Christelijke Kamerleden laten zich bijpraten door Palestijnen-hater Itamar Marcus

Directeur Itamar Marcus van Palestinian Media Watch met de hysterica Pamela Geller (blog: Atlas shrugs)  tijdens een conferentie van gerenommeerde islamofoben en Palestijnenhaters (onder wie ook Geert Wilders) in 2008 in Israel 

Het wordt steeds duidelijker dat we in de Tweede Kamer in Den Haag een afgezant hebben zitten, of misschien wel meer dan één, van Christenen voor Israel, de groep christen-zionisten in Nederland, die bloembollen als teken van vriendschap afleveren aan de ergste misdadigers onder de Israelische kolonisten. Die vóór het Israelische nederzettingenprogram zijn en die elke vorm van Palestijns verzet - ook geweldloos verzet, ook boycots van goederen uit de nederzettingen en zelfs het aan de kaak  stellen van Israelisch onrecht jegens Palestijnse burgers - zien als Palestijnse ophitsing, zoniet Palestijns 'antisemitisme'.    

Hoe wordt dat duidelijk? Door onder meer de volgende uitnodiging die op 24 januari door Kamerlid Voordewind (ChristenUnie) aan een aantal leden van de vaste Commissie voor Buitenlandse Zaken werd toegezonden:

Namens Joël Voordewind nodig ik u van harte uit voor een bespreking over de Palestijnse Autoriteit (PA) en het verheerlijken van terrorisme. De aanleiding hiervoor is tweeledig. Enerzijds willen we graag overleg over de aangenomen motie Van der Staaij/Voordewind over de Palestijnse Autoriteit en het verheerlijken van het terrorisme. Een goed voorbeeld daarvan zijn de aanhoudende betalingen van de PA aan veroordeelde terroristen in Israëlische gevangenissen. Tijdens de begrotingsbehandeling probeerden we tevergeefs Minister Rosenthal te bewegen om de PA te bewegen met deze betalingen te stoppen. Anderzijds is Itamar Marcus van de Palestinian Media Watch speciaal voor deze bijeenkomst naar Nederland gekomen om zijn boek ‘Deception’ te presenteren. De bijeenkomst zal plaatsvinden op woensdag 1 februari van 15:00 tot 16:30.

 Voor wie niet weet weet wie Itamar Marcus is: hij is in de eerste plaats een kolonist. Hij woont in de nederzetting Efrat die is gebouwd op grond die is afgepakt van het (overwegend christelijke) Palestijnse dorp Al-Khadr bij Bethlehem. Hij is een oud-medewerker van de Israelische veiligheidsdienst Shin Bet, en oud-medewerker van Netanyahu, maar toch vooral de directeur van Palestinian Media Watch (PMW- PalWatch) dat hij in 1996 oprichtte. PMW is sindsdien verantwoordelijk voor een stroom van video's en publicaties die het onbetrouwbare, leugenachtige, moorddadige en vooral antisemitische karakter moet aantonen van de Palestijnen. En niet te vergeten hun verheerlijking van het terrorisme, een veelgebruikte uitdrukking van PMW, die hier klakkeloos door de Christenen voor Israel onder onze Kamerleden wordt overgenomen.
Ik schreef niet zo lang geleden onder de titel 'Een leven in dienst van het belasteren van de Palestijnen' een lang stuk over Itamar Marcus. Daarin gaf ik aan dat Marcus niet alleen uiterst tendentieus is, maar ook volstrekt onbetrouwbaar. Hij blijft bijvoorbeeld tamboereren op de schoolboeken in de Palestijnse gebieden waar van alles mis mee zou zijn. In werkelijkheid werd een aantal jaren geleden een heel nieuw curriculum opgesteld, onder meer met hulp van de Nederlandse overheid, waar volstrekt niets op valt aan te merken. Hij geeft talloze voorbeelden van hulp die de Palestijnse Autoriteit aan 'terroristen' in Israelische gevangenschap geeft, waarbij hij niet alleen onbetrouwbare getallen noemt (zie de beantwoording van recente Kamervragen door minister Rosenthal) maar ook volstrekt voorbijgaat aan het feit dat al die 'terroristen' zijn veroordeeld door  militaire Israelische rechters en op grond van wetten die totaal niets met een aanvaardbaar juridisch systeem uitstaande hebben, zodat hun straffen in veel gevallen ook geen enkele toets der kritiek kunnen doorstaan.
Het heeft weinig zin mijn hierboven genoemde stuk te herhalen. Het komt hierop neer: Er zijn zeker soms aanmerkingen te maken op Palestijnse uitingen (zoals dat ook vrijwel dagelijks het geval is met Israelische uitingen jegens Palestijnen).Maar Itamar Marcus, met zijn vooropgestelde bedoeling de Palestijnen zo zwart mogelijk te maken en zijn onverholen islamofobe instelling, is een totaal onbetrouwbare en zelfs moreel onaanvaardbare bron.

Maar er zijn nog wel twee aanvullingen te geven op wat ik eerder schreef. Die betreffen belangrijke sponsors van PMW. Een ervan is de Michael Cherney Foundation, genoemd naar zijn voorzitter, de in Uzbekistan geboren Israeli Michael Cherney. Cherney wordt door Interpol gezocht wegens betrokkenheid bij grootscheepse witwasoperaties in Spanje. Wikipedia geeft een hele waslijst aan aanwijzingen dat Cherney (ook wel Chernoy) betrokken was, en vermoedelijk is, bij zaakjes van de Russische maffia. Daarnaast wordt zijn naam genoemd in de zaak die de Israelische justitie voorbereidt tegen minister van buitenlandse zaken Avigdor Lieberman. Hij zou Lieberman die een vriend van hem is, hebben omgekocht. (Misschien kan de ChristenUnie over deze zaken even navraag doen bij Marcus? Of anders Kamervragen stellen?)

De andere sponsor is het Central Fund for Israel, dat onder meer projecten (onder andere beveiligingsprojecten, waarbij we moeten denken aan gewapende bewakers, geëlektrificeerde hekken en wellicht zelfs speciaal afgerichte bijtgrage honden) in de Israelische nederzettingen financiert en, volgens een artikel in de New York Times, ook door kolonisten in Israel wordt gebruikt om belastingvrij geld weg te sluizen dat dan weer via een omweg naar hen wordt teruggestort.
 
 En door deze man laten Kamerleden (en ook minister Rosenthal, zie mijn vorige stuk over PMW) zich leiden.
Marcus geeft trouwens morgen ook een lezing voor Christenen voor Israel in Nijkerk. 

Hamas stelt zijn koers bij als gevolg van Arabische Lente

Khaled Meshaal afgelopen zondag bij koning Abdullah II van Jordanië. In het midden de troonopvolger van Qatar, sheikh Tamim bin Hamad Al Thani. Niet zichtbaar op de foto is dat ook leden van het politbureau van Hamas aan de ontmoeting deelnamen, onder wie Moussa Abu Marzouq. (Reuters) 

Het leek haast alsof de Arabische Lente aan de Palestijnen voorbij was gegaan. Er ware tot nu toe geen massale protestbewegingen, en evenmin aanwijzingen dat Palestijnen naar het voorbeeld van Tunesië, Egypte en andere Arabische landen aanstalten maakten om en masse te gaan 'stemmen met hun voeten'.  Afgezien van wat kleinere demonstraties was er slechts één opmerkelijke uitzondering: de marsen die Palestijnse vluchtelingen in Libanon en Syrië organiseerden naar de Israelische grenzen op en rond 15 mei, de dag van de Nakba. De tienduizenden die eraan deelnamen zorgden voor grote nervositeit aan de Israelische kant, die zich vertaalde in een bloedige reactie, waarbij een veertigtal demonstranten door de Israeli's werd doodgeschoten en een onbekend aantal te gewond raakte.


Maar indirect is er intussen wel degelijk sprake van een invloed die uitgaat van de veranderingen in de Arabische wereld. Zo is het feit dat Fatah en Hamas in november het tussen hen bereikte verzoeningsakkoord van 4 mei 2011, dat een dode letter was gebleven, weer oppakten onder meer te danken aan verschuivingen in de Arabische regio. Vooral het verdwijnen van president Mubarak, die altijd trouw het Amerikaanse beleid uitvoerde, was daarbij een factor doordat het zorgde voor een andere klimaat in Egypte. De Egyptische geheime dienst pakte de verzoeningspogingen tussen Hamas en Fatah weer op, waar zij zich al eerder mee bezig had gehouden. En ook was er meer toenadering tussen Cairo en Hamas via een (in letterlijke zin) wat opener beleid ten aanzien van de grensovergang bij Rafah.
De situatie in Syrië was eveneens van invloed. Door de manier waarop het regime van president Assad optreedt tegen de oppositie, kwam Hamas, dat er sinds 1999 zijn hoofdkwartier heeft, in een lastig parket. Aan de ene kant wilde het niet met het repressieve regime worden geïdentificeerd - aan de andere kant kon het zich ook niet veroorloven er teveel afstand van te nemen. Zoiets zou zijn achterban en infrastructuur in Syrië kunnen blootstellen aan repercussies van Assad. Vandaar de berichten dat Hamas-leider Meshaal de Syrische grond te heet onder zijn voeten vindt worden en zijn hoofdkwartier naar elders wil verplaatsen. Families van de Hamas-mensen zouden het land al hebben verlaten en ook   Meshaal zelf zou besloten hebben niet meer naar Damascus te willen terugkeren. Onder die omstandigheden is het natuurlijk raadzaam nieuwe bondgenootschappen te zoeken. Cairo, waar de aan Hamas verwante Moslim Broederschap intussen een factor van belang geworden is, ligt voor de hand, al lijkt Meshaal er voorlopig de voorkeur aan te geven tijdelijk uit te wijken naar Qatar.
Een andere belangrijke reden die de toenadering een impuls geeft, is dat het zogenoemde 'vredesproces' al sinds meer dan een jaar op een volstrekt dood spoor zit - en wel zo heftig dat insiders zich intussen afvragen of het ooit nog wel in deze vorm kan worden gered. Dat was vooral voor Fatah een reden zich met de verzoening in te laten. Zonder vredesproces - en zonder dat Fatah's vlucht naar voren in de vorm van een aanvraag van het lidmaathap van de Verenigde Naties veel kans maakt - staat Fatah met lege handen. Dat kan de beweging zich niet goed veroorloven - vandaar dat zij gehoor geeft aan een groeiende roep van haar achterban om serieus te gaan werken aan Palestijnse eenheid.

Meshaal en de leider van de Islamitische Jihad, Ramadan Shalah, tijdens een van hun gesprekken in Cairo. (AFP)
 
Maar al met al zijn de veranderingen bij Hamas het interessantst. Khaled Meshaal gaf na de bijeenkomst met Mahmoud Abbas in november een interview aan het persbureau AFP, dat nauwelijks aandacht kreeg, maar dat een belangrijke koerswijziging inhield. Meshaal vertelde daarin niet alleen dat de veranderingen in de Arabische wereld door de Arabische Lente - gekoppeld aan het onvermogen van het Westen om de Palestijnen recht te doen tegenover wat hij de 'extremistische kliek' van Netanyahu in Israel noemde - de Palestijnen dwong onder ogen te zien dat zij geen andere keus hadden dan nationale verzoening. Hij gaf er ook een recept bij om met alle andere Palestijns bewegingen op één lijn te komen, namelijk door te kiezen voor 'volksverzet', een woord dat in dit verband 'ongewapend verzet' betekent en dat de grootste gemene deler is van alle groeperingen
'Elk volk heeft het recht tegen bezetting te vechten op alle manieren, met wapens of anderszins,' aldus Meshaal. 'Maar in de huidige periode willen we met het volksverzet samenwerken. We geloven in gewapend verzet, maar volksverzet is een programma dat alle groepen gemeen hebben.'En hij meldde dat Abbas en hij tijden hun gesprek een document hadden goedgekeurd waarin werd vastgelegd dat zij zich vooral op deze vorm van verzet zouden toeleggen.

Een volgende stap was een bijeenkomst in december in Cairo waaraan alle Palestijnse fracties (en ook onafhankelijken) deelnamen. Het moest de opmaat worden tot een nieuwe start voor de Palestijnse koepelorganisatie PLO, waarin alle Palestijnen- ook die buiten het grondgebied van het voormalige Palestina - zijn vertegenwoordigd en die de laatste 15 jaar, na de Oslo-akkoorden, nogal in de versukkeling was geraakt. In de marge van de bijeenkomst had Meshaal, behalve afspraken met de leiders van de Egyptische Moslim Broederschap, ook gesprekken met de leider van de Islamitische Jihad, Ramadan Shalah. Dat was, verrassend genoeg, een inleiding tot een fusie van de twee bewegingen.     
Wat daar weer op volgde was dat Meshaal onlangs bekendmaakte geen kandidaat te zullen zijn bij de komende leiderschapsverkiezingen van Hamas. Er werd gespeculeerd dat dit te maken zou hebben met onenigheid in de bweging over Meshaal's keuze voor een strategie van geweldloosheid, maar dat werd door andere voormannen van Hamas ontkend. Het zou veeleer zo zijn dat Meshaal een gooi wil gaan doen naar het leiderschap van de PLO als daar een nieuwe voorzitter wordt gekozen.
En tenslotte was er dan het verrassende bezoek van Meshaal en vier andere leiders van Hamas, afgelopen zondag aan Jordanië. Meshaal, die werd vergeeld van de Qatari 'troonopvolger' sheikh Tamim bin Hamad Al Thani die de ontmoeting geregeld had, sprak drie uur met koning Abdullah II, een deel van de tijd met de andere leiders van Hamas, onder wie de nummer twee, Moussa Abu Marzouq, erbij. Het was een duidelijke verzoening, nadat Meshaal, die nota bene de Jordaanse nationaliteit bezit,  en de andere Hamas-leiders in 1999 waren uitgewezen.
Het was, zoals in verschillende commentaren werd opgemerkt, mogelijk een verkenning van Hamas om te kijken of het hoofdkwartier wellicht naar Amman kan worden overgeplaatst, al werd dat van beide zijden ontkend. Het was wellicht ook een poging van koning Abdullah, die het moeilijk heeft met de Jordaanse Moslim Broederschap die al maanden lang actie voert voor meer democratie en betere lonen en arbeidsvoorwaarden, om met het uitnodigen van Hamas in een wat beter blaadje te komen staan. En het was ook zo dat de Moslim Broederschap het op waarde wist te schatten. Maar het belangrijkste lijkt toch dat beiden, de Jordaanse koning en Meshaal een gebaar maakten dat betekenis heeft voor de plaats van Hamas in een eventuele nieuwe setting van het vredesproces. Abdullah liet door Hamas te ontvangen duidelijk merken dat hij Hamas een aanvaardbare en wellicht onmisbare partner vindt in een eventuele regeling met Israel. En Hamas versterkte, door nu ook de steun te verwerven van het tweede Arabische land dat et Israel vrede heeft gesloten, zijn uitgangspositie en zijn imago van partij die uit is op een serieuze deal.    

Het Israelische leger voert zijn eigen 'prijskaart-aanvallen' op Palestijnse bezittingen uit

Beit Arabiyya zoals het was voor de sloop. (Active stills)

Het Israelische Comité tegen de Sloop van Huizen (ICADH) stelt zich al jaren teweer tegen de politiek van Israel om in groten getale zogenaamd  'zonder vergunning' gebouwde huizen in de bezette gebieden te slopen. Afgelopen week was een aantal huizen doelwit, dat al eerder was gesloopt en vervolgens  door het ICADH herbouwd. Jeff Halper, directeur van het ICADH, scheef erover op de blog site +972. Vandaag hier de vertaalde versie van zijn verhaal.   

Door Jeff Halper
Het is gemeengoed geworden onder gewelddadige kolonisten van de Westoever om willekeurige Palestijnse moskeeën, huizen, olijfboomgaarden en individuen aan te vallen om een boodschap over te brengen aan andere Israëli's. Ze heten "prijskaart" aanvallen, naar de "handtekening" die de kolonisten achterlaten op de muren van uitgebrande gebouwen. In het nachtelijke donker van afgelopen maandagnacht 23 januari voerde het Israelische leger zijn eigen Prijskaart-aanval uit op ICAHD, het Israëlische Comité tegen de sloop van huizen.
Om 11:30 uur op die koude, regenachtige avond, kreeg ik een paniek telefoontje van Salim Shawamreh, een Palestijnse man uit Anata op de Westoever, wiens huis vier keer is gesloopt door de Israëlische autoriteiten en telkens door ICADH is herbouwd als een daad van verzet. "Bulldozers van het leger naderen mijn huis," riep hij. "Nu beginnen ze het te slopen!"
Zoals intussen routine is geworden waarschuwde ik onze activisten, plus journalisten en buitenlandse diplomaten, en we haastten ons naar Anata. We wisten dat we de huizen niet konden redden, maar we konden verzet bieden, solidariteit met de families tonen, die daar doorweekt met hun bezittingen in de regen stonden, vastleggen wat er gebeurde en deze jongste oorlogsmisdaad bekendmaken aan de wereld. Het was één van die duizenden aanvallen op Palestijnen die zich dagelijks voordoen en de kranten nooit bereiken - waarschijnlijk omdat het er zoveel zijn, en ze zo gewoon zijn geworden dat ze geen nieuws meer zijn.
Tegen de tijd dat we bij Salim's huis kwamen - dat we in 2003 hebben gebouwd en dat hij Beit Arabiya had genoemd, het 'huis van Arabiya'', de vrouw van Salim en moeder van hun zeven kinderen - was het weg. Salim zelf was wegens de soldaten te bang om de heuvel af te gaan om het te zien, maar ik liep naar beneden. Zelfs in het donker en de regen kon ik de ruïnes van het huis zien, en de bezittingen van de familie die eruit waren gegooid. Maar ik kon niet blijven. De bulldozer was de heuvel op gereden en was nu bezig een enclave te slopen van Jahalin Bedoeïenen - een onderdeel van de Jahalin stam die wordt verdreven en overgeplaatst naar een plek op de vuilnisbelt van Jeruzalem in de buurt van Abu Dis.
Onze activisten waren er al en waren in de slag met met het leger om te pogen de bulldozer te bereiken en zijn vernietigende werk te belemmeren. De soldaten, die beweerden dat het een "gesloten militaire zone" was maar geen order konden laten zien waaruit zoiets bleek, vielen de activisten fysiek en verbaal aan.Itay Epshtain, ICAHD's mededirecteur, werd met een geweer tegen de grond geslagen. Onderwijl vervloekten de soldaten "de anarchisten en de linksen". Eén van hen riep naar rabbijn Arik Aschermann van Rabbijnen voor de Mensenrechten dat hij zijn keppeltje moest afdoen omdat "hij het jodendom te schande maakte". Maar het waren de vrouwen die het meeste verbale geweld kregen te incasseren."Ik hoop dat de Arabieren hier je verkrachten!" schreeuwde een soldaat tegen een activiste.

Uiteindelijk werden Beit Arabiya, zes huizen van de Jahalin en de meeste van hun stallen gesloopt voordat het leger wegging.De bulldozer, beschermd door tientallen militairen, was eigendom van een  aannemer die voor de vernielingen goed was betaald door het 'Burgerbestuur' (Civil Aministration),  de naam die het militaire bestuur van Israël op de Westoever gebruikt om haar militaire connecties te verbloemen en om de schijn te wekken dat sloop van "illegale" Palestijnse huizen gewoon een kwestie is van "behoorlijk bestuur".

 Salim Shawareh voor zijn gesloopte Beit Arabiyyeh. (Foto Jeff Halper)

Nadat we een tijdje bij de families waren gebleven en hen hadden beloofd alles te zullen herbouwen,  gingen we terug om persberichten uit te geven, informatie op onze website en sociale media te zetten en om activisten in het buitenland te activeren en, via hen, overheden en VN-organen. Pas toen we terug waren, die vroege ochtend, hoorden we dat er nog een ander huis was afgebroken: dat van de familie Abu Omar, een familie van 17 mensen die woonden in een huis dat vorig jaar was gesloopt en door ICAHD was herbouwd tijdens ons zomer-wederopbouw kamp van 2011. We hadden gedacht dat de bulldozer en de soldaten waren vertrokken naar de basis van de grenspolitie op de heuvel tegenover Beit Arabiya en de Jahalin, maar ze waren alleen maar om Anata heen getrokken. Om 3:30 stortten zij zich op de familie Abu Omar, dwongen hen hun huis te verlaten, haalden hun bezittingen eruit, en sloopten het. De familie was zo in beslag genomen door het onverwachte geweld, de terreur, de verwarring, en de noodzaak om zich over hun hun doodsbange kinderen te ontfermen, dat ze er niet aan gedacht hadden ons te bellen.
De aanval van het leger op drie plaatsen die al jaren een band hebben met verzets-activiteiten van ICADH was duidelijk een officiële, door de overheid gesponsorde, gewelddadige prijskaart- aanval op de Palestijnen om een "boodschap af te geven" voor ICAHD. Uit de tienduizenden slooporders die nog uitstaan in de bezette gebieden, kozen ze deze drie. Eigenlijk was de "boodschap" al eerder overgebracht. Al de tweede keer dat Beit Arabiya werd gesloopt in 1999, had Micha Yakhin, degene van het Burgerbestuur die toezicht hield op de sloopactiviteiten in dat deel van de Westoever, tegen me gezegd: "We zullen elke woning slopen die jullie herbouwen."
ICAHD heeft in de afgelopen 15 jaar 185 gesloopte Palestijnse huizen herbouwd, als daden van politiek verzet - niet als humanitaire gebaren - alles gefinancierd door giften. We zullen de maandagnacht gesloopte huizen ook herbouwen. Het samenkomen van Palestijnse gezinnen en leden van de Palestijnse gemeenschap, Israëlische activisten en internationale vredestichters bij het bouwen van huizen is een van de belangrijkste vormen van verzet, solidariteit en mobilisatie. Maar Israël heeft alleen al het vorige jaar 200 woningen afgebroken op de Westoever en in Oost-Jeruzalem, van de meer dan 26.000 Palestijnse huizen in de bezette gebieden die het gesloopt heeft sinds 1967. Het verzet kan geen gelijke tred houden met de massale Prijskaart-aanval die de Israëlische bezetting is.

Jahalin Bedoeïnen bij Anata kamperen naast de resten van hun gesloopte bezittingen. (Active stills) 

How Republican candidates gain votes by outbidding each other's pro-Israelism

Mitt Romney (l) and Newt Gingrich.

I've alsways been amazed by how easy it often seems to be for conservatives (politicians, journalists and others) to have their way without having to prove that they are even familiar with the subjects they are giving opinions on. This goes for conservatives of all kinds. Progressive people usually arm themselves with arguments, data, and figures and usually still meet problems in convincing their audiences. Rightists, however, often demonstrate a total lack of knowledge of even the most basic facts and still get huge applauses.
The Republican presidential candidates Romney and Gingrich are cases in point. Gingrich already made the headlines earlier by making the nonsenical statement that the Palestinians are 'an invented people', for which his campaign (his 'superpac') was awarded two donations of $ 5 million each, from Las Vegas hotel- and casinomagnate Sheldon Adelson, a billionaire and among other things also the main sponsor of Israeli Prime Minister Netanyahu.
But below is another example that not only Gingrich, but also his main opponent Mitt Romney, gets away by making statements about the Israeli-Palestinian conflict which give away that he is not familiar with even the most basisc facts. The remarks are an excerpt of their debate in Florida on 26 January. Moderator is CNN's Wolf Blitzer.

One can only strongly hope that whoever of these two will get the Republican nomination, will never get enough votes to beat Obama.  (Till one reads the news in Haaretz that Dennis Ross, the man who served four consecutive presidents and was responsble to a large extend for all failures and catstrofes in the peqace process since about 1981, is still giving advice to Oabma on a regular base, even though he quit his post as senior advisor on the Middle East and Iran. Maybe it is just time that the US takes it hand off the Isareli-Palestinian file altogether and that ne frameworks are invented?)   

(UNKNOWN): Abraham Hassel (ph) from Jacksonville, Florida.

How would a Republican administration help bring peace to Palestine and Israel when most candidates barely recognize the existence of Palestine or its people? As a Palestinian-American Republican, I'm here to tell you we do exist.

BLITZER: All right. Let's ask Governor Romney, first of all.

What would you say to Abraham?

ROMNEY: Well, the reason that there's not peace between the Palestinians and Israel is because there is -- in the leadership of the Palestinian people are Hamas and others who think like Hamas, who have as their intent the elimination of Israel. And whether it's in school books that teach how to kill Jews, or whether it's in the political discourse that is spoken either from Fatah or from Hamas, there is a belief that the Jewish people do not have a right to have a Jewish state.

There are some people who say, should we have a two-state solution? And the Israelis would be happy to have a two-state solution. It's the Palestinians who don't want a two-state solution. They want to eliminate the state of Israel.

And I believe America must say -- and the best way to have peace in the Middle East is not for us to vacillate and to appease, but is to say, we stand with our friend Israel. We are committed to a Jewish state in Israel. We will not have an inch of difference between ourselves and our ally, Israel.

This president went before the United Nations and castigated Israel for building settlements. He said nothing about thousands of rockets being rained in on Israel from the Gaza Strip. This president threw --

(APPLAUSE)

ROMNEY: I think he threw Israel under the bus with regards to defining the '67 borders as a starting point of negotiations. I think he disrespected Prime Minister Benjamin Netanyahu.

I think he has time and time again shown distance from Israel, and that has created, in my view, a greater sense of aggression on the part of the Palestinians. I will stand with our friend, Israel.

BLITZER: Thank you, Governor.

(APPLAUSE)

BLITZER: Speaker Gingrich, you got into a little hot water when you said the Palestinians were an invented people. GINGRICH: It was technically an invention of the late 1970s, and it was clearly so. Prior to that, they were Arabs. Many of them were either Syrian, Lebanese, or Egyptian, or Jordanian.

There are a couple of simple things here. There were 11 rockets fired into Israel in November. Now, imagine in Duvall County that 11 rockets hit from your neighbor. How many of you would be for a peace process and how many of you would say, you know, that looks like an act of war.

You have leadership unequivocally, and Governor Romney is exactly right, the leadership of Hamas says, not a single Jew will remain. We aren't having a peace negotiation then. This is war by another form.

My goal for the Palestinian people would be to live in peace, to live in prosperity, to have the dignity of a state, to have freedom. and they can achieve it any morning they are prepared to say Israel has a right to exist, we give up the right to return, and we recognize that we're going to live side-by-side, now let's work together to create mutual prosperity.

And you could in five years dramatically improve the quality of life of every Palestinian. But the political leadership would never tolerate that. And that's why we're in a continuous state of war where Obama undermines the Israelis.

On the first day that I'm president, if I do become president, I will sign an executive order directing the State Department to move the embassy from Tel Aviv to Jerusalem to send the signal we're with Israel.

(APPLAUSE)

Rosenthal doet het weer!

Minister Rosenthal tijden het recente bezoek van Netanyahu aan Nederland waarbij de wederzijdse banden tusen Nederland en Israel nog verder werden aangehaald.

Minister Uri Rosenthal doet het weer, zegt NRC-Handelsblad. In september torpedeerde onze minister van Israelische.... pardon, buitenlandse zaken een gezamenlijke resolutie van de EU in de VN-Raad voor de Mensenrechten in Genève, omdat er onaardige dingen over Israel instonden. Op het allerlaatste moment gaf hij toen de dienstdoende Nederlandse diplomatieke ambtenaar ter plekke via diens  iPod de opdracht in een ontwerp-verklaring een referentie te schrappen aan de twee-statenoplossing. Ook referenties aan het arresteren van vreedzaam demonstrerende betogers, of vermeldingen van het toenemen van het aantal keren dat huizen worden afgebroken in Jeruzalem en de rest van de bezette gebieden, mochten niet van Rosenthal. Zijn last minute wijzigingen kregen last minute steun van Tsjechië en Italië. Omdat na Rosenthals wijzigingen de verklaring, die was gebaseerd op een rapport dat juist een toename van arrestaties en het slopen van huizen signaleerde, volstrekt werd ontkracht, ging de hele verklaring uiteindelijk niet door. Een aantal EU-ministers was behoorlijk kwaad. 
Deze week gebeurde iets vergelijkbaars in het beraad van de EU-ministers van buitenlandse zaken in Brussel, als we NRC-Handelsblad mogen geloven. Afgelopen maandag werd daar na actie van Rosenthal (die daarbij weer steun kreeg van Italië) een kritische EU-verklaring over Israël aangepast, zo meldt de krant. Rosenthal zou ´per se niet´ hebben gewild dat in de tekst een verwijzing kwam te staan naar een rapport van de diplomatieke vertegenwoordigers van de EU in Jeruzalem en Ramallah, waarin het beleid van Israël in een deel van de bezette gebieden scherp wordt bekritiseerd. Die kritiek gold vooral de zogenoemde ‘Area C’, het deel van de Westoever dat in tegenstelling tot Area A (bestuurd door de Palestijnse Autoriteit (PA)), of Area B (bestuurd door de PA en Israel samen), onder volledige Israelische controle staat. Na Rosenthal´s ingrijpen kwam de verklaring die de EU-ministers van Buitenlandse Zaken maandag uitgaven niet verder dan de constatering dat er in 2011 “verontrustende ontwikkelingen op de grond” waren, maar dat de EU onverminderd vasthoudt aan een tweestatenoplossing. Volgens bronnen had Rosenthal die zin ook nog willen veranderen, zegt de NRC, maar dat kreeg hij dus  niet gedaan.

Ik heb de oorspronkelijke tekst van de door Rosenthal gecastreerde verklaring niet kunnen vinden, maar het is interessant ter weten dat die was gebaseerd op onder meer de volgende passages uit dat EU-rapport (geciteerd door de Britse krant Independent):
The report, approved by top Brussels officials, argues that EU support, including for a wide range of building projects, is now needed to protect the rights of "ever more isolated" Palestinians in "Area C", a sector that includes all 124 Jewish settlements - illegal in international law - and which is under direct Israeli control. It comprises 62 per cent of the West Bank, including the "most fertile and resource rich land".
With the number of Jewish settlers now at more than double the shrinking Palestinian population in the largely rural area, the report warns bluntly that, "if current trends are not stopped and reversed, the establishment of a viable Palestinian state within pre-1967 borders seem more remote than ever".

The report points out how dramatically the settler population - now at 310,000 - of Area C has increased at the expense of Palestinian numbers - estimated at around 150,000. In 1967, there were between 200,000 and 320,000 Palestinians in just the agriculture-rich Jordan Valley part of the zone.

Het EU-rapport leverde overigens ook scherpe kritiek op Israels politiek in Oost-Jeruzalem, waar eveneens de Joodse presentie wordt opgevoerd ten koste van de Palestijnse inwoners (zie dit artikel van Amira Hass van 18 januari in Haaretz).

De NRC meldt dat Rosenthal het EU-rapport intern wilde houden om het vredesproces niet te schaden. Nederland zou, gesteund door Italië, hebben gezegd dat het “nu niet het moment is om kritiek te hebben op Israël”.
Een mooie primeur van de NRC, die opnieuw aangeeft wat een rare minister van buitenlandse zaken we hebben. Een minister die gewoon weigert geloof te hechten aan wat  - onder meer zijn eigen - diplomaten ter plekke in de bezette gebieden zien gebeuren, en die liever gelooft in de goede bedoelingen van Benyamin Netanyahu met betrekking tot het ´vredesproces´. Maar dan hebben we het dus wel over een Netanyahu die er nog nooit blijk van heeft geven dat hij ook maar een seconde serieus met de Palestijnen heeft willen onderhandelen (integendeel, bekijk deze video nog maar eens) . En over een vredeproces waar na 18 jaar vruchteloos praten, na de mislukkingen van Obama en na de publicatie van de ´Palestine papers´ toch geen weldenkend men nog echt kan geloven. Het is wel bijzonder deze minister. Zoëen hebben we toch nog nooit gehad in dit land.

Tahrir een jaar later

Vandaag, woensdag 25 januari, is het precies een jaar geleden dat demonstranten - op Egyptes 'Politiedag' - de politie (in casu de Amn al-merkazy, de Centrale veiligheidstroepen) voor de gek hielden door  een uur eerder dan ze bekend hadden gemaakt  vanuit meerdere plaatsen tegelijk naar het Tahrir plein in Cairo op te marcheren en daar  stand te houden. Het was het begin van het einde van het bewind van Hosni Mubarak en tevens het begin van een democratiseringsproces in Egypte - en waarschijnlijk ook in de Arabische wereld als geheel - dat nog in de kinderschoenen staat.
Egypte herdenkt vandaag die dag een jaar geleden en dit is Tahrir zoals het er vanmorgen uitzag. De foto heb ik overgenomen uit een serie van Al-Ahram Online, dat de hele dag updates zal geven van de demonstraties in Cairo, Alexandrië, Suez en andere plaatsen in Egypte. Klik hier voor dat overzicht.
Vermeldenswaardig is nog dat de Hoge Raad van het Leger, SCAF, vandaag zo'n 3000 gevangenen vrij heeft gelaten (onder wie de onlangs tot drie jaar veroordeelde blogger Michael Nabil), en dat maarschalk Tantawi bekendmaakte dat de Staat van beleg die vanaf 1981 heerste, is opgeheven. Dit laatste is overigens waarschijnlijk niet meer dan een cosmetisch gebaar, want voor gewelddadige misdadigers blijft de wet van kracht (en de SCAF rekent mensen die die zich verzetten tegen het militaire bewind tot die categorie).

 Update: volgens somm igen was het aantal mensen op en rondom Tahrir groter dan op 11 februari 2011, de dag dat Mubarak aftrad, zo meldde Al-Ahram Online. Ook in Alexandriè en andere plaatsdne aren duizenden op de been. De geest avn de revolutie is nog niet  verdwenen, dat is duidelijk.

Administratieve detentie voor Aziz Dweik, nog meer Hamas-parlementsleden opgepakt

Aziz Dweik

 Een Israelische militaire rechtbank heeft dinsdag zes maanden administratieve detentie opgelegd aan dr Aziz Dweik, de voorzitter van het Palestijnse parlement in de bezette gebieden. Administratieve detentie is gevangenisstraf zonder dat er een aanklacht is ingediend en zonder vorm van proces.
 Dweik werd donderdag opgepakt bij een checkpoint in de buurt van Ramallah en geboeid en geblinddoekt afgevoerd. De hoogleraar stedelijke planning aan de Najah-universiteit in Nablus zou eerst zondag worden voorgeleid, maar dat werd uitgesteld tot dinsdagmorgen vroeg, aldus zijn advocaat, Fadi Qawasmeh.
Dweik noemde de beslissing 'schandalig en zonder enige wettelijke grond'. Hij weet de maatregel aan het feit dat Israel een bijeenkomst van het Palestijnse parlement die voor volgende maand op het programma staat, onmogelijk wil maken. 'Het is een Israelische poging de Palestijnse verzoening de kop in te drukken,' aldus zijn verklaring.
Het Palestijnse parlement is niet meer bijeen geweest sinds 2007, toen Fatah in de Gaza-strook het onderspit dolf na een mislukte couppoging. De bijeenkomst volgende maand was voorzien in het kader van de recente hervatte gesprekken van Hamas en Fatah over het alsnog uitvoeren van het verzoeningsakkoord van mei 2011 tussen de twee Palestijnse facties.  
Dweik's opmerking over de Israelische pogingen om de verzoening te saboteren zouden wel eens waar kunnen zijn. Sins Dweik werd opgepakt zijn mog drie andere leden van het met Hamas verbonden Blok voor Hervorming en Verandering gearresteerd. Dinsdag werd Abul Jabbar Fuqaha door soldaten uit zijn huis in Ramallah opgehaald, zondag werden de parlementsleden Mohammad Totah en Khalid Abu Arafa (een vroegere minister van Jeruzalem-zaken), in wat een schending van de diplomatieke onschendbaarheid was, meegenomen uit het hoofdkwartier van het Internationale Rode Kruis in Jeruzalem, en dezelfde dag werd parlementariër Khaled Tafesh in zijn huis in Bethlehem opgepakt.
Israel heeft nu 19 Palestijnse parlementsleden in administratieve detentie (van de in totaal 307 mensen in administratieve hechtenis). Nog eens acht andere parlementsleden zitten een meer normale gevangenisstraf uit.