woensdag 12 oktober 2011

Hoezo verdween de nuance uit een kwaliteitskrant??? (Aflevering II)

Van Hans Moll, oud-redacteur van NRC-Handelsblad, verscheen onlangs het boek 'Hoe de nuance verdween uit een kwaliteitskrant, NRC-Handelsblad neemt stelling tegen Israël'. 
Ik had min of meer beloofd dat ik op dit boek zou terugkomen. Inmiddels heb ik het gekocht en gelezen. En vooruit, om maar met de deur in huis te vallen, het valt niet mee.Het is bepaald  geen eye-opener. Moll geeft veel voorbeelden van stukken waaruit volgens hem een dimensie was weggelaten; hij noemt boeken die niet in NRC zijn besproken, en hij haalt stukken aan waarin de NRC volgens hem tendentieus aan de gang was. Ik voel me niet perse geroepen om de NRC te verdedigen. Maar, het spijt me voor Moll, voor mij raakt zijn aanval op zijn oude werkgever helemaal nergens kant of wal.
Waarom niet?
Simpelweg omdat het gaat over feiten en opinies  die de toets der kritiek niet kunnen doorstaan. Ik heb het er op dit blog vaker over gehad (hier bijvoorbeeld) dat alles wat we over Israel-Palestina horen uit twee soorten waarheden, of beter: twee discoursen bestaat. De ene is de gewone werkelijkheid van feiten (historische zowel als actuele) die aan de hand van archieven, foto's, ooggetuigenverslagen of wat dan ook, kunnen worden geverifieerd. De andere is een mythe, een constructie, gefabriceerde werkelijkheid.      
In de echte, verifieerbare werkelijkheid is Israel gesticht nadat een groot deel van de autochtone bevolking van Palestina was verdreven. Daar zijn boeken over geschreven, door onder meer de historici Benny Morris en Ilan Pappé. Maar in de mythologische werkelijkheid van - helaas - de huidige politieke meerderheid in Israel, is het heel anders. Daarin zijn de Palestijnen helemaal niet verjaagd, maar gingen ze, na daar door Arabische radiostations te zijn opgeroepen, vrijwillig even weg om de Arabische legers de kans te geven Israel van de kaart te vegen.Daarna zouden ze weer terugkomen.
De verifieerbare werkelijkheid heeft allang korte metten gemaakt met dit verhaal, maar het heeft een taai leven. En wel omdat het Israelische onderwijssysteem, veel Israeli's,  en ook veel van Israels supporters, de historische bewijzen negeren. Zij blijven liever geloven in de 'officiële' Israelische geschiedschrijving over de 'onbevlekte' geboorte van hun staat.

Ander voorbeeld: In de verifieerbare werkelijkheid houdt Israel de Westoever bezet en sticht het er steeds meer nederzettingen, die illegaal zijn volgens alle internationale regels en wetten. Ondertussen negeert Israel al jaren vredesvoorstellen, zoals dat van de Arabische Liga uit 2002. Daarin zeiden de Arabische landen (inclusief de Palestijnen) normale betrekkingen met Israel te willen als het de Westoever, inclusief Oost-Jeruzalem ontruimt. Maar in de gefabriceerde werkelijkheid is dat allemaal flauwe kul. Het vredesvoorstel van de Arabieren is doorgestoken kaart, een middel om Israel zand in de ogen te strooien. De Arabieren (en moslims) zullen Israel nooit accepteren, dat is tegen de Islam en trouwens velen (de meesten?) van hen zijn antisemiet. De nederzettingen spelen geen rol van betekenis en zijn ook niet illegaal, want de Westoever was van  niemand toen hij werd bezet, en 2000 jaar geleden woonden er ook al eens Joden.

Zo kunnen we doorgaan. Eindeloos doorgaan. Er is namelijk haast geen feit over Israel te bedenken, of er staat wel een gefabriceerde versie tegenover. En niet voor niets. De gefabriceerde versies zijn er om Israel uit de wind te houden als het onder druk staat om internationale wetten na te leven en zich verzoeningsgezinder op te stellen. De gefabriceerde versie is een wapen in een oorlog. En hoe meer Israel het te horen krijgt dat het moet ophouden met die nederzettingen en nu eindelijk eens vrede moet sluiten, hoe harder en meedogenlozer die oorlog wordt gevoerd. Het is een oorlog waarin vaak op de man wordt gespeeld, en waarin Israel steeds al het bedreigde slachtoffer wordt voorgesteld, ook als de feiten anders uitwijzen. Er zijn hele strategieën ontworpen voor deze oorlog. Ik kom daar binnenkort op terug.
Moll doet in zijn boek of hij dat allemaal niet weet. Meteen al in hoofdstuk 4 verwijt hij zijn oude krant dat een ingezonden brief van de Israelische ambassadeur niet werd geplaatst. Ambassadeur Kney Tal had zich eraan geërgerd dat in een artikel over de 'nakba', de verdrijving van ruim 700.000 Palestijnen in 1948, in een bijzin werd vermeld dat de officiële Israelische versie is dat de Palestijnen vrijwillig waren weggegaan, maar dat dit door historici is ontkracht. De ambassadeur schreef dat 'nergens in het artikel werd aangestipt dat Israel in 1948 werd geconfronteerd met een 'uitroeiingsoorlog door Arabische Palestijnen met de legers van vijf Arabische staten aan hun zijde'.
Ik weet niet waarom de brief van Kney Tal is blijven liggen. Misschien was er gewoon geen plaats, misschien had de dienstdoende redacteur er inderdaad geen zin in om weer die achterhaalde oude koek in  de krant te zetten. Maar voor Moll is dat een reden om te betogen dat de NRC alleen nog maar maar één kant van het verhaal wil laten horen. Immers, die Arabieren waren toch uit op vernietiging van de joodse staat? En was de moefti van Jeruzalem, hajj Amin al-Husseini, niet een vriend van Hitler? Waarmee Moll laat blijken dat er twee mogelijkhed zijn. Ofwel hij houdt zich van de domme en is te kwader trouw, ofwel laat zien dat hij zijn neus steekt in zaken waar hij gewoon geen verstand van heeft.
Laten we van het laatste uitgaan. Moll is te goeder trouw, maar hij weet inderdaad niet wat Simcha Flapan en Avi Shlaim naar boven hebben gebracht over de krachtsverhoudingen in die oorlog van 1948. Laten we aannemen dat hij onkundig van is wat Morris en Pappé over de verdrijving van de Palestijnen hebben gemeld. Laten we ervan uitgaan dat hij niet weet hoe de - inderdaad minder fraaie - rol van mufti Al-Husseini (die toen al lang geen mufti meer was, hij was door de Engelsen verbannen) door de gestaalde Israel-kaders steeds tot mythische proporties wordt opgeblazen om te bewijzen hoe antisemitisch die Palestijnen wel niet zijn. (Dat gebeurde overigens pas nadat het mufti-verhaal er in 1961 bij het Eichmannproces in Jeruzalem met de haren bij was gesleept op last van Ben Gurion).
Laten we aannemen dat Moll naïef is en geen weet heeft van de lange, en even vermoeiende als zinloze discussies die sinds jaar en dag over deze zaken zijn gevoerd. Maar is zo'n naïeve houding dan reden voor een boek? En wordt - wanneer zo'n  brief van Kney Tal niet wordt geplaatst - de 'nuance' geweld aangedaan zoals hij betoogt? Heus? Werkelijk? Is die 'waarheid' waar ambassadeur Kney Tal mee aankomt dan niet bedoeld om die andere - echte - waarheid te ontkrachten? Het is toch het één of het ander? Of Israel werd met een uitroeiingsoorlog geconfronteerd en stond tegenover een overmacht, of Israel was sterker en werd niet bedreigd. Zeggen dat beide waar zijn en dat Israel een beetje met uitroeiing werd bedreigd lijkt me  niet goed mogelijk. Hoezo dan de nuance?
Eigenlijk geldt dat mutatis mutandis voor alles waar Moll mee komt aanzetten in het boek. Hij draagt citaten en weetjes aan van MEMRI (Middle East Media Research Institute) en Palestine Media Watch, (PMW), die, zoals kenners weten het absolute tegendeel zijn van genuanceerd. Beide worden gedreven door ex-werknemers van Israelische geheime diensten (Yigal Carmon van Memri was kolonel van de militaire inlichtingendienst en de kolonist Itamar Marcus van PMW werkte bij de Shin Bet). Beide instellingen, MEMRI zowel als PMW, zijn vooral opgericht om alles wat vies en voos is in de Arabische, c.q. de Palestijnse media en aanverwante terreinen aan te dikken en naar voren te halen en op te dienen alsof het  representatief is. Zoiets als wanneer een dienst  de uitspraken volgt van dominees in streng gereformeerde kerken in Urk en Middelharnis en die presenteert alsof heel Nederland zo denkt. Het resultaat is een Arabische of Palestijnse wereld gezien in een  lachspiegel. Het is het exacte tegendeel van wat wordt gepretendeerd, namelijk dat er waardevrije voorlichting wordt gegeven. Beide instellingen leverden - indirect overigens - ook het leeuwendeel van het materiaal voor Geert Wilders' meesterwerk Fitna. En beide instellingen worden door wetenschappers en goed-ingevoerde journalisten met een grote mate van wantrouwen bezien en - zoals de NRC ook doet - meestal genegeerd.

Mohamed al-Durra en zijn vader.

Moll haalt het geval van stal van het Palestijnse jongetje Mohamed al-Durra. De 12-jarige Mohamed werd in september 2000, op het hoogtepunt van de Tweede Intifada, tijdens een vuurgevecht van Palestijnen en Israeli's bij de - toen nog bestaande - nederzetting Netzarim in de Gaza-strook doodgeschoten toen hij en zijn vader in het kruisvuur belandden. Zijn dood werd gefilmd door een cameraman van het Franse station France 2 en werd, door de buitengewone dramatiek van de beelden, een soort icoon van het Palestijnse lijden.
Dat was niet naar de zin van de gestaalde Israelische kaders. Die ontdekten dat Mohammeds dood door een Palestijnse cameraman was vastgelegd en dat werd - omdat immers in die kringen algemeen bekend is dat Palestijnen meestal liegen - de basis voor een contra-campagne. Inmiddels zijn miljoenen uitgegeven aan films en onderzoeken, compleet met ingewikkelde diagrammen (zie plaatje) om aan te tonen dat Mohamed niet door Israelische kogels, maar door Palestijnse is gedood, of  - in sommige versies - zelfs helemaal niet dood zou zijn.
Voor de doorgewinterde pro-Israelische diehard  Richard Landes, een hooogleraar middelleeuwse geschiedenis uit Boston, was de affaire reden om de naam 'Pallywood' te bedenken, (naar analogie van Hollywood en het Indiase Bollywood) een naam voor Palestijnse werknemers in de media die standaard maar wat zouden verzinnen, in scene zetten of vervalsen.
Moll haalt deze inmiddels 12 jaar oude koe nog eens van stal, onder het motto dat het ons moet leren niet argeloos zomaar naar beelden en foto's te kijken. In dat laatste heeft hij gelijk. Maar als hij de NRC verwijt dat er in haar archieven vrijwel niets over deze discussie is te vinden, slaat hij de plank volledig mis. De hele Al-Durra affaire is namelijk als je het goed beschouwd ongelofelijk onsmakelijk. Direct nadat de beelden van Mohammeds dood de hele wereld waren overgegaan, gaf het Israelische leger toe dat het Israelische kogels waren die de jonge Mohammed hadden gedood. Pas nadat was gebleken hoeveel indruk de beelden overal maakten, kwamen onderzoeken en publicaties op gang die erop wezen dat het toch allemaal anders in elkaar zat. Mohammeds vader, die levensgevaarlijk was gewond en in een ziekenhuis in Amman was behandeld en verpleegd, zou helemaal niet gewond zijn. Sommigen, zoals de Franse journalist Philip Karsenty of de Amerikaanse hoogleraar Landes betogen dat Mohammed's dood in scene is gezet en dat hij nog leeft. Hetzelfde wordt ook betoogd door ene mevrouw Schapira die voor de Duitse tv (ARD) hierover twee documentaires heeft gemaakt. Met moeite blijkbaar, want als je doorvraagt in het Midden-Oosten worden de mensen boos, schijnt ze, volgens Moll, te hebben gezegd. Nu heb ik zelf jarenlang weinig anders gedaan dan doorvragen in het Midden-Oosten zonder dat iemand er ooit boos van werd (behalve een enkele Joodse kolonist). Maar in dit geval kan ik het me wel voorstellen. Als mijn buurjongen is doodgeschoten en je komt mij vragen of zijn ouders dat niet in scene hebben gezet, zou ik ook erg kwaad worden. Want intussen is Mohammed helaas wel degelijk dood. France 2 had ook beelden van hem - nooit vertoond overigens - die gemaakt zijn in het lijkenhuis. Als de hele affaire Al-Durra iets duidelijk maakt is het vooral tot welke lengtes de Israelische/pro-Israelische hasbara machinerie wil gaan als sommige feiten wat al te heftig en naakt feiten van de bezetting of Israelische m ilitaire acties bloot dreigt te leggen. We zien vaker hoe Israel er dan keihard tegenin gaat, en de waarheid vaak moet wijken.  En als je dan zo'n door Israel gefabriceerde versie niet voor waar aanneemt is dat een bewijs dat aangeeft hoezeer de nuance verdwenen is uit de NRC???

Ander voorbeeld: het verhaal van de Israelische aanval op de Freedom Flotilla, verleden jaar mei. Moll  daar aandragen met een documentaire van het BBC-programma Panorama die gemaakt is door Jane Corbin. Daarin wordt de Israelische  versie van deze gebeurtenissen - de mensen van de Flotilla waren helemaal niet te goeder trouw en stonden de Israeli's met wapens op te wachten - klakkeloos ondersteund. Jammer alleen  alweer voor Moll, maar deze film is allerwegen afgekraakt. In de eerste plaats omdat de maakster, Jane Corbin, zich heeft verlaagd om materiaal te gebruiken dat de Israeli's hadden afgepakt van de opvarenden (onder wie diverse journalisten) en dat is voor een journalist dus ongeveer het absolute toppunt van oncollegiaal optreden. Maar dat materiaal is dus ook nog eens erg selectief gebruikt, zoals de beelden aantonen van de enige journaliste aan boord die er in is geslaagd een deel van haar materiaal voor de Israeli's die haar arresteerden, verborgen te houden. En tenslotte is Corbin's film waardeloos omdat ze zonder meer de Israelische standpunten tot de hare maakte zonder veel kritische vragen te stellen of - om het op zijn Molls te zeggen - nuanceringen aan te brengen en op een goede manier wederhoor toe te passen. En tenslotte, omdat ze ook nog eens audio-banden gebruikt die - zoals is aangetoond - door de Israeli's zijn vervalst. En ze moet dat hebben geweten want in haar film geeft ze toe dat de audio-banden 'omstreden waren'. 

Ik zou ook nog over de boeken kunnen beginnen waarover Moll klaagt dat die niet door de NRC waren besproken. Ook dat zou ervan getuigen dat de NRC, zoals de ondertitel van Moll's boek luidt, stelling neemt tegen Israel. Ik ken niet alle titels die hij noemt, maar haal er ter illustratie twee uit. Eén van die twee is van één van Amerika's bekendste Islam-haters (en vriend van Wilders), Robert Spencer. Spencer is niet serieus te nemen. Hij is een ordinaire islam-basher. Geen enkele serieuze kenner van de materie kan wat met de dingen die hij beweert. De NRC zou zich belachelijk maken als zij serieus een recensie zou wijden aan iets wat hij schrijft. Het andere is een boekje over Hamas van Wim Kortenoeven, vroeger medewerker van het CIDI, tegenwoordig Tweede Kamerlid voor Wilders PVV.  Ook dat boekje (op dit blog hier besproken) is een voorbeeld van treurige, niet serieus te nemen slechtheid. Het pretendeert een heleboel, maar staat moeiteloos in de top tien van knoeiwerken van de afgelopen 10 jaar, qua fantasieloze, rigide, eendimensionale en onwetenschappelijke aanpak.
Het valt de NRC dus daarom nauwelijks euvel te duiden dat zij deze twee meesterwerken heeft genegeerd. Maar de nuance? Zou die ermee zijn gediend als deze twee werkjes wel zouden zijn besproken? Twee boeken van mensen die steunpilaren van het huidige Israel zijn, maar dan vooral omdat ze vurig de Islam (en de Palestijnen) haten en omdat ze Israel beschouwen als een westerse voorpost in de strijd van het Westen tegen de Islam? Is dat het soort nuance dat de NRC aan haar berichtgeving zou moeten toevoegen? Kom op zeg. Natuurlijk verdienen Wilders, de PVV, en Islam-bashers en Palestijnen-haters allemaal aandacht. Maar dan in een verhaal over het verschijnsel an sich, en niet in het kader van de berichtgeving over Israel, lijkt me zo.
Nogmaals: ik zou best aan Molls goede trouw willen blijven geloven. Maar dit soort uitlatingen getuigen in dat geval van zo'n ongelofelijke naïviteit en  gebrek aan inzicht, dat zoiets er niet geloofaardiger op wordt.

12 opmerkingen:

Daphne zei

Ik heb het ook gelezen, en er bij de Joodse Omroep met Hans Moll over gedebatteerd. Het was niet zo'n goede uitzending, en ik bakte er zelf ook niet zoveel van, moet ik eerlijk zeggen. Het meeste dat ik had voorbereid om te zeggen, komt neer op wat jij over dit boek schrijft. Dat alle info over 'de toestand' gepolitiseerd en geproblematiseerd is, en dat je aan het taalgebruik van iemand al kunt aflezen wat voor vlees je in de kuip hebt, alsmede het bijbehorende wereldbeeld. En dat je die bronnen dus moet wegen.
De herkenning hiervan komt met de jaren.
Moll weet op dit punt niet van zijn gezond. Hij is een dilettant, wat hij zelf overigens ruimhartig toegeeft, en hij heeft geen benul hoe zijn bronnen te beoordelen. Als je Memri en Robert Spencer als belangrijkste bronnen aanvaart, dan moet je misschien eerst nog eens wat meer boeken lezen. Er zijn er genoeg, over dit onderwerp.
Voor de rest is het een ontzettende lieverd, wat in zoverre een makke is dat het de discussie over zijn eigenaardige standpunten bemoeilijkt - zeker wanneer je tegenover elkaar zit. Als ie zo'n kobolt zou zijn als pakweg het gemiddelde PVV-kamerlid, was dat minder problematisch.

Ik vond een aspect van zijn boek trouwens wel de moeite waard. Moll schrijft over een taboe op de redactie van de NRC over het antisemitisme in Nederlands-islamitische kring. Hans Moll heeft als verslaggever hier zelf over bericht, en over willen berichten. Weliswaar inmiddels in een historische setting, zo'n acht à tien jaar geleden, maar toch. Als onderdeel van een groter geheel van studies over het antisemitisme in Nederland hebben de laatste hoofdstukken van zijn boek zeker enige waarde. Zeker gezien het feit dat het antisemitisme inmiddels als begrip volkomen is uitgehold door enerzijds lieden die vinden dat anti-zionisme eigenlijk antisemitisme is, anderzijds mensen die zeggen dat Ajax-supporters met Israëlische vlaggen eigenlijk ook antisemieten zijn, of het in elk geval bewust oproepen, en dan nog anderen die een beeld schetsen alsof je als jood je leven in Amsterdam niet zeker bent vanwege Marokkaans geweld. Ik wijs deze interpretaties van het begrip alle drie af. Als alles antisemitisme is, bestaat het begrip dus niet meer.
Affijn. Nog vele jaren voor jou en alle lezers.

Anoniem zei

Daphne, je schrijft dat jouw voorbereiding op het forum "neerkomt op wat jij [Abu] schrijft".

Ik heb de boekbespreking gehoord. Niets van wat je zei of van wat je hier schrijft wijst op enige overeenkomst met Abus kritiek. Niets. (Uitzending: Joods op Zondag op 2 oktober vanaf 21:20. In het forum Daphne Meijer, Avraham Meijers (sp?), Hans Moll en leider Paul Damen).

Sowieso: zowel hier als in het forum (op 50:50) ga je off-topic, getriggerd door het woord anti-Semitisme. Je maakt niet eens een fatsoenlijk bruggetje van Molls tekst naar je eigen mening, en het gaat totaal niet meer over (de strekking van) het boek.

Afgezien van je Memri en Spencer opmerking hier heb je geen kritiek op of een analyse van Molls boek. Waarom je niet kunt discussieren met een "lieverd" ontgaat me.

Je gooit Israel-kritiek en anti-Semitisme door elkaar (ik wist niet dat dat nog kon, onder journalisten note bene), ondertussen zie je juist niet wat Abu beschrijft: Paul Moll schrijft als een Zionist de Zionistenverhaaltjes over.

Je forumgenoot Avraham Meijers deed het anders (30:35). Hans Moll citeert een leider van de Shas-partij, die Palestijnse tegenstanders toewenst dat ze "verdwijnen" en dat "God hen slaat met epidemiën". Moll noemt dit "onhandig" (want politiek slecht gecalculeerd). Meijers zegt dan: nee, Hans, het is "fascistisch". Kijk, zo kan het ook.

eGast

Anoniem zei

Abu, dank voor je treffende analyse. Een treetje lager. Ik krijg steeds meer de indruk dat het boek rammelt op allerlei onderdelen.

Hoofdredacteur Peter Vandermeersch heeft al beschreven welke feitelijke fouten en slordigheden Moll in zijn boek heeft staan. Nu ik Paul Moll aan het woord heb gehoord in Joods op Zondag (2 oktober) valt me nog meer op.

Moll gooit begrippen als neocon, NRC-neemt-stelling-tegen-Israel, anti-Semitisme door elkaar. Ik vraag me af of Moll de begrippen uberhaupt uitlegt in zijn boek. En daarna ben ik nog steeds benieuwd hoe Moll de links legt tussen "Israel" uit de ondertitel en "anti-Semitisme", bij NRC. Op de radio komt hij niet uit het woord "anti-kolonialisme", terwijl dat begrip toch al tientallen jaren gebruikt wordt in verband met Israel -- ik bedoel, waarom kent hij dat woord niet?

Daarnaast gebruikt hij slechts persoonlijke ervaringen. "Neocon" genoemd worden bij de koffieautomaat, phew! En dat was nog voordat hij wist wat het betekende. Hij spreekt een collega aan op een artikel waar een mening (d.w.z. PMs invalshoek) ontbreekt. Wat een hel bij NRC! Ondertussen zegt hij dat hij, na 9/11, geen sjoege had van anti-Amerikanisme onder Arabieren. De intifada was toen al een jaar bezig. Misschien heeft hij alleen maar NRC gelezen? En dan, al die ervaringen komen niet tot een grote lijn of samenhangend geheel.

Een derde rammelend aspect is dat hij geen tijdlijn heeft bij zijn stelling. De titel is overgenomen van god & Jorwerd en zo, en gaat over een langdurig proces in een eenduidige richting. Zeg maar: langzaam, maar wel gestaag. Moll kan zo'n hellende lijn niet aanwijzen. Je mag toch verwachten, met zo'n titel, dat die lijn beschreven wordt. Maar al zijn voorvalletjes zijn willekeurig in de tijd verspreid. Hij heeft ook nul moeite gedaan om oorzaken van dit "verdwijnen", zowel binnen NRC als in de wijde wereld, op te zoeken of te beschrijven. En dan: Arafat op de voorpagina. Ja Hans, vroeger was alles beter.

eGast

Daphne zei

Er klopt niets van wat je zegt, e-Gast. Maar zolang jij je identiteit niet bekend maakt, en jij ervoor kiest flauwekul over mij op te schrijven vanuit de veiligheid van je anonimiteit, laat ik het verder zitten.

barry zei

Begrijp echt die opwinding niet over Memri. Altijd maar de klacht waarom zij alleen maar de met zorg uitgezochte uitglijders laat zien die niet representatief zouden zijn. Op fout vertalen zijn zij niet echt betrapt en er zijn kennelijk dagelijks weer voldoende clipjes van uitglijders waarmee zij hun site kunnen vullen. Vadertje pestoptimist weet heel goed dat eventuele hatespeeches in Middelharnis hier niet de ether zullen halen. In de Arabische wereld wel. Daarnaast heeft Memri toch regelmatig ook allerlei clipjes van sprekers die dergelijke groezelpraktijken bekritiseren.
Het is hetzelfde als wij zouden schrijven waarom schrijf jij toch alleen maar negatief over Israel en niet over de leuke of succesvolle dingen.
Wat ik wel jammer vind is dat Memri i.t.t. haar prille begin niet langer de gehele uitzending on line heeft waarin de uitspraken zijn voor gevallen. Judeophobie is overigens in de Arabische wereld een veel voorkomende psychoneurotische aandoening. Die zeker aandacht behoeft. De enige die dat ooit bij de NRC ter sprake hebben gesteld zijn Joris Luyendijk en Paul Andersson Toussaint.

Abu Pessoptimist zei

Ik vind het altijd fijn als er mensen zijn die met gezag kunnen melden dat veel (alle?) Arabieren aan psychoneurotische aandoeningen lijden. Mensen met zoveel kennis van zaken kom je toch maar zelden tegen. Ik begrijp dat Memri bij het verwerven van deze kennis helpt. Door te doen alsof het Arabische equivalent van de dominee uit Middelharnis maatgevend is voor het geheel. Bij u zijn ze daar blijkbaar in geslaagd. Ik moet echt heel, heel erg mijn best doen om voorbeelden als op Memri getoond tegen te komen. Allerlei obscure blaadjes doornemen, uitzendingen bekijken die normaal een mens nooit ziet. En dan nog is het maar zelden raak. In de kranten die mijn kennissen en ik lezen/ c.q. de uitzendingen die wij beluisteren/bekijken komen ze nooit, maar dan ook werkelijk nooit voor).

Anoniem zei

Barry en Abu,


Heren, ik moet de eerste preek nog horen die een volk met apen en zwijnen vergelijkt of vind dat mensen uitgroeit moeten worden.

Omdat bij 1 geloof, nl. de Islam, dergelijke praktijken voorkomen.
( over de frequentie daarvan kan men discussiëren, het bestaan niet).
Zouden dergelijke hatespeeches ook in Nederland voorkomen ?

Geef me maar eens een voorbeeld dan.

Anoniem zei

Sorry weer mijn naam vergeten,

Gert

Abu Pessoptimist zei

Wij hadden vroeger een werkster thuis die - toen ik doorvroeg - zei niet te weten of Joden wel deugden, want die hadden toch maar Jezus gedood. Dat had ze van de pastoor gehoord. ik geloof niet dat er nu nog veel pastoors zijn die dat soort dingen vertellen, maar dit was toch echt na de oorlog.

Ik ben niet zo thuis in preken van dominees/pastoors van nu (net zomin als ik dat ben in die van imams van Saoedische parochies die worden geciteerd door Memri). Maar een lezenswaardig boek over de materie is Hans Jansen's boek over het christelijke antisemitisme en met name de antisemitische component van het evangelie van Johannes. (En deze Jansen dient niet verward te worden met de Arabist/islamofoob van dezelfde naam).

Anoniem zei

re Daphne "Er klopt iets niet ...": Bedoel je dat je alleen ad hominem reageert?

eGast

Anoniem zei

He Abu,

Ja, daar heb je mij al eerder op gewezen dat Johannes evangelie.
Ben vanaf mijn jeugd bekend met de bijbel, had nog van iets dergelijks gehoord.

Wel weet ik dat Mel Gibson met zijn film "the passion" onder druk
niet de tekst " zijn bloed komt over ons en onze kinderen " heeft gebruikt.(Mattheüs 27:25)
Pilatus, de Romeinse heerser, wilde eigenlijk Jezus niet laten kruisigen. Toen hij vroeg wie de schuld van deze kruisiging op zich zou nemen, antwoordde het volk met deze uitspraak.

Wil me er best in gaan verdiepen.
Maar 1 ding weet ik wel, er staat niet in de Bijbel dat Joden apen en zwijnen zijn, in de Koran wel.
Een dergelijk boek zou nu niet meer uitgegeven kunnen worden.

Gert

Abu Pessoptimist zei

Ér staat in de Koran dat Joden die vis vingen op shabbat waren als apen en zwijnen. Zoiets. Ook zouden Joden die zich niet hielden aan de voorschriften zijn als ezels. Dat zou nu niet meer uitgegeven kunnen worden?? Nou, dat lijkt me onzin Gert.