Israel pakt PA-politiemannen op die hun plicht deden en een kolonist doodschoten

Kolonisten bezoeken onder militaire begeleiding Josephs Tombe

  Er zijn waarschijnlijk veel mensen die mij ervan beschuldigen anti-Israel te zijn  en de waarheid geweld aan te doen. Ik kan dat begrijpen. Wie niet op de voet het Israelisch-Palestijnse nieuws volgt is nu eenmaal eerder geneigd te denken dat het allemaal niet waar kan zijn. Israeli's schieten niet zomaar een Palestijnse jongen van achteren dood. Israels rechtspraak op de Westoever zal best wel in orde zijn. We zijn immers gewend te denken dat Israel een beschaafd Westers land is, een rechtstaat, en dat Palestijnen dat .... nou ja, zover nog niet zijn. Vandaar ook dat zo'n Israelische commissie die heeft 'onderzocht' hoe 13 jaar geleden het destijds geruchtmakende geval van het jongetje al-Durra in zijn werk ging, nu doodleuk concludeert dat het jongetje nog leeft en dat het allemaal komedie was. En dat de vader van dat jongetje, Jalal al-Durra, ook helemaal niet gewond was geraakt. Hoewel daar een jaar geleden al door een Israelische arts, dr Rafi Walden, directeur van het Sheba ziekenhuis in Tel Aviv,  en nota bene de schoonzoon van president Shimon Peres, het volgende over was gezegd:      

The facts are completely different. After the incident in 2000, Jamal al-Dura was treated in Gaza, and transported the next day to Amman's King Hussein Hospital. His entire medical file has been relayed to me; it is 50 pages in length, and features pictures of the wounds and x-rays.
Dr. David claimed it was indisputable that the wounds were identical to ones treated eight years previously. The fact is that the medical documentation compiled in Amman shows completely different wounds: there is a gunshot wound in the right wrist, a shattered forearm bone, multiple fragment wounds in a palm, gunshot wounds in the right thigh, a fractured pelvis, an exit wound in the buttocks, a tear in the main nerve of the right thigh, tears in the main groin arteries and veins, and two gunshot wounds in the left lower leg.
Diagnoses in this file also provide detailed documentation of the 1992 wounds, including a paralyzed nerve in the right hand which was, in fact, treated by Dr. David. Photographs, x-rays, surgery reports, expert consultation reports and the rest of the data compiled in this medical file corroborate the diagnoses. I regretfully state that the statements made by my colleague, formulated as though "there isn't a shadow of doubt," are not well founded.

  Maar zo'n Israelische onderzoekscommissie kan zich permitteren volledig aan deze ingezonden brief in Haaretz voorbij te gaan, in de wetenschap dat een leger mensen ze toch wel zal geloven omdat in hun hoofd nu eenmaal dat vastgeroeste idee zit dat Israeli's te vertrouwen zijn en Palestijnen meestal liegen.

 Maar vooruit, op naar een ander voorbeeld van hoe de zaken liggen, ik bedoel hoe het steeds meer om twee werelden gaat, waarin een hele andere werkelijkheid schijnt te bestaan. Zo heeft Israel deze woensdag drie mannen van de Palestijnse veiligheidsdienst uit hun  huizen in respectievelijk Tubas, Ramallah en Qalqiliya geplukt, omdat zij verantwoordelijk waren voor de dood van een kolonist in 2011. De drie bemanden in dat jaar een checkpoint bij Nablus, toen een groep kolonisten in drie auto's naar de in Nablus gelegen Tombe van Josef wilde om daar te bidden. In plaats van de stoppen voor het checkpoint, probeerden ze door te rijden. De veiligheidsmannen, Nawwaf Fahd Bani Audah, Salih Hamid en Wael Dawood losten daarop waarschuwingsschoten in de lucht en toen dat niet hielp schoten ze gericht. Een 24-jarige kolonist, Josef  Livnat, neefje van minister Limor Livnat (Likud), werd daarbij gedood en vier anderen raakten gewond. .
Israel vroeg daarop de uitlevering van de drie mannen aan de Palestijnse Autoriteit. Maar die weigerde dat. In plaats daarvan kregen de mannen  van de Palestijnse Autoriteit zelf gevangenisstraf - naar ik aanneem omdat zij hun plicht hadden vervuld. Ze waren nu juist na een jaar detentie weer vrijgelaten. Maar waarschijnlijk komen ze nu alsnog voor een Israelische rechter.
En stel je nu eens voor dat het Israelische militairen waren geweest bij een checkpoint waar Palestijnen trachtten door te rijden. Zo'n verhaal als dit verzin je toch niet? Wie het boek van Emile Habibi heeft gelezen, begrijpt nu dat ik terecht mijn blog naar de held daaruit, Said de pessoptimist, heb genoemd.

Ach, en nu ik toch bezig ben... Bij het Jalazoun-vluchtelingenkamp niet ver van Ramallah is woensdagochtend een 13-jarige jongen met scherp in  de rug geschoten. Dat gebeurde tijdens een demonstratie. Volgens de Israeli's probeerde hij een molotov-cocktail te gooien. Dat verklaart echter niet waarom hij dan in de rug werd getroffen. Evenmin geeft dat antwoord op de vraag waarom getuigen zeggen dat hij helemaal niet aan de demonstratie deelnam, maar met zijn vriendjes lopend op weg was naar school. En ja, natuurlijk wordt dit door het leger onderzocht. Vervelend alleen dat er nog steeds een hele grote groep mensen is die er volstrekt niet mee zit - sterker: niet tot zich laat doordringen -  dat de uitslag van dit soort onderzoeken altijd hetzelfde resultaat oplevert. Namelijk dat de soldaten terecht het vuur openden.

Israel sloopt: vier huizen in O-Jeruzalem, en 15 in een 'niet-erkend' Bedoeïenendorpje

Israel heeft dinsdag vier huizen in Oost-Jeruzalem gesloopt, omdat ze zonder vergunning waren gebouwd. Het ging om twee huizen in  Jabal al-Mukabbir en twee andere in At Tur. Het huis op de foto, in Jabal al-Mukabbir, was eigendom van de familie al-Qaq, die het 13 jaar geleden bouwde. Er werd een slooporder voor uitgevaardigd in 2002. De familie wendde die toen af met een rechtszaak, die ermee eindigde dat een boete moest worden betaald van 80,000 shekel ($21,800). Daarna heeft de familie tevergeefs geprobeerd een vergunning te krijgen.
De andere woning was eigendom van de familie Abu al-Dabaat. Er woonden daar vier families in vier appartementen. Volgens een van de eigenaars, Raed Abu al-Dabaat, was het in 1973 gebouwd op land dat al sinds 1930 in het bezit van zijn vader was. Ook in dit geval werd -  in 2007 - na een rechtszaak de slooporder afgewend en een boete uitgedeeld. Die bedroeg in dat geval 160,000 shekel ($44,000).
Drieëndertig procent van alle huizen in Oost-Jeruzalem, met in totaal ruim 90.000 bewoners, heeft geen vergunning volgens cijfers van de VN. Aanvragen voor bouwvergunningen van Palestijnen worden in 95% van de gevallen geweigerd. Sinds 1967 heeft Israel al zo'n 2000 huizen in Oost-Jeruzalem, gesloopt. 
 
 Foto's  Tali Mayer/Activestills.org

 Bedoeïenen
 Al eerder, op 16 mei, werden in het Bedoeïenendorpje Atir in  de Negev, 15 gebouwen omver gehaald. In de Negev bestaat een groot aantal dorpen dat door Israel niet is erkend, ook al bestaan die dorpen veelal al langer dan de staat Israel. De Israelische regering nam onlangs een plan aan om die dorpen met de grond gelijk te maken en de bewoners - en dan praten we over tienduizenden mensen -  te concentreren in een aantal stedelijke agglomeraties. Oren Ziv van Activestills.org maakte foto's van de vernielingen die Israel in Atir aanrichtte. De inwoners hebben intussen tenten opgezet in afwachting van de herbouw van hun dorpje.
 

O jee, Yair Lapid blijkt toch niet zo´n duif te zijn als sommigen dachten

Lapid

Toen de nieuwe Israelische regering in maart eindelijk rondkwam, waren er mensen die aangaven te verwachten dat deze regering-Netanuyahu gematigder zou zijn dan de vorige, omdat met name de partij ´Yesh Atid´ van Yair Lapid er als tweede in grootte partij (19 zetels) haar opwachting in maakte. Lapid zou een middenkoers voorstaan en geen havik zijn.  Lees bijvoorbeeld wat het CIDI, onze Haagse Israel-lobby toen schreef:

Het nieuwe kabinet herbergt meer gematigden dan de vorige regering-Netanyahu. De nieuwe minister van Financiën is de gematigde oud- journalist en televisiepresentator Yair Lapid van de centristische Yesh Atid-partij, de op een na grootste van Israel. Ook Tzipi Livni, die als minister van Buitenlandse Zaken bekend stond als een voorstander van vredesonderhandelingen, komt terug - nu als minister van Justitie. 1)

Welnu, diegenen die een gematigde aanpak, of zelfs een ´vredesaanpak´, verwachtten van Lapid, doen er goed aan het interview te lezen dat de New York Times met hem had en dat op 19 mei in die krant werd gepubliceerd. Daarin kunnen zij lezen dat Lapid gewoon net zo´n havik is als de rest van deze regering. Dat is iets wat ze trouwens al vanaf het begin hadden kunnen weten. Want wat kun je anders verwachten van een man die zijn verkiezingscampagne begon in de nederzetting Ariël, en tijdens die campagne zei dat ´de nederzettingen niet het probleem zijn´ en dat Jeruzalem nooit meer zal worden gedeeld.
In het interview zei Lapid onder andere:   

... that Israel should not change its policy on Israeli settlements in the West Bank in order to revive the stalemated peace process, and that Jerusalem should not serve as the capital of a future Palestinian state — an essential part of Palestinian plans.
(.....)
He said he had found Mr. Netanyahu “more willing” and “more prepared than people tend to think” to make peace with the Palestinians. Indeed, there was little daylight between the two men’s positions. Mr. Lapid said he would not stop the so-called “natural expansion” of settlements in the West Bank, nor curtail the financial incentives offered Israelis to move there. He said the large swaths of land known as East Jerusalem that Israel captured from Jordan in the 1967 war and later annexed must stay Israeli because “we didn’t come here for nothing.”
 “Jerusalem is not a place, Jerusalem is an idea,” he said. “Jerusalem is the capital of the Israeli state.”
Kort gezegd, de ´gematigde´ Lapid zegt dus dat hij geen ander politiek wil met betrekking tot de nederzettingen, geen einde wil maken aan de ´natuurlijke uitbreiding´ ervan en (ondanks Israels heftige begrotingstekorten) niet wil stoppen met de politiek van het verlenen van subsidies aan diegenen die zich daar willen vestigen. Ook wil hij niets veranderen aan het feit dat Israel grote lappen grond van de Westoever aan Oost-Jeruzalem heeft toegevoegd en het geheel in 1967 heeft geannexeerd, noch wil hij dat Oost-Jeruzalem ooit de hoofdstad wordt van een Palestijnse staat. Hij is niet bereid concessies te doen voor een akkoord (hij zei ook niet te geloven dat er een partner voor vrede is aan de andere kant). En hij zegt voor het onmiddellijk uitroepen van een Palestijnse staat te zijn in gebieden waar geen Joden wonen, om dan pas na een paar jaar de uiteindelijke grenzen te bepalen. Dat is een voorstel wat de Palestijnen al meermalen hebben afgewezen, omdat ze vrezen dat die tijdelijke grenzen dan binnen de kortste keren door Israel tot definitieve grenzen zullen worden ge bombardeerd.
Maar misschien het meest onthullend is wel het feit dat Lapid zegt dat er zo goed als geen verschil is tussen de visie van Netanyahu en die van hem, wat de politiek ten opzichte van de Palestijnen betreft. Daarmee mogen we aannemen dat Israel bij de verkiezingen van januari de Likud weliswaar op verlies heeft gezet, maar tegelijkertijd met Lapid een soort kloon ervan heeft binnengehaald. Waarvan akte.
  
Outposts
En intussen heeft die Israelische regering, die volgens het Cidi dus gematigder zou uitpakken, afgelopen week nog eens haar vredeswil laten blijken. In en brief aan het Israelische Hooggerechtshof liet zij weten dat vier zogenaamde ´illegale´nederzettingen´ die op de nominatie stonden om te worden afgebroken, zullen worden gelegaliseerd. (´Illegaal´ wil in dit verband zeggen dat de nederzettingen ook door de Israelische regering als onwettig werden bestempeld, dit in tegenstelling tot andere nederzettingen die dat volgens het internationale recht ook wel zijn, maar die dus door de Israelische regering wel als rechtmatig zijn aangemerkt). De vier nu te ´echten´ outposts zijn Givat Assaf, gelegen bij Beit El; Mitzpeh Lachish in de zuidelijke heuvels van Hebron, Ma’aleh Rehavam bij Gush Etzion; en Givat Haroeh, bij de nederzetting Eli.

De 'outpost' Givat Assaf (Foto Peace Now) 

De beslissing om de vier nederzettingen te legaliseren kwam aan de vooravond van een nieuw bezoek van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Kerry, die bezig is aan een poging om het ´vredesproces´ tussen Israel en de Palestijnen te reanimeren. Kerry wordt donderdag in Israel verwacht. Naar verluidt was de Amerikaanse minister niet blij met het nieuws van de voorgenomen legalisatie van de vier ´buitenposten´. Hij nam volgens de Israelische kranten de ongewone stap om de Israelische ambassadeur in Washington, Michael Oren, op te bellen en te vragen de legalisatie niet door te laten of in ieder geval wat uit te stellen, omdat de start van besprekingen er niet bepaald makkelijker door wordt. 

1) Het Cidi heeft het betreffende stuk inmiddels van haar site gehaald, zodat ik er helaas niet naar kan verwijzen. In het artikel voorspelde het Cidi dat de nieuwe regering-Netanyahu onder meer door de aanwezigheid van Lapid gematigder zou zijn dan haar voorganger. Daarbij zag het Cidi blijkbaar over het hoofd dat de sleutelposten in deze regering naar uitgesproken haviken waren gegaan, nog afgezien van het feit dat ook toen al zichtbaar was dat Lapid helemaal niet zo´n duif was.

Israelische hasbara, Netanyahu voorop, is de weg kwijt met nieuw rapport over zaak al-Durra

Jongens passeren graffiti in Gaza van de scene waarbij vader en zoon al-Durra onder vuur liggen. (Foto Reuters).

Ik houd er niet zo van grote woorden te gebruiken, maar Israels jongste hasbara-daad laat duidelijk zien hoe Israels topfiguren langzamerhand in een parallelle werkelijkheid zijn komen te leven. Anders gezegd hoe ze daar werkelijk van gekkigheid niet meer weten wat ze doen. Alle Israelische kranten berichtten gisteren dat een onderzoekscommissie tot de conclusie is gekomen dat het verhaal van het jongetje Mohammed Al-Durra, die 13 jaar geleden omkwam toen hij met zijn vader in kruisvuur belandde tussen Israelische militairen en Palestijnen bij de toenmalige nederzetting Netzarim in Gaza, ´gefaked´ is. 
De scene werd destijds gefilmd door een (Palestijnse) cameraman' van de Franse tv-zender France 2 en ging de hele wereld rond. Het werd een soort icoon van Palestijns lijden en daarom zijn - nadat het Israelische leger aanvankelijk de verantwoordelijkheid voor de dood van Mohammed had toegegeven - hasbara-types en Israel zelf nu al 13 jaar bezig om te vertellen dat a) Mohammed niet door Israelische kogels werd getroffen maar door Palestijnse,  b) Mohammed helemaal niet werd getroffen door kogels maar nog leeft, en  c) dat Palestijnse cameralieden uiteraard altijd liegen dus deze beelden ook gefaked zijn, en d) de (Israelische reservist) Chales Enderlin die correspondent in Israel is van France 2, zich op schandalige wijze op sleeptouw heeft laten nemen.
Ik ben intussen kots-misselijk van de werkelijk schandalige manier waarop hier ballistische studies op zijn losgelaten, rechtszaken in Frankrijk over zijn (en zelf nog steeds worden) gevoerd en een hasbara-professor in de VS, Richard Landes genaamd, een totale idioot, ook de term ´Pallywood´ bedacht om het volgens hem structurele liegen van Palestijnse cameralieden en fotografen aan de orde te stellen. 
Enfin, ditmaal gaat het dus om een officiële Israelische commissie, ingesteld door Netanyahu zelf en geleid door achtereenvolgens de ministers Ya´alon en Steinitz. En in hun rapport wordt nu versie aangehouden dat Mohammed niet dood is, of in  ieder geval niet dood was toen het schieten ophield (hij bewoog op de beelden namelijk namelijk nog zijn hand. Alsof dat niet zou kunnen als je stervende bent).
Ik ga verder niet in op deze misselijk makende kletskoek. Op mijn blog schreef ik hier al een jaar geleden waarom Steinitz, Ya´alon en Netanyahu maar wat roepen, waarom zij uitspraken van een Frans Hof niet goed hebben geïnterpreteerd en waarom verhalen dat de vader van Mohammed Jalal, zou hebben gelogen over de verwondingen die hij zelf opliep totale bullshit zijn. Het kan allemaal hier worden gelezen. 
 Rest me twee dingen op te merken: 1) de vader van Mohammed al-Dura, Jalal. heeft de enig juiste reactie gegeven op het rapport: hij is bereid zijn zoon te laten opgraven en DNA- en andere tests te laten uitvoeren als Israel bereid is een internationale onderzoekscommissie in te stellen. Dat zal dus nooit gebeuren, dat gaat Israel dus niet doen. 2) De andere voor de hand liggende opmerking is, dat het in wezen niet zo relevant is Israel in de Al-Durra zaak vrij te pleiten, omdat er in jaren van conflict duizenden Mohammed al-Durra´s zijn gedood. Maar dat laten Netanyahu en zijn entourage buiten beschouwing. Zij geloven in hun  eigen hasbara-sprookjeswereld. En dat is zorgwekkend.

Dienstplicht voor orthodoxen, biddende vrouwen en asociale begroting stenen des aanstoots in Israel

De afgelopen weken werd er in Israel nogal wat gedemonstreerd. En dan heb ik het voor een keer niet over demonstraties van Palestijnen, tegen de 'Muur' of ter herdenking van de Nakba, maar over - zeg maar - intern Israëlische kwesties. Ik volg het 'binnenlandse' Israëlische nieuws meestal niet zo op de voet, maar het is misschien toch de moeite waar het een keer op een rijtje te zetten.
Op 16 mei demonstreerden zo'n 30.000 ultra-orthodoxe mensen (uitsluitend mannen) op 16 mei tegen het voornemen van de Israëlische regering (en dan met name van de nieuwkomers Yair Lapid van Yesh Atid en en Naftali Bennet van Babysit Yehudi ) om ook ultra-orrthodoxe mannen  te gaan oproepen om in het leger te dienen teneinde de 'verplichtingen eerlijker te verdelen'. De ultra-orthodoxen zijn die sinds het bestaan van Israel altijd vrijgesteld van dienst, en volgens hun rabbijnen en politieke partijen komt het regeringsvoornemen neer op 'een religieuze oorlog tegen de gelovigen'. Er waren wat gewonden bij botsingen met de politie en er werd een aantal arrestaties verricht. 

Een kleine week eerder -  op 10 mei - was er een demonstratieve gebedsdienst van de 'Women of the Wall' (nee, niet de Wall op de Westoever, maar de 'Westelijke Muur' in Jeruzalem waar veel Joden plegen samen te komen om te bidden). De 'Women of the Wall' zijn al een tijdje bezig om dezelfde voorrechten op te eisen als mannen bij dit bidden, namelijk het dragen van gebedsmantels (tallitot) of zelfs gebedsriemen (tefilin, zoals te zien bij de vrouw links op de foto hierboven) en niet te vergeten om - net als mannen - te mogen laajenen (te lezen uit de Thora). Dat is zeer tegen het zere been van de orthodoxie, die er traditioneel van uitgaat dat alleen mannen een functie mogen vervullen en meetellen bij het verrichten van gebedsdiensten. Vrouwen kunnen in deze visie alleen individueel bidden en kunnen geen ceremoniële handelingen verrichten.
De orthodoxie had oproepen gedaan om een massale tegendemonstratie te houden, onder meer van orthodoxe meisjes en vrouwen. Er wordt door de Israëlische regering gewerkt aan een oplossing van deze heikele kwestie en in afwachting daarvan hadden de Women of the Wall toestemming voor hun dienst. De politie in Jeruzalem die vroeger vaak de 'Women of the Wall' heeft opgebracht, had dan ook voor deze keer de opdracht de tegendemonstratie in bedwang te houden (foto hieronder).
Ik moet zeggen dat het een interessante doorbraak is dat vrouwen nu afdwingen dat zij dezelfde ceremoniële diensten mogen houden als mannen. Vrouwenemancipatie op joods-religieus gebied. Het is volgens mij hoog tijd dat op dat gebied wat stappen worden gezet.  
 

Een derde reeks demonstraties vonden plaast op 11 mei. Tienduizenden gingen in plaatsen als Tel Aviv, Jeruzalem, Haifa, Modiin, Rishon Lezion en Ashdod de straat op om te protesteren tegen de begrotingsplannen van minister van Financiën Yair Lapid (Yesh Atid). De kritiek is dat Lapids plannen de rijken rijker maakt en vooral de middenklassen en de armen veel armer.  Zo wordt de BTW verhoogd en gaan de bedragen voor onderwijs, sociale bijstand en kindertoeslag omlaag. De laatste maatregel zal het aantal families dat onder de armoedegrens leeft met een 40.000-tal doen toenemen, volgens de directeur van het Nationale Verzekeringsinstituut. Veel mensen denken dat Lapids triomfantelijke entree in de Knesset (hij won met zijn nieuwe partij in één klap19 zetels) wat minder triomfantelijke geweest zou zijn als van te voren duidelijk was geweest wat hij met het budget zou gaan doen.

 
Op de onderste foto de stoet demonstranten in Tel Aviv. De demonstranten hebben zonder meer een punt, want een rapport van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) dat de afgelopen week verscheen geeft aan dat Israel van de ontwikkelde landen bovenaan staat wat betreft het aantal armen. Eén op de vijf Israeli's (21%) leeft nu in armoede volgens het OESO-rapport. In 1995 was dat getal nog 13,8% 
Een ander cijfer geeft aan dat Israel op de vijfde plaats staat voor wat betreft het verschil in inkomens  van rijk en arm. Het volgt daarmee op Chili, Mexico, Turkije en de VS. Deze uitkomst is deels te wijten aan de wereldwijde economische crisis die de armsten het hardst treft, maar natuurlijk ook aan het beleid van opeenvolgende Likud-regeringen die en neo-liberale koers volgen.
 Overigens geven interne Israëlische rapporten aan dat de armste categorieën de ultra-orthodoxen en de Israëlische Palestijnen zijn. In Jeruzalem is de situatie nog dramatischer ten opzichte van de Palestijnen, 82% van de kinderen en 77% van de gezinnen leeft daar onder de armoedegrens, terwijl dat voor Joodse gezinnen 25% is. 

Herdenking 65 jaar Nakba II

Op het spandoek staat: 'De terugkeer naar onze huizen is een heilig recht, het is niet vatbaar voor verjaring' (Foto Ma'an).

Vandaag 15 mei was het dus echt 65 jaar geleden dat de staat Israel werd gesticht. Voor de Palestijnen de Yom al-nakba, Dag van de catastrofe, waarop elk jaar de verdrijving van 750.000 mensen wordt herdacht. Tienduizenden namen deel aan optochten op de Westoever, in Gaza en in Libanon. Op de Westoever loeiden de sirenes woensdagmorgen en waren er optochten in Nablus, Hebron en Jeruzalem, terwijl op sommige plaatsen zoals in Bethlehem al een dag eerder herdenkingen waren gehouden.
Op veel plaatsen waren botsingen. In Hebron werd een molotov-cocktail gegooid naar een militaire jeep, die daarna omsloeg en uitbrandde. Vier soldaten raakten gewond. In Jeruzalem raakten drie agenten gewond nadat ze een vreedzame menigte hadden bestormd bij de Damascus-poort. Er was een onbekend aantal gewonden onder de Palestijnen en er werden veel arrestaties verricht.
Bij de Ofer-gevangenis viel een 15-tal gewonden on de Palestijnen nadat ze met rubber-kogels en traangas waren bestookt. In Qalandiyya vielen eveneens flink wat gewonden en in het christelijke dorp Al-Khadr waren het er minimaal 17.
 Optocht in Naqoura (Libanon) op 14 mei. 'Het volk wil terug naar Palestina' staat er op het doek. (Foto Al-Akhbar, Beirut) .

Nakba optocht naar het E1 gebied tussen Jeruzalem en de nederzetting Ma'aleh Adumim. de man op de voorgrond draagt een grote namaak-sleutel, symbool voor het feit dat veel Palestijnen die tijdens de Nakba gedongen werden hun huizen te verlaten, nog steeds de sleutel ervan bewaren. Israel wil in het E1 gebied gaan bouwen. De Westoever zal daarmee effectief in tweeën worden gedeeld. De Palestijnen richtten hier in januari een eigen 'nederzetting' op, maar die werd snel afgebroken. (Foto Anne Paq/Activestills.org)
 
Politieman schopt Palestijnse vrouw. Dit gebeurde bij de Damascus poort in Jeruzalem, waar de politie een vreedzame betoging uit elkaar sloeg.  Er viel een onbekend aantal gewonden, onder wie drie politiemannen. Foto Ryan Rodrick Beiler/Activestills.org
 
In Jeruzalem werden ook tientallen arrestaties verricht (Foto Ma'an). Bethlehem, avondlijke tocht op 14 mei. (Foto Ryan Rodrick Beiler/Activestills.org)

Justitie laat het erbij zitten: Nederlandse bouwer aan de Muur in bezet gebied wordt niet vervolgd

Kraanverhuurder Riwal wordt niet vervolgd voor betrokkenheid bij de bouw van de Israëlische 'Afscheidingsmuur' op de Westelijke Jordaanoever,  zo heeft het Nederlandse openbaar ministerie bekend gemaakt. Volgens het OM staat vast dat het bedrijf uit Dordrecht dat in Israel en diverse andere landen optreedt onder de naam Lima, hoogwerkers en kranen heeft verhuurd voor werk in de door Israel bezette gebieden. Maar volgens justitie zou 'gecompliceerd verder onderzoek' nodig zijn om vast te stellen of dat betekent dat Riwal zich schuldig heeft gemaakt aan oorlogsmisdaden. Het openbaar ministerie besloot daarvan af te zien, mede omdat Riwal/Lima 'verreikende stappen heeft genomen om te stoppen met haar activiteiten in Israel en de bezette gebieden'.
De mensenrechtenadvocate Liesbeth Zegveld van Böhler advocaten had in 2010 een dubbele aangifte jegens het Dordse bedrijf gedaan namens de Palestijnse mensenrechtenoganisatie Al Haq. De Nationale Recherche deed in hetzelfde jaar een inval in het bedrijf, waar het onder meer delen van de  boekhouding meenam. Volgens de aangifte van advocaat Zegveld had het bedrijf zich schuldig gemaakt aan oorlogsmisdrijven en misdaden tegen de menselijkheid.  Het Internationaal Gerechtshof in Den Haag legde in 2004 in een uitspraak vast dat de bouw van de 'Muur' die Israël in Palestijns gebied bouwt in strijd is met het internationaal recht. Ook sprak het Hof toen uit dat de nederzettingen in bezet gebied illegaal zijn. De uitspraak van het Internationaal Gerechtshof was bekend en daarmee heeft het bedrijf zich schuldig gemaakt aan strafbare feiten, aldus Zegveld.

Shawan Zabarin, de algemeen directeur van al-Haq, liet weten teleurgesteld te zijn over de beslissing van het Nederlandse OM.“Het illegale bouwen aan de Muur en in de nederzetting Ariël West door Riwal heeft bijgedragen aan de versplintering van Palestijnse gemeenschappen en het verlies van land en olijfboomgaarden in privé bezit waar Palestijnen ter plekke voor hun inkomen afhankelijk van waren,” zei hij. “De beslissing (van het Nederlandse OM) draagt niet bij aan (de mogelijkheid van) compensatie voor deze slachtoffers.” Advocate Zegveld was eveneens teleurgesteld. Volgens Nu.nl kon zij nog niet zeggen of ze zich bij het besluit van het OM zal neerleggen.

De Muur bij Bethlehem en al-Khadr.

Ikzelf vind het besluit van het OM onbegrijpelijk. Al Haq meldt op haar site dat de organisatie veel tijd in onderzoek heeft gestoken en dat er nog al wat bewijs is verzameld waaruit blijkt dat het ging om het herhaald deelnemen vaan bouwactiviteiten aan de Muur. Het begon ermee dat een Nederlandse televisieploeg in 2006 (de NCRV?), een mobiele kraan van Riwal spotte die aan aan de Muur werkte bij het dorp Hizma.  Een jaar later, in de zomer van 2007, waren apparaten van Riwal aan het werk aan de Muur bij bij het dorp Al-Khadr, bij Bethlehem. In 2009, werden mobiele kranen van Riwal waargenomen die fabrieken aan het bouwen waren in de industriële zone van de nederzetting Ariel (Ariël West) bij het Palestijnse dorpje Bruqin (dat zeer veel last heeft van vervuiling door rioolwater uit deze industrie-zone, AbuP).
Ook al zal het best zo zijn dat het juridisch gezien lastig is om het bewijs tegen Lima/Riwal rond te krijgen, toch het lijkt het erop dat justitie weer een kans laat lopen om een principiële zaak tot een goed einde te brengen. Nederland is er niet zo goed in om mensenrechtenschendingen waarbij Nederlanders betrokken zijn aan te pakken.Weliswaar staat in de grondwet (artikel 90) dat Nederland helpt de internationale rechtsorde te bevorderen, maar als we daarin falen of ons zelfs schuldig maken aan grove schendingen van die rechtsorde (de politionele acties in Indonesië, of Srebrenica om slechts twee voorbeelden te noemen) dan ligt juridische actie waarbij de hand in eigen boezem gaat niet erg voor de hand. Ik vind ook het argument van het OM dat actie niet meer nodig is, omdat Riwal intussen stappen heeft genomen om haar activiteiten in Israel en de bezette gebieden te stoppen, te zwak voor woorden. Alsof het OM ook een dief laat lopen als hij belooft het nooit meer te zullen doen. 1) Eén pikante bijzonderheid nog: Mede-eigenaar van Riwal is de Israeliër Doron Livnat. Hij is voor 50% eigenaar van Lima Holding bv. Ten tijde van het bouwen aan de muur en in Ariël zat hij in het bestuur van onze vaderlandse Israel-lobby, het CIDI.
1) Uitzonderingen waarin het OM wel vervolgde zijn de zaak tegen de Nederlander Frans van Anraat, die componenten voor gifgas leverde aan Saddam Hussein van Irak. Na aanvankelijke pogingen van de VS hem te berechten, werd vA. in 2005 in Nederland vervolgd en kreeg hij 17 jaar. Een ander voorbeeld was de Nederlander Guus Kouwenhoven die volgens diverse buitenlandse bronnen wapens leverde aan Charles Taylor van Liberia. Ook die  zaak leidde tot een veroordeling, maar er volgde een vrijspraak in hoger beroep, omdat volgens het gerechtshof het bewijsmateriaal flinterdun was.