Interntaionaal Gerehctshof en een flink aantal uitspraken van de VN_veili9gheidraad. 
 De bekendmaking van ABP komt een paar weken nadat collega pensioenfonds PGGM wèl zijn beleggingen terughaalde uit vijf Israelische banken, waaronder ook Bank Leumi en Bank Hapoalim.

Gemeente Jeruzalem sloopt drie Palestijnse huizen en keurt de bouw van 558 huizen voor Joden goed

Werknemers van de gemeente Jeruzalem hebben woensdagochtend twee huizen gesloopt, evenals een deel van een ander, terwijl een vierde huis werd gesloopt door de bewoner zelf om de hoge kosten te vermijden die sloop door de gemeente met zich mee zouden hebben gebracht. 
Eén van de gesloopte huizen stond in Beit Hanina, het huis dat deels werd gesloopt lag in Sur Baher. en het tweede huis dat er in zijn geheel aan moest geloven, een huis van 80 vierkante meter, lag in  Jabal Mukabbar. De vader van de eigenaar, Khalid Bashir, vertelde dat zijn zoon zware boetes had betaald omdat het huis zonder vergunning was neergezet en dat hij tevergeefs moeite had gedaan een vergunning te krijgen. Omwonenden botsten met de politie terwijl de bulldozers hun werk deden.
 Het huis dat door zijn eigenaar zelf werd gesloopt stond eveneens in Jabal al-Mukabber. De eigenaar,  Maher Mashahreh, had een bulldozer gehuurd en moest daarnaast nog een boete betalen van omgerekend 3000 dollar.  
De sloop van de Palestijnse huizen stond in schrille tegenstelling tot het feit dat het planningscomité van de gemeente Jeruzalem diezelfde ochtend de bouw van 558 nieuwe woningen voor Joden goedkeurde. De nieuwe huizen komen in de tot de gemeente Jeruzalem gerekende nederzettingen Har Homa, Pisgat Ze'ev en Neve Ja'acov. Het gaat bij deze bouwplannen overigens om plannen die al langer in de pijplijn zaten.  

Het Scarlett effect

Het is grappig om te zien hoe de zaak Scarlett Johansson de ware aard bloot heeft gelegd van hen die zich ''progressieve'' zionisten noemen. Johansson, die zeven jaar had gewerkt als ambassadeur voor Oxfam, moest tot haar verdriet ontdekken dat dit niet viel te combineren met een lucratieve baan als pr-uithangbord van SodaStream. Dat is een firma die apparaten voor het zelf thuis maken van frisdranken vervaardigt in een fabriek in Mishkor Adumim, een aanhangsel van de grote nederzetting Maaleh Adumim ten oosten van Jeruzalem.
Johansson kwam met gelikte uitspraken dat ze voor “economische samenwerking en sociale uitwisseling tussen een democratisch Israel en Palestina” was. En dat SodaStream ''een brug  naar vrede tussen Israel en Palestina bouwt''. Ook zou de firma de ongeveer 500 Palestijnse arbeiders in haar fabriek ''een gelijke behandeling en betaling geven als hun Israelische collega's''.
Maar uiteraard was dat voornamelijk publicitaire onzin. SodaStream betaalt zijn Palestijnse arbeiders mogelijk minder slecht dan andere Israelische ondernemingen in bezet gebied, maar van een gelijke behandeling van Palestijnse en Israelische werknemers is geen sprake. Geen Palestijn maakt deel uit van het management, hun loon is weliswaar twee tot drie keer dat van een arbeider in een Palestijnse onderneming en ook zou SodaStream wel iets doen aan sociale verzekeringen, maar de Palestijnen verdienen nog altijd een stuk minder dan hun Israelische collega´s, kunnen geen vuist maken via een vakbond (en worden ontslagen als zij dat wel proberen), maken absurd lange werktijden, en worden wel degelijk gediscrimineerd. The Electronic Intifada deed er in 2013 een boekje over open. 
Verder is moeilijk in te zien hoe een fabriek die is opgericht op geroofd land diep in de Westoever, om te kunnen profiteren van  lagere bouwkosten, en van een speciaal laag Israelisch belastingtarief (waarvan, onnodig het te zeggen, geen cent naar de Palestijnse Autoriteit gaat) bijdraagt aan ´´het bouwen van bruggen tussen Israel en Palestina´´.