Onverdiende dood

Vittorio Arrigoni, de Italiaanse vrijwilliger van de Internationale Solidarity Movement (ISM) die donderdag werd vermoord in Gaza. Op de foto toont hij zijn tattoo, ´Al Muqawama´, Arabisch voor het verzet.

Vittorio (Vik) kwam in 2008 met een konvooi van de Free Gaza Movement naar Gaza en bleef. Hij was er tijdens de operatie Cast Lead in december 2008-januari 2009, hielp het ambulancepersoneel en was voortdurend aan de telefoon met Italiaanse media om verslag te doen. Op het onderstaande videofragment uit de film ´Shooting an Elephant´ is dat te zien.
Vik was Gazaan met de Gazanen. Dat blijkt uit alles, waaronder uit alle droevige reacties van bloggers in Gaza. Hij werd verschillende malen opgepakt door de Israeli´s, refereerde vaak aan zijn grootvader die sneuvelde in het verzet  tegen de nazi-bezetting van Italië, had een blog ´Guerilla-radio´ en schreef een boek ´Stay human´ over zijn ervaringen tijdens de Israelische invasie.  
Donderdag werd hij ontvoerd door een obscuur salafistisch splintergroepje dat hem had willen ruilen tegen hun leider die in de gevangenis van Hamas zit. ´s Avonds werd hij gevonden, opgehangen in een verlaten huis. Hij is 36 jaar geworden.  

Mede-leden Gaza-onderzoeksmissie distanciëren zich van uitspraken Goldstone

 The Britse krant The Guardian heeft de mening achterhaald van de drie andere leden van de ´Fact Finding Mission´, beter bekend als Goldstone commissie, over de recente uitlatingen van hun voorzitter, Richard Goldstone onlangs in de Washington Post. Goldstone nam daarin afstand van een van één of twee conclusies van het naar hem genoemde rapport over de Israelische ´Cast Lead´ veldtocht in Gaza. Voor Israel was dat een reden om de VN te vagen het rapport maar meteen in te trekken.

De fact-finding missie. Vlnr: Travers, Chislin, Golstone, Jilani. 


Goldstone´s  mede-commissieleden de Pakistaanse mensenrechtenadvocaat Hina Jilani, Chistine Chinkin, professor in het internationale recht aan de London School of Economics, en de Ierse, voormalige peace-keeper kolonel Desmond Travers zijn het niet met hun voorzitter eens. Zonder Goldstone bij naam te noemen zeggen ze in een lange verklaring, die vandaag in The Guardian staat, onder meer het volgende:

Many of those calling for the nullification of our report imply that the final report by the follow-up committee's two members, Judge Mary McGowan Davis and Judge Lennart Aspergren, presented to the human rights council in March 2011, somehow contradicts the fact-finding mission's report or invalidates it. In the light of the observations of this committee such claims are completely misplaced, and a clear distortion of their findings. The committee's report states that, according to available information, Israel has conducted some 400 command investigations into allegations by the fact-finding mission and other organisations. Command investigations are operational, not legal, inquiries and are conducted by personnel from the same command structure as those under investigation. Out of these, the committee reports that 52 criminal investigations into allegations of wrongdoings have been opened. Of these, three have been submitted for prosecution, with two of them resulting in convictions (one for theft of a credit card, resulting in a sentence of seven months' imprisonment, and another for using a Palestinian child as a human shield, which resulted in a suspended sentence of three months). The third case, related to allegations of deliberate targeting of an individual waving a white flag, is still ongoing.

Verkort vertaald: Het rapport dat het comité van rechter Mary McGowan, dat over de follow up na het Goldstone rapport moest rapporteren, geeft helemaal geen aanleiding tot de conclusie dat er nu andere conclusies uit het Goldstone rapport moeten worden getrokken dan eerst. Het signaleert dat Israel weliswaar in 400 gevallen onderzoek heeft gedaan, maar dan wel zogenaamd ´operationeel´ onderzoek (van het leger door het leger) zonder juridische consequenties. Uit dit onderzoek  resulteerden 52 strafrechtelijke onderzoeken en daaruit tot dusver drie aanklachten, waaruit twee veroordelingen volgden (zeven maanden voor diefstal van een creditcard, drie maanden voorwaardelijk voor het gebruiken van een 12-jarige jongen als menselijke schild) en één zaak (het doodschieten van een vrouw die en witte vlag droeg) nog loopt.
De drie mede-commissieleden van Goldstone klagen vervolgens dat de onderzoeken laat zijn gestart,  traag verlopen, ondoorzichtig zijn en eraan lijden dat weinig getuigen of slachtoffers worden gehoord, wat allemaal een goede rechtsgang niet bevordert. Ze zeggen verder dat er geen enkel onderzoek is gedaan naar degenen die de operatie voorbereidden, er opdracht toe gaven en haar leidden. Dat betekent dat één van de zwaarste beschuldigingen over de gedragingen van het leger geheel buiten schot blijft, zeggen ze. Jilani, Chiskin en Travers betreurden eveneens dat Hamas geen enkele onderzoek heeft uitgevoerd.

In addition, with regard to the issue of the policies guiding Operation Cast the committee states that there is "no indication that Israel has opened investigations into the actions of those who designed, planned, ordered and oversaw Operation Cast Lead". In other words, one of the most serious allegations about the conduct of Israel's military operations remains completely unaddressed. We regret that no domestic investigations at all have been started into any of the allegations of international crimes committed by members of Palestinian armed groups in Gaza which have fired thousands of rockets into southern Israel. The committee observes the same in its report.

En tenslotte zeggen ze dat pogingen om het Goldstone rapport van tafel te vegen de rechten zouden miskennen van de slachtoffers, Palestijnen zowel als Israeli´s. We ´betreuren de persoonlijke aanvallen en de uitzonderlijke druk die op leden van de fact-finding mission zijn uitgevoerd´,zeggen de drie, maar volgens hen zou daaraan toegeven ernstig onrecht doen aan de honderden gedode onschuldige burgers, de duizenden gewonden en de honderdduizenden die nog steeds lijden onder de blokkade van Gaza´.

We consider that calls to reconsider or even retract the report, as well as attempts at misrepresenting its nature and purpose, disregard the right of victims, Palestinian and Israeli, to truth and justice. They also ignore the responsibility of the relevant parties under international law to conduct prompt, thorough, effective and independent investigations. We regret the personal attacks and the extraordinary pressure placed on members of the fact-finding mission since we began our work in May 2009. This campaign has been clearly aimed at undermining the integrity of the report and its authors. Had we given in to pressures from any quarter to sanitise our conclusions, we would be doing a serious injustice to the hundreds of innocent civilians killed during the Gaza conflict, the thousands injured, and the hundreds of thousands whose lives continue to be deeply affected by the conflict and the blockade. The report has triggered a process that is still under way and should continue until justice is done and respect for international human rights and humanitarian law by everyone is ensured.

Overigens heeft ook rechter Goldstone in een interview met AP intussen wal weer wat dagen gelden gezegd dat hij niet vindt dat het rapport gewijzigd, laat staan teruggetrokken dient te worden.
<"As appears from the Washington Post article, information subsequent to publication of the report did meet with the view that one correction should be made with regard to intentionality on the part of Israel," zei Goldstone.  "Further information as a result of domestic investigations could lead to further reconsideration, but as presently advised I have no reason to believe any part of the report needs to be reconsidered at this time." .

(Voor het complete Goldstone rapport: klik hier)

Geboorte-acte voor een doodgeboren kindje

 Salam Fayyad, de demissionaire premier van de regering van de Palestijnse Autoriteit, heeft zich woensdag opgetogen getoond over een rapport van de VN. Hij noemde het  'een geboorte-acte' voor een Palestijnse staat. Fayyad sprak bij een conferentie van donor landen in Brussel en hij refereerde aan een rapport dat de Nederlandse diplomaat Robert Serry deze week uitbracht in zijn rol van 'speciale VN-coördinator bij het vredesproces in het Midden-Oosten'. In het rapport had Serry verklaard dat de Palestijnse Autoriteit nu op zes punten voldoende scoort om zich te kwalificeren voor een onafhankelijke staat. Die punten zijn, volgens Serry´s rapport,
1. governance, rule of law & human rights;
2. livelihoods & productive sectors;
3. education & culture;
4. health;
5. social protection; and
6. infrastructure & water   

Ma´an News meldde dat Serry´s rapport ook door deWereldbank en het IMF wordt ondersteund en dat het daarom gaat om ´een landmark event´, oftewel een uitermate belangrijke gebeurtenis.
Ik betwijfel dat.

Nu heb ik nooit geweten dat er criteria zijn waaraan een staat moet voldoen voor het zich een staat mag noemen, maar het lijdt intussen geen twijfel dat het rapport van de VN koren is op de molen van Fayyad en Abu Mazen (Mahmoud Abbas), de president van de Palestijnse Autoriteit. Zij zijn, bij gebrek aan een vredesproces dat werkt, als een tijdje geleden teruggevallen op een soort ´Plan B´ dat erop neerkomt dat zij zoveel mogelijk erkenning proberen te vergaren voor een onafhankelijke Palestijnse staat binnen de grenzen van 1967 en met Oost-Jeruzalem als hoofdstad. Recentelijk werd dat onder meer met succes bekroond doordat landen als Brazilië, Argentinië en in hun kielzog nog een aantal Latijns-Amerikaanse landen Palestina erkenden. Andere landen deden dat al eerder. Bij ontstentenis van een vredesproces zouden Fayyad en Abbas de erkenning in september aan de orde willen stellen in de Algemene Vergadering van de VN. En het is niet ondenkbaar en zelfs waarschijnlijk dat daar dan een meerderheid  vóór zal zijn.


De vraag is vervolgens: en wat daarna? Stel dat er een door een meerderheid van de VN erkende Palestijnse staat is, wat hebben we dan? Om te beginnen is dat dan een staat die niet over een eigen hoofdstad beschikt, omdat Israel Oost-Jeruzalem, tegelijk met een groot gebied eromheen (zo´n 70 vierkante kilometer in totaal) heeft geannexeerd. Ook hoort een groot deel van de staat niet bij de staat, want Gaza heeft, zoals bekend,  nu eenmaal een ander regime dan de Westoever.
Vervolgens hebben we te maken met Israelische nederzettingen, de Muur die grotendeels over gebied van de Palestijnse staat loopt, en een verknipte structuur waarin de Palestijnse Autoriteit alleen soeverein is in de stedelijke gebieden (de zogenoemde Area A), terwijl het in Area B de soevereiniteit met Israel deelt, en in een derde gebied, Area C, niets te vertellen heeft.
Deze zaken staan overigens ook in Serry´s rapport. Hij geeft - daarom waarschijnlijk - ook aan dat het cruciaal belang is dat er weer zoiets als een vredesproces komt. Maar wat niet in Serry´s rapport staat  is dat de Westoever geen gekozen regering heeft, en dat de nieuwe Palestijnse veiligheidstroepen (gerekruteerd en getraind met behulp van de VS, Europese landen, Jordanië en Israel) er  voornamelijk op gericht zijn in samenwerking met de Israeli´s elke mogelijke oppositie monddood te maken., een bijzonderheid die in het Westen buitengewoon onderbelicht blijft. Ook meldt Serry niet dat de persvrijheid matig tot slechts is gewaarborgd, dat de PA in feite functioneert als een milde politiestaat. Een ander aspect dat men tevergeefs zal zoeken in Serry´s rapport, is dat de budgettering van de PA an nu wel zo´n beetje op orde is, maar dat de economie van de Westoever voornamelijk draait op Westerse donaties. En verder vraag ik me af hoe deze diplomaat in ´s hemelsnaam kan beweren dat de infrastructuur en de watervoorziening op orde zijn, terwijl - om maar iets te noemen - Israel de voornaamste aquaferen en waterbronnen op de Westoever onder zijn beheer heeft en uit een recent  rapport van Amnesty blijkt dat de Palestijnen en de Palestijnse landbouw juist te kampen hebben met een ernstig gebrek aan water..

Ik denk dan ook dat Fayyad´s opgetogenheid over een geboorte-acte wat voorbarig is. Het kind zal straks doodgeboren blijken te zijn. Een kreupele, in stukjes opgeknipte staat, een verzameling Bantoestans onder leiding van een president wiens mandaat is verstreken en een regering die nooit is gekozen, en dat alles onder de paraplu van een Fatah-beweging die haar beste tijd heeft gehad en allang niet meer gesteund wordt door een meerderheid van de Palestijnse bevolking. In plaats van diplomatieke spelletjes te spelen in de hoop het bestaan van hun functies te kunnn rekken, zou het dan ook beter zijn als Fayyad en Abbas werkelijk alles op alles zouden zetten om een verzoening te bereiken met Hamas en nieuw verkiezingen voor te bereiden, teneinde met een nieuw verenigd leiderschap een nieuwe strategie te bedenken.
Dat laatste - daar is ook Israel beducht voor. Dat blijkt uit de waarschuwing die Netanyahu, zie Haaretz,  op 28 maart gaf aan Abbas: dat hij niet én vrede met Israel kan hebben én overeenstemming met Hamas.  
Dat zou Israel voor een confrontatie met hele nieuwe werkelijkheden kunnen plaatsen, en dat is voor de Israeli´s die zich intussen wel lekker voelen met de dociele volgzaamheid van de PA-functionarissen en politiewaakhonden, een onverteerbare gedachte. 

Niettemin spreidt Israel ook de nodige ongerustheid ten toon over de mogelijke uitroeping van een onafhankelijke Palestijnse staat. Zo meldde Haaretz dat Netanyahu met de gedachte zou spelen om troepen uit ´Area B´ van de Westoever  terug te trekken om de PA diplomatiek de pas af te snijden. Maar het is de vraag is of Netayanhu´s angst wel echt gemeend is. Als je het mij vaat heeft hij van de uitroeping van een Palestijnse staat niet zo veel te duchten. Eventuele initiatieven in de VN-Veiligheidsraad die op een mogelijk besluit van de Algemene Vergadering van de VN zouden kunnen volgen, zullen traditiegetrouw toch wel geblokkeerd worden door de VS. Ook van kan van de EU is weinig te duchten. Al was het alleen maar omdat Nederland een eventuele consensus daarover zal tegengaan. (De Tweede Kamer nam er onlangs een motie over aan, die door minister Rosenthal in dank werd aanvaard). Afgezien van dit alles is de PA - ik zei het al - financieel vrijwel geheel van buitenlandse giften afhankelijk en dus niet echt een gevaarlijke tegenstander. Maar een laatste reden waarom ik aan Netanyahu´s ongerustheid twijfel, is dat het uitroepen van een Palestijnse staat in deze situatie aardig in de buurt komt van een plan van Netanyahu zelf, namelijk het sluiten van een interim-deal met de PA over een staat met ´tijdelijke grenzen. Tijdelijke grenzen die, daarover hoeven we niet te twijfelen, later dan voor een groot deel vrijwel onveranderd zullen blijven voortbestaan. Nog een reden waarom, wat mij betreft, iedereen die de Palestijnen en warm hart toedraagt en voor een enigszins rechtvaardige oplossing is, zich tegen het plan van Abbas en Fayyad zou moeten verzetten. 

Kwestie koshere slacht legt barsten bloot in de mythe van de 'joods-christelijke cultuur'

Zondag was ik één van de gasten in het programma Joods op Zondag van de Joodse Omroep. Onder meer voor een discussie met Manfred Gerstenfeld over diens boek 'Het Verval'. Die mondde overigens naar mijn smaak uit in iets te veel Gerstenfeld en iets te weinig discussie. En het is toch al zo moeilijk om met Gerstenfeld te discussiëren. Hij blijkt namelijk een vriendelijke man op leeftijd te zijn die je dus moeilijk hard kunt aanvallen, hoe graag je ook zou willen en hoe nodig dat ook is. Bovendien praat hij ook  nog eens als een langzaam meanderende rivier, weids, vol trage bochten en uitweidingen naar elders.

 
  Shechita, 15e eeuw.

Maar daar wilde ik het niet echt over hebben. Ook de actualiteit kwam langs bij Joods op Zondag. En daarmee een vraag over het feit dat een kamermeerderheid voor een intiatiefwetsvoorstel van de Partij voor de Dieren dreigt te gaan stemmen dat het onverdoofd ritueel slachten verbiedt. De joodse rituele slacht, de shechita, is de enige manier waarop kosher vlees kan worden verkregen. Hij gaat via een zogenoemde halssnede. Een speciaal daartoe opgeleide slachter, shocheet, snijdt met een vlijmscherp mes in  één snelle haal tot aan de halswervels, zo dat alle zenuwen en bloedvaten in één keer worden doorgesneden. Omdat het mes zo scherp is wordt het door het dier bijna niet gevoeld. En doordat de bloedtoevoer dan is afgesneden verliest het dier kort daarna het bewustzijn.
Zo'n 2000 jaar geleden (of was het langer geleden?) kwamen Joodse geleerden tot de conclusie dat dit de meest pijnloze manier van slachten was. Anderen deden het toen meestal anders. Op plaatsjes uit de faraonische tijd is bijvoorbeeld te zien hoe de antieke Egyptenaren het doden door de poten van het dier af te snijden. Dat was één van de achtergronden.
Een andere achtergrond van deze slachtmethode is dat joden geen bloed mogen consumeren. Het dier moet dus zo volledig mogelijk verbloeden (en ook het vlees wordt daarna thuis zoveel mogelijk van bloed ontdaan door het langere tijd in zout water te leggen). Deze slacht mag volgens de joodse wetten alleen worden verricht bij volledig gezonde dieren die bij hun positieven zijn en dat betekent dat  verdoving niet is toegestaan. 
De discussie woede natuurlijk al even. Maar ik was te druk bezig met alles wat er in het Midden-Oosten gebeurt om er veel acht op te slaan. Bovendien dacht ik dat het zo'n vaart niet zou lopen. Er was immers een advies van De Raad van State, die bij wetsvoorstellen altijd om advies wordt gevraagd of het nu gaat om wetten van de regering of de veel zeldzamere initiatiefvoorstellen vanuit de Kamer. En dat advies was negatief. Niet zo'n beetje negatief trouwens, want volgens de RvS was het wetsvoorstel in strijd met niets minder dan de Grondwet, namelijk artikel 6, het artikel dat gaat over de vrijheid van godsdienst (!).
Maar de deelname aan het programma van de Joodse Omroep drukte me met de neus op het feit dat de Tweede Kamer zich desondanks opmaakt echt om vóór het voorstel te stemmen. En ik moet zeggen: ook al drong het langzaam tot me door, dit raakt me heel erg. Dit gaat over tolerantie ten opzichte van minderheden, Joodse zowel als islamitische. Al schijnt het de Joodse minderheid meer te raken dan de  islamitische. Islamitisch slachten  wordt weliswaar ook gedaan met een halssnede, maar kennelijk is de islamitische sharia hier rekkelijker dan de joodse halacha. Volgens sommige bronnen schijnt bij islamieten de slacht wettelijk wel gepaard te kunnen gaan met met een verdoving mits die 'reversibel' (omkeerbaar) is. De gebruikelijke Nederlandse methode van het schietmasker (een metalen pin die in de hersenen wordt geschoten en die om onduidelijke redenen 'verdoving' wordt genoemd is dat niet. De pin is dodelijk, alleen schijnt het hart bij deze slachtmethode nog even te blijven kloppen). Maar een elektrische schok, die het dier alleen tijdelijk het bewustzijn doet verliezen, zou hier uitkomst kunnen brengen. Bij de Joden mag dat niet, het dier moet daar een paar passen kunnen lopen voor het geslacht wordt.    
Als gast bij de Joodse Omroep realiseerde ik me voor het eerst dat de slachtkwestie niet alleen een principiële kwestie is die gaat over tolerantie, vrijheid van godsdienst en begrip voor de Joodse minderheid (waar iedereen de laatste jaren zo de mond vol van heeft) maar dat het afgezien daarvan ook raakt aan de persoonlijke levensssfeer van mensen. Ook aan de mijne. Ik ben zo gewend te zeggen dat ik niet echt kosher eet, dat dat ik helemaal vergeet wat ik wèl doe. Ik eet namelijk wat wel genoemd wordt  'kosher style' (geen verboden dieren, geen vermenging van melk en vlees, en het vlees thuis ook in zout water leggen om het te kasheren). Hier in Nederland behelp ik me - omdat kosher vlees eigenlijk haast nergens te verkrijgen is - meestal met halal geslacht vlees. Maar op plaatsen waar het wèl voorhanden is, bijvoorbeeld in Parijs, zul je me toch vaak aantreffen in koshere restaurants en koshere winkels.
Bij de Joodse Omroep waren mede-gast Robbert Baruch en ik het zonder meer met elkaar eens. Baruch zette dat al uiteen op zijn blog, dat ook werd geciteerd door De Joop. Hij schrijft onder de kop Hypocrisie van de dierenliefde onder meer:

  In Nederland worden jaarlijks honderden miljoenen dieren geslacht. De verplichte "verdoving" (die is uitgevonden om het industriële slachtproces mogelijk te maken), vindt bij het meeste vee plaats door het schieten van een stalen pin in de hersens van het dier. Hierbij wordt niet per dier gecontroleerd of het bedwelmen effectief is. Onderzoek laat zien dat deze vorm van bedwelming in een aanzienlijk deel van de gevallen niet werkt.
De rituele slacht van dieren betreft ongeveer 200.000 dieren. De kosjere slacht vormt op zijn beurt weer een fractie van de rituele slacht: ongeveer 1500-3000 dieren.
Ritueel slachten is geen industrieel maar een individueel proces. Elk dier wordt apart en met de hand geslacht. Anders dan bij industrieel slachten bestaat er dan ook geen mogelijkheid dat een slacht misgaat. Een van de taken van de rituele slachter is ervoor te zorgen dat het dier snel wordt geslacht.

Daphne Meijer, schrijft al enkele weken op haar blog Kandigol over hetzelfde onderwerp. Maar zij wist misschien al eerder dan anderen wat er te gebeuren stond. Ze heeft op de redactie gewerkt van het Nieuw Israelietisch Weekblad (NIW) en daar kwam het onderwerp vaak voorbij. (Soms verpakt in een pleidooi voor dierenliefde, soms in een onverhuld antisemitisch jasje, voeg ik eraan toe). Daphne-Kandigol stort zich onder meer op de onjuistheden waar de Partij van de Dieren zich in haar toelichting van bedient en de toon waarop zij wetenschappelijk onderzoek presenteert alsof dat een eenduidige conclusie oplevert. Terwijl dat  niet het geval is.
     
Maandag kwam er een derde bij, Joël Erwteman op zijn recent begonnen blog 'Hoger honing'. Ook Erwteman wijst erop dat de Partij van de Dieren het doet voorkomen alsof de halssnede pas laat tot bewustzijnsverlies leidt, zodat de dieren lang moeten lijden.Dat is een conclusie - overigens niet een spijkerharde - van een Wagenings onderzoek. En de Tweede Kamer lijkt dat te volgen. Maar Erwteman wijst op ander - buitenlands - onderzoek dat tot een andere conclusie komt. Onder meer dit, dat ikzelf ook al gevonden had, van Temple Grandin en Joe Regenstein van respectievelijk de Colorado State University en de Cornell universiteit van Ithaca, New York. Er hij noemt er nog wel meer. Erwtemans opsomming van waar het nu eigenlijk allemaal over gaat is een goede advocaat waardig. Het is heel duidelijk en heel goed geformuleerd  en geeft een nogal ander beeld dan de Partij van de Dieren ons voorschotelde  Het staat allemaal hier en ik kan het niet verbeteren.

Ik heb er ook niet veel aan toe te voegen, behalve een persoonlijke noot. Een noot die sommigen misschien zal verbazen. Ik ben haast nooit onder de indruk van al het lawaai van Joodse kant, van christelijke partijen en het CIDI over toenemend antisemitisme in Nederland. Al het gezwaai met cijfers over foute emails en dingen die Marokkaanse rotjochies roepen naar Joden verontrusten me niet zo (los van de -gelukkig - schaarse keren dat mensen echt worden lastig gevallen, wat natuurlijk onacceptabel is). Ik ben het ook niet eens met conclusies dat antisemitisme aan het toenemen is. Aan de ene kant omdat nauwelijks of niet onderscheid wordt gemaakt tussen wat anti-Israelgevoelens zijn, of wat anders, en aan de andere kant omdat het - inderdaad - vaak gaat om rotjochies die als je ze tot de orde roept, in een gesprek veel vaker dan je zou denken wel voor rede vatbaar blijken.
Maar dit is van een andere orde.Hier wordt een methode die al 400 jaar in  Nederland is gepraktiseerd, als onderdeel van de zogenoemde Nederlandse tolerantie, een methode die voor een - het  zij toegegeven kleine - groep enorme consequenties heeft,  in een klap buiten de wet geplaatst. Dat gebeurt op instigatie van een klein partijtje dat - in plaats van werkelijk dierenleed als de bio-industrie aan te pakken - hier een kans ziet om te scoren. En het gebeurt op aanvechtbare wetenschappelijke gronden en zonder acht te slaan op de grondwet.. De Koninklijke Maatschappij voor Diergeneeskunde heeft zich erbij aangesloten, ongeveer zoals de Landelijke Vereniging van Huisartsen tegen besnijdenis van jongetjes is. (Dat is misschien het volgende verbod dat we kunnen verwachten).
Mij toont dit hoe betrekkelijk de Nederlandse tolerantie werkelijk is. Joden werden voor de oorlog getolereerd, maar zorgvuldig buiten sleutelposities gehouden. Minister, diplomaat, burgemeester of directeur van een aantal prestigieus gevonden bedrijven als de KLM kon je niet worden, werd mij in de jaren 50 geleerd. Mijn leermeester was Bob Levisson, de oprichter van het CIDI, en ook de eerste die in de jaren vijftig joodse les gaf aan kinderen met banden met de toen pas heropgerichte Liberaal Joodse Gemeente in Den Haag. Ik hoor het hem nog zeggen. Wat hij ons toen leerde is intussen veranderd. Als verlaat gevolg van de oorlog werden we alsnog in het hart gesloten, werden functies opengesteld en sprak men ineens van 'onze joods-christelijke cultuur'. Maar erg diep gaat die dus blijkbaar niet. Want niet zodra laten we blijken dat wij Joden toch soms wel een beetje anders zijn, of het kan aanleiding geven tot fricties. Op de openbare school waar mijn kinderen zaten, werd ontzettend geïrriteerd gereageerd toen ik ze bij een kerstviering thuis wilde houden, omdat het een christelijk feest was. 'Hoezo christelijk, we lezen alleen het kerstverhaal voor, wat is daar nu christelijk aan?' werd er gezegd. (Ik heb dat letterlijk zo meegemaakt). Dezelfde irritatie was er op kinderpartijtjes, waar op de mededeling 'geen varkensvlees' schouderophalend werd gereageerd en soms dat worstje dan toch maar aan het kind werd gegeven ('omdat het anders zo zielig was') .
Het is een beetje deze geest die naar de oppervlakte kwam toen Rita Verdonk nog ging over het integratiebeleid. Toen een imam haar geen hand wilde geven omdat ze een vrouw was, was de wereld te klein. Dat sommige orthodoxe Joden dat ook niet doen, werd voor het gemak even buiten beschouwing gelaten. Verdonks integratiebeleid gaf me altijd het gevoel dat moslims pas echt zouden zijn geïntegreerd als ze ook boerenkool zouden gaan eten met vette Hemaworst. Het geeft Joden die nu eenmaal ook geen Hemaworsten nuttigen, toch een licht unheimisch gevoel. Sinds Verdonk niet meer meetelt, wordt dit beleid iets minder nadrukkelijk gepresenteerd. Maar in een land waar met de PVV wordt geregeerd en de premier - zoals Erwteman terecht opmerkte - liet weten dat hij 'Nederland weer wil teruggeven aan de Nederlanders', is de geest niet echt veranderd. Dat blijkt maar weer als straks het besluit over kosher slachten valt. Het mag dan wat mij betreft op één lijn worden gesteld met Zwitserse minarettenverboden, of Franse verboden om hoofddeksels te dragen (hoofddoekjes maar ook keppeltjes) in officiële functies. Blijkbaar is het zo dat je pas deel uitmaakt van de 'joods-christelijke cultuur' als je spek eet en Kerstmis viert, net als iedereen. Uitermate griezelig. Want het feit dat niet geaccepteerd wordt dat iemand anders is, is eigenlijk de enige echte voedingsbodem voor racisme of anti-semitisme.

Israel stopt aanvallen op Gaza

De jongste ronde van geweld in en rond Gaza lijkt voorbij te zijn. Zowel Israel als Hamas hebben laten weten dat ze een staakt-het-vuren in acht zullen nemen. De Israelische premier Netanyahu en minister van defensie Barak gaven beiden aan dat Israel zich van verdere aanvallen zal onthouden als Hamas ook stopt met vuren. Maar Netanyahu waarschuwde dat als Hamas zijn aanvallen opvoert 'Israels antwoord nog veel harder zal zijn'.

	Netanyahu en Barak samen met de burgemeester van Ashkelon, zondag tijdens een persconferentie. Op de achtergrond een batterij van het raketafweersysteem Iron Dome, in het Hebreeuws ook wel de 'IJzeren kipa' genoemd. (Haaretz/Tal Cohen)

Het einde aan het geweld kwam nadat Hamas op verschillende manieren had laten weten dat het een einde wilde aan de vijandelijkheden. De premier van Hamas, Ismail Haniyeh, gaf boodschappen af via Egyptische kanalen, via VN-bemiddelaar Robert Serry en via twee Europese landen (Haaretz vermoedde dat dat Noorwegen en Zweden waren). Ook gaf  de onderminister van defensie van Hamas, Ghazi Hamad een interview - in het Hebreeuws - aan de Israelische radio, waarin hij zei dat Hamas zou stoppen met vuren als het Israelische leger maar zou ophouden met zijn aanvallen.
De Israelische minister van buitenlandse zaken Lieberman noemde het maandag een ernstige fout om te stoppen met het geweld. Dat ging in tegen de nationale belangen van Israel, meende hij. Volgens hem moest Israel doorgaan tot er een einde was gekomen aan het regime van Hamas.     
In Cairo riep de Arabische Liga op tot het houden van een speciale zitting van de Veiligheidsraad waar onder meer het instellen van een no-fly zone boven Gaza zou moeten worden besproken. Dat lijkt een vrij kansloze onderneming. De Amerikanen zijn wel bereid bevolkingen te beschermen als die bedreigd worden door regimes waarmee ze geen al te goede banden hebben zoals dat van Gaddafi of destijds Saddam Hussein, maar in het geval van Israel zullen ze vrij zeker een veto uitspreken.
In de afgelopen paar dagen van Israelische aanvallen zijn zeker 19 mensen (van wie op zijn minste zes burger onder wie een 11-jarige jongen) gedood en ruim 60 mensen gewond van wie een aantal zeer ernstig. De huidige serie gevechten begon nadat Israel zondag, een dag nadat Hamas een staakt-het-vuren had afgekondigd, met een raket een auto beschoot waarbij drie militairen van Hamas werden gedood. Hamas antwoordde met raketbeschietingen en onder meer de beschieting van een Israelische bus, waarbij een jongen van 16 zwaargewond raakte. Dat was het startsein voor Israel voor dagenlange bombardementen vanuit de lucht en artilleriebeschietingen.

Grafmonument voor een vredesproces

Nog een stuk dat ik leverde voor het laatste nummer van het Midden-Oostenblad ZemZem. Dit gaat over de zogenoemde 'Palestine Papers die eind januari via Al-Jazeera en The Guardian werden gelekt en die waarschijnlijk de laatste doodssteek betekenden voor het zogenoemde 'vredesproces' zoals dat zich de afgelopen tien jaar voortsleepte. Eerder zette ik al een stuk op dit blog dat ik voor ZemZem schreef over de revolutie in Tunesië. Het staat hier.

Hillary Clinton, Saeb Erakat en George Mitchell .

Opwinding eind januari in Palestina:

Al-Jazeera en The Guardian hingen de intieme geheimen van tien jaar onderhandelen (1999 - 2010) tussen Israel en de Palestijnse Autoriteit aan de grote klok. In een Midden-Oostenversie van een soort Wikileaks werden – in porties – bijna 1700 documenten openbaar gemaakt, te weten notulen van bijeenkomsten, emails, kaarten, verslagen van privé bijeenkomsten, strategische achtergrondpapers – alles.
De eerste dag van de onthullingen was het meteen al niet mis. Het bleek dat Saeb Erakat, de opperonderhandelaar van de PA, er in 2009 mee akkoord was gegaan dat alle Israelische nederzettingen in Jeruzalem (Israel noemt ze wijken) aan de verkeerde kant van de 'groene lijn' door Israel worden geannexeerd, minus één, Jebel Abu Ghneim (Har Homa), die de toegang tot de Oude Stad verspert vanuit de richting van Bethlehem. Ook was hij ermee akkoord dat Israel de Joodse en Armeense wijken in de Oude Stad  zou krijgen. En - last but not least - ten aanzien van de Haram al Sharif / Tempelberg was hij bereid mee te werken aan een 'creatieve oplossing'.'

Een en ander was een onsje meer, om het zo maar te zeggen, dan de PA altijd publiekelijk had toegegeven. Het was meteen al duidelijk dat de PA daarmee behoorlijk in verlegenheid was gebracht. De beschuldigingen dat de PA niets anders is is dan een clubje collaborateurs, kregen nieuw voedsel. Vandaar ook dat de echtheid van de documenten aanvankelijk heftig werd ontkend en dat een clubje ambtenaren van de PA later een duidelijk georkestreerde aanval lanceerde op het kantoor van Al-Jazeera in Ramallah.

Maar ook Israel had weinig reden om blij te zijn. Het bleek zonneklaar dat de PA de meest vergaande concessies heeft gedaan, maar dat Israel nooit toehapte. Het beeld dat Israel de onderhandelingen jarenlang vooral heeft gebruikt als rookgordijn om ondertussen voort te gaan met het volbouwen van de Westoever met nederzettingen, werd flink versterkt.

Weg met het Recht op Terugkeer

Dag twee van de onthullingen was zo mogelijk nog beschamender. Beschamend, dat moet er aan worden

Erakat

toegevoegd, voor alle drie de partijen. Saeb Erakat, de toponderhandelaar van de Palestijnse Autoriteit, die al op dag één te kijk stond als iemand die de Israeli's, zoals hijzelf zei, het 'grootste Yerushalayim ooit' op een presenteerblaadje had aangeboden (begeleid van de tekst 'Het enige dat ik niet kan doen is zionist worden'), stond opnieuw in de top voor wat betreft het weggeven van uiterst gevoelig liggende of zelfs als onbespreekbaar aangemerkte Palestijnse posities. Uit de documenten bleek dat hij er in februari 2009 mee akkoord ging dat Israel niet meer dan 10.000 van de vijf miljoen Palestijnse vluchtelingen zou opnemen, 1000 per jaar over een periode van tien jaar. Refererend aan een bod dat Olmert had gedaan voor die 10.000 zei Erakat toen tegen de Amerikaanse onderhandelaar Mitchell dat 'as far as refugees is concerned the deal is there'. Erakat had eerder gezegd dat de uiteindelijke beslissing over  het uiterst gevoelig liggende 'Recht op Terugkeer' zou liggen bij de vluchtelingen zelf, in een referendum. Maar dezelfde Erakat had het denkbeeld van een referendum  in 2007 al als onrealistisch van de hand gewezen in een bijeenkomst met de Belgische minister Karel de Gucht.

Het nieuws dat Israel wat het Recht op Terugkeer betreft niet verder wilde gaan dan erkenning van het lijden van de Palestijnen (zonder iets te zeggen over wie dat lijden had veroorzaakt) en het feit dat de PA daar kennelijk vrede mee had, riep boze reacties op van Jordanië, dat vreesde dat er op deze manier nooit sprake zou zijn van terugkeer en/of schadeloosstelling van de 2 miljoen vluchtelingen op zijn grondgebied. Een voetnoot bij dit geheel was nog dat Tzipi Livni, de leider van de door velen als middenpartij aangeduide Kadima en destijds Israels minister van Buitenlandse Zaken, in april 2008 tijdens een bijeenkomst met Erakat en Ahmed Qurei voorstelde om de dorpen Beit Safafa, en Baqa'a al-Gharbiyah en Baqa'a al Sharqiya, die alle drie deels in Israel en deels over de groen lijn liggen, aan de Palestijnse staat over te doen, inclusief hun inwoners met de Israelische nationaliteit. Tot dusver was alleen Avigdor Lieberman van de uiterst rechtse Yisrael Beiteinu-partij met dit soort ideeën van het over de grens zetten van 'surplus-Arabieren' naar buiten gekomen.

Weg met de grens van '67

Fayyad, Abbas.. moesten blijven van Hillary Clinton

Maar ook de VS kwam er op dag twee niet goed vanaf. Ook de laatste restjes schone schijn dat de Amerikanen 'onpartijdig' en een 'honest broker' zouden zijn, zoals ze zichzelf altijd zo graag voorstellen, verdampten. Het bleek bijvoorbeeld dat de VS erop stonden dat de nooit gekozen premier Salam Fayyad en president Mahmoud Abbas, wiens termijn al in 2008 afliep, aan het hoofd bleven van de PA, op straffe van het stopzetten van de hulp. De regering van de VS 'verwacht dezelfde Palestijnse gezichten (die van Abu Mazen en Fayyad) te blijven zien, omdat we anders stoppen de Palestijnse Autoriteit te betalen', zei onderminister van Buitenlandse Zaken David Welch in november 2008 tegen Fayyad. (Waarbij aan te tekenen valt dat het budget voor de PA vrijwel geheel uit de zakken komt van de VS en de EU).
Ongeveer een jaar later reageerde minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton boos op het nieuws dat Abbas had gedreigd af te treden en  nieuwe verkiezingen te laten houden. 'Dat Abu Mazen niet meedoet aan verkiezingen is geen optie - er is geen alternatief voor hem,' zo werd zij geciteerd. Abbas (Abu Mazen) liet daarop zijn dreigement vallen. De verkiezingen werden afgezegd.

Abbas en Olmert

En er was meer. De teleurstelling van de Palestijnen in president Obama, die zijn aanvankelijke eis van een bouwstop in de nederzettingen later onder druk van Israel en de Joodse lobby in Amerika weer introk, was natuurlijk bekend. Maar dat zijn regering zelfs zover ging de grens van 1967, de 'groene lijn', die altijd als referentiepunt voor discussies over de omvang van een toekomstige Palestijnse staat had gediend, te laten vallen, was nieuw. Condoleezza Rice, de minister van Buitenlandse Zaken onder Bush, hield de lijn van 1967 nog aan. Maar uit discussies van George Mitchell met PA-onderhandelaar Erakat blijkt dat Obama's regering meeging met een eis van de Israeli's, die de lijn wilden laten vallen en uit wilden gaan van 'de realiteiten op de grond' (dat wil zeggen de realiteiten gecreëerd door de nederzettingen). De Westoever werd daardoor flinkw at kleiner. Een citaat uit document 2942 op Al-Jazeera:
The Palestine Papers reveal that, in the months after the Annapolis conference, Condoleezza Rice, the then-US secretary of state, explicitly endorsed using 1967 borders as a baseline for negotiations. En: 
In early October 2009, Erekat met in Washington with George Mitchell, Obama’s Middle East envoy. Erekat asked about the "terms of reference", the framework that would guide negotiations, and reminded Mitchell of Rice's promise. “This is a new administration that should state what others have tacitly agreed in the past,” Erekat told Mitchell on October 1. But Mitchell refused, saying that the US "would not agree to any mention of ’67 whatsoever” in order to avoid “difficulties with the Israelis". The next day, Mitchell warned Erekat not to press the issue any further:

Mitchell: Again I tell you that President Obama does not accept prior decisions by Bush. Don’t use this because it can hurt you. Countries are bound by agreements – not discussions or statements.
Erekat: But this was an agreement with Sec. Rice.
[...]
[US state department legal adviser Jonathan] Schwartz: It is not legally binding – not an agreement.
Erekat: For God’s sake, she said to put it on the record. It was the basis for the maps.

Ehud Barak, Condoleezza Rice, Tzipi Livni en Saeb Erakat op weg naar een onderhandelingsronde.

Collaboratie

Op dag drie was het thema van de onthullingen de samenwerking tussen de Israelische - c.q. Amerikaanse - veiligheidsdiensten en de PA. Eén geval werd er vooral uitgepikt omdat het erg illustratief was: de moord in 2006 op een leider van de militie van Fatah, de Al-Aqsa Brigades, in Gaza, de 32-jarige Hassan al-  Madhoun.
Madhoun werd uiteindelijk (samen met een kameraad van Hamas) gedood door een Israelische raket die op zijn auto werd afgeschoten. Maar de notulen van een gesprek tussen de toenmalige Israelische minister van Defensie Shaul Mofaz en de PA-minister van Binnenlandse Zaken Nasr Youssef  in oktober 2005 zijn tekenend voor de sfeer. Mofaz vraagt tijdens deze meeting betreffende Madhoun: 'We weten waar hij woont' en 'waarom doden jullie hem niet?'  Youssef zegt daarop dat er  instructies zijn gegeven aan de veiligheidschef in Gaza. Mofaz riposteert dat dat al vier weken eerder was gebeurd. En Youssef verontschuldigt zich vervolgens dat er veel te doen is, dat het allemaal niet makkelijk is en dat de Israeli's ook helemaal geen tegenprestatie hebben aangeboden.' Inderdaad, collaboratie ten voeten uit. Dat Madhoun uiteindelijk door de Israeli's zelf werd vermoord doet daar niets aan af.

Abbas, Mitchell, Netanyahu

Andere onthullingen gaan over de training van de Palestijnse politie, waarvoor de Amerikanen via het zogenoemde 'US Security Coordination'' (USSC) programma mogelijk intussen wel een miljard dollar hebben uitgegeven. De training zelf wordt geven in Jordanië en door Jordaniërs, de leiding berust bij een Amerikaanse generaal (lt. generaal Keith Dayton, wiens termijn onlangs met twee jaar is verlengd) en de screening van de agenten is het gezamenlijk werk van de CIA, de Jordaanse geheime dienst en de Israelische Shin Bet. Het bestaan van het programma was natuurlijk al lang bekend en veel nieuws erover kwam er uit de Palestine Papers niet naar buiten. Of het zou moeten zijn dat Dayton wist dat de nieuwe Palestijnse veiligheidstroepen niet alleen nauw met Israel samenwerken, maar ook martelen. (Wel nieuw is - maar niet in de Palestine papers vermeld: dat ook Nederland 'collaboreert' met dit programma: Defensie levert sinds kort twee officieren).

Uit de Palestine Papers blijkt verder dat - ook niet geheel nieuw - dat de PA geobsedeerd is met het eronder krijgen en uitschakelen van Hamas. Naar buiten toe werd ontkend dat dat gebeurde in samenwerking met Israel. Uit de Papers blijkt, zo meldt Al-Jazeera, dat de Palestijnse politiechef Hazem Atallah de Israeli's op 11 februari 2008 een hele 'waslijst' overhandigde met acties die PA-agenten op de Westoever hadden ondernomen tegen Hamas.
En - het kon niet uitblijven - ook toponderhandelaar Erakat liet zich niet onbetuigd. Al in 2006 ging hij er prat op dat de PA de zaakat (sociale bijstands-) comités op de Westoever (die meestal aan Hamas waren gelieerd) onder de duim had en de preken in de moskeeën controleerde. In de Guardian wordt geciteerd dat hij in 2009 tegen de Amerikaanse functionaris David Hale zei dat 'we zelfs onze eigen mensen moesten doden om onze autoriteit te vestigen en wet en orde te handhaven'. En in 2009 klaagde Erakat tegenover de speciale Amerikaanse afgezant George Mitchell dat er niet genoeg werd gedaan om de tunnels vanuit Egypte naar Gaza af te grendelen en dat Israel en Egypte niet genoeg deden om de smokkel van wapens tegen te houden.'

Onduidelijk bleef of de PA van tevoren op de hoogte was van de Israelische inval in Gaza in december 2009 (de Operatie Cast Lead). De Israelische minister van Defensie Ehud Barak heeft dat in de zomer van 2010 een keer gezegd, maar de Palestine Papers brachten daarover geen aanvullende feiten.

 

Onderhandelingen in 2008, Tzipi Livni (links aan tafel) rechts Ahmed Qurei (Abu Alaa) en Erakat

Gedemilitariseerd

Een laatste onthulling gaat over wat Israel in de onderhandelingen verstaat onder haar eis dat een eventuele Palestijnse staat 'gedemilitariseerd' zou moeten zijn. Uit een gesprek van Tzipi Livni, de vorige minister van Buitenlandse Zaken van Israel, met Erakat blijkt dat Israel niets minder vroeg dan controle over de grenzen en over wie de Palestijnse staat in of uit mag gaan, een gezamenlijke controle over de veiligheidsdiensten en politie (waarbij Israel sollicitanten mede screent), en Israelische zeggenschap over wie er wel aan Palestijnse verkiezingen mee mogen doen. En dat natuurlijk allemaal tegen de achtergrond van een totaal verbod van een eigen Palestijns leger.

De onthullingen zijn dus niet mis. En er is weinig fantasie voor nodig om te voorspellen wat er de gevolgen van zullen zijn. Het zogenaamde vredesproces dat eigenlijk al jaren in coma verkeerde, kan rustig ten grave worden gedragen. Het lijkt onmogelijk om verder te gaan alsof er niets is gebeurd, nadat dit allemaal naar buiten is gekomen. Je kan je geen plot voorstellen waarbij duidelijker wordt gemaakt dat Israel al jarenlang een toneelstukje opvoert en totaal niet serieus is. Het verhaal dat Israel geen 'partner for peace' aan de Palestijnse kant had, blijkt gewoon een sprookje. Eerder was het omgekeerde het geval.
Wat de toekomst van Abbas, de Palestijnse Autoriteit en vooral Erakat betreft, ook die ziet er niet zonnig uit. Er rijst een beeld op van mensen die tegenover de buitenwereld wel flinke taal uitslaan, maar binnenskamers weggaven wat er maar te geven viel. En dat terwijl ze ondertussen ook  nog eens collaboreerden met Israel bij het in de gevangenis werpen, uitschakelen of zelfs bij bosjes laten afslachten (Gaza) van tegenstanders. Het is nu wel zo'n beetje gedaan met het beetje geloofwaardigheid dat de PA hier en daar onder Palestijnen misschien nog bezat.

En tenslotte staan ook de Amerikanen flink in hun hemd als volstrekt partijdige deelnemer aan de gesprekken. Pagina na pagina blijkt dat zij wel de Palestijnen steeds flink onder druk zetten, maar vrijwel nooit de Israeli's. We zullen wel even moeten wachten voor we te horen krijgen hoe de hoofdrolspelers de brokstukken weer op zullen pakken. De zaak is intussen overschaduwd door de ontwikkelingen in Tunesië en Egypte en misschien ook bemoeilijkt. Maar ook zonder dat leek het vinden van een passend vervolg moeilijk genoeg.

De Palestine Papers zijn hier te vinden:

Al Jazeera: http://english.aljazeera.net/palestinepapers/2011/01/201112214310263628.html

The Guardian:http://www.guardian.co.uk/world/palestine-papers-documents/browse?CMP=twt_gu

Nogmaals: Zondag wake voor Iraanse asielzoeker die zichzelf in brand stak

Zondag 10 april a.s. wordt op de Dam om 15.00 uur een wake gehouden voor de Iraniër Kambiz Roustayi die zichzelf woensdag op deze plek in brand stak en een dag later overleed aan zijn verwondingen.
Farangis Osivand (Voorzitter Vrouwen Tegen Uitzetting), zelf van Iraanse afkomst, is de eerste spreker. Na de toespraak van Jelle Klaas (sociaal advocaat) zal Ali Safavian (zanger klassiek Perzisch muziek en Opera) twee Perzische liederen zingen, begeleid door se-tarspeler Balout Khazraei. Lonneke Lemaire (Platform Stop Racisme en Uitsluiting) is de afsluitende spreker. Daarna worden in stilte de bloemen en krans neergelegd voor Kambiz Roustayi.

Roustayi's herhaalde asielaanvraag was onlangs afgewezen. Roustayi’s wanhoopsdaad legt het onmenselijke asielbeleid van Nederland  bloot. Roustayi staat niet op zichzelf. Te vaak verkeren vluchtelingen in  eindeloze procedures.
De wake wordt georganiseerd door Vrouwen tegen Uitzetting en Platform Stop Racisme en Uitsluiting.